Χρίστος Σενέκης

Το δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία είναι πλέον παρελθόν και το Brexit αποτελεί ασφαλώς το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός της Γηραιάς Ηπείρου από την πτώση του τοίχους του Βερολίνου και εντεύθεν, που θα αλλάξει άρδην τα δεδομένα τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στην Ευρώπη. Όμως, η καταστροφολογία με την οποία προσεγγίζεται το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος αγγίζει τα όρια της υπερβολής και ασφαλώς είναι ένας τρόπος εκτόνωσης όσων τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του Bremain. Σ ε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία, ο βρετανικός λαός, και κυρίως το κομμάτι εκείνο που υπέστη τα μεγαλύτερα πλήγματα, στράφηκε σε μια εγγενή ροπή του αγγλοσαξονισμού, τον απομονωτισμό. Επέλεξε να ανακτήσει το μέρος της κυριαρχίας της χώρας του που παραχωρήθηκε στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και να αποδεσμευτεί από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα, βεβαίως, αποξενώνεται, εκουσίως, και από τα δικαιώματα που απορρέουν από τις ίδιες συνθήκες.  Όμως, μέχρι ν...

Με αφορμή τη δημόσια παραδοχή του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Νίκου Αναστασιάδη, σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό ότι επενέβηκε ο ίδιος προσωπικά στη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, προτείνοντας στο ΑΚΕΛ συνεργασία στη βάση της εκ περιτροπής Προεδρίας, θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή και αξιολογική προσέγγιση στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Πρώτος, ο Αριστοτέλης στα "Πολιτικά" θέτει το ζήτημα της διάκρισης των εξουσιών. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον μεγάλο έλληνα φιλόσοφο σε κάθε πολίτευμα υπάρχουν τρία μόρια (σ. εξουσίες): «εν μεν τι το βουλευόμενον περί των κοινών, δεύτερο δε το περί τας αρχάς, τρίτον δε τι το δικάζον».  Η διάκριση αυτή επικαιροποιείται κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού και της σταδιακής επικράτησης του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας, σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Κύριοι εκφραστές της διάκρισης των εξουσιών κατά τον Διαφωτισμό υπήρξαν ο άγγλος Τζων Λοκ και ο γάλλος Μοντεσκιέ, οι οποίοι συναρτούσαν την ελευθε...

Η σταδιακή πολιτική και διπλωματική αναβάθμιση του ψευδοκράτους, με αποκορύφωμα την -για πρώτη φορά- πρόσκληση Τ/κ ηγέτη στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός και την εκεί εξίσωση του Προέδρου Αναστασιάδη με τον κ. Ακιντζί, είναι ένα γεγονός που διαπιστώνουν πολιτικοί αναλυτές εντός και εκτός Κύπρου, πλην της Πινδάρου. Αυτό, όμως, που ξενίζει περισσότερο είναι η υπερασπιστική γραμμή που υιοθέτησε η ηγεσία του ΔΗΣΥ, για να δικαιολογεί τις διαδοχικές διπλωματικές διολισθήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ταυτόχρονη αντίστροφη πορεία του ψευδοκράτους, συνεπεία των άστοχων χειρισμών και των εκκωφαντικών παραλείψεων της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Κυρίως από το Νταβός και εντεύθεν, οι αξιωματούχοι του ΔΗΣΥ προσπαθούν να παρουσιάζουν την αναβάθμιση του ψευδοκράτους και την εξίσωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον κ. Ακιντζί, ως περίπου διπλωματική «επιτυχία» και «πρόοδο» προς την κατεύθυνση της λύσης. Προφανώς, όμως, είναι μια ακόμα «έξυπνη» επικοινωνιακή διαχεί...

Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους από την Τουρκία στις 24 Νοεμβρίου 2015 και οι προειδοποιήσεις της Άγκυρας προς τη Μόσχα για να τερματίσει τους βομβαρδισμούς στις συριακές περιοχές που κατοικούνται από Τουρκομάνους, ανέδειξαν την πραγματική διάσταση της παράνομης ανάμειξης της Άγκυρας στο συριακό εμφύλιο, μέσω της υποστήριξη που παρέχει στους Τουρκομάνους αντάρτες. Σημειώνεται ότι οι Τουρκομάνοι ήταν εκ των πρώτων «ομάδων» που πήραν τα όπλα κατά της νόμιμης συριακής κυβέρνησης στα τέλη του 2012 και έκτοτε μάχονται στο πλευρό του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» και του ούτω καλούμενου «Ισλαμικού Κράτους», με στόχο την ανατροπή του Άσαντ. Σύμφωνα με τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ) και ειδικότερα την απόφαση-σταθμός στην υπόθεση «Νικαράγουα εναντίον ΗΠΑ» (1986), περί των στρατιωτικών και παραστρατιωτικών δραστηριοτήτων των ΗΠΑ στη Νικαράγουα και κατά αυτής, απαγορεύεται η συνδρομή σε αντάρτες που μάχονται εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης μιας χώρας...

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 13 ης  Νοεμβρίου στο Παρίσι και η κατάρριψη του ρωσικού επιβατικού αεροσκάφους πάνω από την Αίγυπτο, έφεραν πιο κοντά από ποτέ μια μίνιμουμ συνεννόηση των ΗΠΑ, Γαλλίας και Ρωσίας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Μια προσέγγιση που δημιουργείται από την αναγκαιότητα αντιμετώπισης ενός κοινού, ισχυρού και επικίνδυνου αντιπάλου, όπως έγινε παλαιότερα με την «Εγκάρδια Συνεννόηση» στις αρχές του 20 ου  αιώνα μεταξύ Γαλλίας, Βρετανίας και Ρωσίας κατά της αυτοκρατορικής Γερμανίας και της συνεργασίας μεταξύ Ρούσβελτ, Στάλιν και Τσόρτσιλ την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατά της ναζιστικής Γερμανίας.  Σήμερα, ένας συντονισμός ενεργειών των ΗΠΑ, Γαλλίας και Ρωσίας θα αποτελέσει, εκ των πραγμάτων, τον καταλυτικό παράγοντα για την ολοκληρωτική εξουδετέρωση των τζιχαντιστών, κυρίως, στις περιοχές της βόρειας Συρίας, όπου έχουν τις βάσεις τους.  Ένα τέτοιο σενάριο, όμως, θα επιφέρει δύο πολύ ανεπιθύμητα αποτελέσματα για την Άγκυρα, πο...

Η θεαματική αύξηση των ποσοστών του ΑΚΡ, σε σχέση με τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου, και η επανάκτηση της αυτοδυναμίας αποτελούν εκλογικό θρίαμβο που πιστώνεται αποκλειστικά και μόνο στον Ερντογάν. Πλέον, απέχει μόνο ελάχιστους βουλευτές (δεκατρείς, τους οποίους -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- θα βρει, με πιθανότερο το σενάριο των «αποστασιών» από το εθνικιστικό ΜΗΡ) για να προχωρήσει στη συνταγματική τροποποίηση, που θα μετατρέψει την Τουρκία σε -γαλλικού τύπου- Προεδρική Δημοκρατία. Γεγονός που θα τον φέρει ακόμα πιο κοντά στην υλοποίηση του μεγάλου οράματός του να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2023 και να ηγηθεί των εορτασμών των 100 χρόνων από την ίδρυση του τουρκικού κράτους. Εξάλλου ο λεγόμενος «θεωρητικός» και νυν Πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου, φαίνεται να αποδέχθηκε, πλήρως, το ρόλο του αχυράνθρωπου, αφού στην πανηγυρική του ομιλία -αμέσως μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΑΚΡ- κάλεσε όλα τα κόμματα να συμφωνήσουν στο νέο σύνταγμα. Οφείλουμε, λοιπόν, να παραδεχθ...

Αποτελεί ήδη μακρινό παρελθόν η περιοδεία του ισλαμιστή Ερντογάν, τον Σεπτέμβριο του 2011, στις χώρες της Αραβικής Άνοιξης (Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτο), όπου γινόταν δεκτός με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις. Τότε που και ο ίδιος πίστεψε πως μπήκε στην τελική φάση ολοκλήρωσης η νεο-οθωμανική πολιτική του και φαινόταν πιο εφικτή από ποτέ η επιβολή επικυριαρχίας της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πρώτο ισχυρό κτύπημα για τον Ερντογάν αποτέλεσε η ανατροπή του Μοχάμετ Μόρσι και ο εκτοπισμός των Αδελφών Μουσουλμάνων από την ηγεσία της Αιγύπτου, τον Ιούλιο του 2013. Η μετέπειτα κατάληψη της εξουσίας από το μη ισλαμικό καθεστώς του στρατηγού Αλ Σίσι σήμανε την οριστική απώλεια κάθε ίχνους τουρκικής επιρροής στην Αίγυπτο, την ηγέτιδα δύναμη του αραβικού κόσμου, γεγονός που περιόρισε δραματικά τον μεγαλοϊδεατισμό του Ερντογάν. Όμως, το καθοριστικότερο πλήγμα στα νεο-οθωμανικά σχέδια του Ερντογάν ήρθε με τη ρωσική εμπλοκή στη Συρία, που αλλάζει άρδην τους συσχετισμούς στ...