Η Εξουσία δεν αλλάζει τον άνθρωπο, τον αποκαλύπτει…

Η εμετική δήλωση του ακελικού βουλευτή Στ. Ευαγόρου ότι «ο Υπουργός Οικονομικών Χαρίλαος Σταυράκης είναι απόφοιτος του Χάρβαρντ και όχι του Ιδρύματος Χρήστου - Στέλιου Ιωάννου» προσβάλλει τη κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της. Είναι μια δήλωση που μας παίρνει δεκαετίες πίσω στο χρόνο, όταν ο κοινωνικός ρατσισμός καταδίκαζε ανθρώπους να πραγματοποιούν το πέρασμά τους, από το μάταιο τούτο κόσμο, στο απόλυτο σκοτάδι.

Με τη δήλωσή του, ο Στ. Ευαγόρου προσέβαλε τον εαυτό του. Ο ίλιγγος της Εξουσίας τον «απογύμνωσε». Ξεχάστηκε για μερικά δευτερόλεπτα και μίλησε χωρίς το καθωσπρέπει προοδευτικό προσωπείο, που επιβάλει η επικοινωνιακή λογική του κόμματος. Απεκάλυψε τον πραγματικό χαρακτήρα του και τη κοινωνική μόρφωσή του. Πρέπει να γνωρίζει, ο Στ. Ευαγόρου, ότι με το να χλευάζει ανθρώπους που, άθελά τους, έχουν κάποιες δυσκολίες, αλλά και αισθήματα, τον καθιστά, τουλάχιστον, πολιτικό περιορισμένης ευθύνης…

Ο ακελικός βουλευτής προσέβαλε συνανθρώπους μας, που ο Θεός τους προίκισε με ιδιαίτερες ικανότητες. Εκείνες τις ιδιαίτερες ικανότητες, που ουδέποτε θα προκαλέσουν ατομική ή συλλογική ζημιά στη κοινωνία μας. Προσέβαλε, όμως, και τις οικογένειές τους, που καθημερινά ανεβαίνουν το Γολγοθά της αναισθησίας και της απανθρωπιάς της κοινωνίας μας. Προσέβαλε, επίσης, τους ανθρώπους, που έταξαν εαυτόν να φροντίζουν αυτά τα θεόσταλτα αγγελούδια.

Ο εν λόγω βουλευτής προσέβαλε το θεσμό του κοινοβουλίου, εντός του οποίου εκστόμισε την προαναφερθείσα ύβρη. Δυστυχώς, όμως, προκαλεί τεράστια απογοήτευση το γεγονός ότι ο Στ. Ευαγόρου δεν αντιμετώπισε την οργίλη αντίδραση των συναδέλφων του. Όπως, απογοήτευση προκαλεί η ανεμική αντίδραση των ΜΜΕ. Θ’ ανέμενε κανείς ότι, σε μια προοδευτική κοινωνία (;) με κοινωνικές ευαισθησίες (;), δεν θα περνούσαν απαρατήρητες τέτοιες ρατσιστικές συμπεριφορές και μάλιστα από «μεγαλόσχημους».

Στην εποχή μας, με τη μηδενική παραγωγή πολιτισμού, πολιτισμό αποτελεί η ποιότητα ζωής που παρέχεται σε συνανθρώπους μας με κάποιες δυσκολίες. Πολιτισμό αποτελούν οι ευκαιρίες που δίνονται σε συνανθρώπους μας με ειδικές ικανότητες, για να μας εκπλήξουν ευχάριστα. Εξάλλου, αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίησή τους. Πολιτισμό αποτελούν οι ατομικές και συλλογικές ενέργειες, που στοχεύουν στη δημιουργία μιας κοινωνίας που θα έχει χώρο για όλους. Αυτά όλα, φαίνεται ότι αποτελούν ψιλά γράμματα για τον Στ. Ευαγόρου και εξαντλούνται κατά την περίοδο του ραδιομαραθωνίου και τις «στημένες» επισκέψεις (πάντα με συνοδεία φωτορεπόρτερ, που απαθανατίζουν τις «ευαισθησίες» του ανδρός) σε χώρους φροντίδας συνανθρώπων μας κατά τις περιόδους εορτών.

«Σαν το ψηλό βουνό…»

Σε μία λιτή εκδήλωση, που διοργάνωσε η φοιτητική παράταξη Αναγέννηση Αθήνας, τον Απρίλιο του 2009, τέσσερις μόλις μήνες μετά το θάνατο του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, ο διακεκριμένος Ελλαδίτης δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είπε το εξής προφητικό: «Όσο απομακρυνόμαστε ημερολογιακά από το θάνατό του, τόσο θα κατανοούμε καλύτερα την προσφορά αυτής της τεράστιας προσωπικότητας για την Κύπρο και τον Ελληνισμό γενικότερα». Για να τον παρομοιάσει, μετά, μ’ ένα ψηλό βουνό, που όσο είσαι στις παρυφές του, δεν αντιλαμβάνεσαι το ύψος του. Όσο, όμως, απομακρύνεσαι από τη σκιά του, τόσο ψηλότερο και επιβλητικότερο ορθώνεται μπροστά σου.

Δύο χρόνια μετά: Αφού έχουμε δοκιμάσει την πολυδιαφημιζόμενη συνταγή του «προέδρου λύσης», που τελικώς αποδείχθηκε συνταγή πλήρους υποταγής. Έχουμε εμπιστευτεί την πλεονασματική οικονομία μας στα χέρια ανειδίκευτων, μαθητευόμενων μάγων, οι οποίοι, ακόμα, νοσταλγούν το οικονομικό μοντέλο που στάλθηκε στο πυρ το εξώτερον από τους ίδιους τους διοικουμένους του. Δώσαμε τα κλειδιά της δημόσιας υπηρεσίας σε καριερίστες ρουσφετολόγους, που ανήγαγαν τα μέλη του ΑΚΕΛ σε Άρεια φυλή. Τώρα, νοσταλγούμε αυτόν που δεν ενέδωσε στου Αρταξέρξη τη σατραπεία, που δεν κολακεύτηκε από όσους ευνοϊκά τον έβαλαν στην «αυλή» τους. Αυτόν που η ψυχή του ζητούσε τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε. Αυτόν που δεν βολεύτηκε με λιγότερο ουρανό, που μέχρι την τελευταία του πνοή υπερασπίστηκε αυτές τις πέτρες που δεν βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα. Αυτόν που πίστεψε ότι ο λαός του δεν βολεύεται παρά μόνο στον ήλιο. Αυτόν που τη Μεγάλη Τετάρτη του 2004 δεν βολεύτηκε παρά μόνο στο δίκιο. Αυτόν που δεν μας πρόδωσε, αλλά τον προδώσαμε εμείς… Δυστυχείς! Παρηγοριά μόνη μας έμεινε να λέμε, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίμε.

«Έφυγε» ο Τάσσος Παπαδόπουλος. «Πέταξε» η ψυχή του. Όσοι, όμως, μαζεύουν τα σύνεργα του «τσιμεντώματος» πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν «ξεγίνονται οι ψυχές». «Δεν αργεί να καρπίσει τ’ αστάχυ, δε χρειάζεται μακρύ καιρό για να φουσκώσει της πίκρας το προζύμι». Θα 'ρθει η ώρα που θα (ξανα)σηκωθούμε ψηλότερα. Και τότε θα δικαιωθεί το βροντερό «ΟΧΙ» του Τάσσου Παπαδόπουλου. Εκείνο το «ΟΧΙ» που ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης του Ελληνισμού, Μίκης Θεοδωράκης, δικαίως χαρακτήρισε «ισότιμο με τα μεγάλα ΟΧΙ των Ελλήνων». Εκείνο το «ΟΧΙ» που δεν το επανέλαβε η ηχώ, γιατί ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει…