Αναβίωση της συνεργασίας ΑΚΕΛ - Καρογιάν

Στη συνάντηση της περασμένης Τετάρτης (16/5/2012), μεταξύ Α. Κυπριανού και Μ. Καρογιάν, μπήκαν οι βάσεις για την αναβίωση της καταστροφικής συνεργασίας ΑΚΕΛ - Καρογιάν. Μια συνεργασία που στοίβαξε σορούς προβλημάτων για τον τόπο και το λαό μας. Μια συνεργασία που θεμελιώθηκε το 2008 με τη στήριξη του Μ. Καρογιάν από το ΑΚΕΛ στη θέση του Προέδρου της Βουλής και ως αντάλλαγμα ο κ. Καρογιάν πρόσδεσε το ΔΗΚΟ στο άρμα του ΑΚΕΛ, καθιστώντας το ιστορικό κόμμα της αντίστασης και της διεκδίκησης συνυπεύθυνο στις εθνοκτόνες υποχωρήσεις του Χριστόφια στο Κυπριακό, στη λεηλασία της Οικονομίας και στο μακελειό της 11^ης Ιουλίου.

Πρέπει να θυμίσουμε, όμως, ότι η συνεργασία ΑΚΕΛ - Καρογιάν καταγγέλθηκε, εγκαίρως, από μερίδα της ηγεσίας του ΔΗΚΟ και τον Φεβρουάριο του 2010 προτάθηκε η έξοδος του κόμματος από το κυβερνητικό σχήμα, αμέσως μετά την αξιοπρεπή αποχώρηση της ΕΔΕΚ. Δυστυχώς, με διάφορες ραδιουργίες, το ΔΗΚΟ συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις του ΑΚΕΛ και διατήρησε εν ζωή το εφιαλτικό «Τρίγωνο των Βερμούδων» (Προεδρικό, ΑΚΕΛ, Καρογιάν). Κατά τη δρομολογούμενη ανανέωση της θητείας του κ. Καρογιάν στην Προεδρία της Βουλής, τον Μάη του 2011, ο τότε αναπληρωτής πρόεδρους του ΔΗΚΟ κ. Γιώργος Κολοκασίδης και ο βουλευτής Αμμοχώστου κ. Ζαχαρίας Κουλίας όρθωσαν το ανάστημά τους και με προσωπικό κόστος (βλ. διαγραφή τους από το κόμμα) έφραξαν -στο μέτρο που τους αναλογούσε- την ενίσχυση και την εμβάθυνση της ντροπιαστικής -για την ιστορία του ΔΗΚΟ- συνεργασίας με το Προεδρικό και το ΑΚΕΛ. 

Βγαίνοντας από την προαναφερθείσα συνάντηση Κυπριανού - Καρογιάν, ο τελευταίος δήλωσε (από γραπτό κείμενο, παρακαλώ) ότι το ζητούμενο και από τις δύο πλευρές είναι να μην αφήσουν «τα δευτερεύοντα και τα επουσιώδη» να κατισχύσουν «των μειζόνων και των ουσιαστικών». Ποια είναι, όμως, «τα δευτερεύοντα και τα επουσιώδη» και ποια «τα μείζονα και τα ουσιαστικά» για τον κ. Καρογιάν; Μήπως, ο δηκοϊκός πρόεδρος θεωρεί ως «δευτερεύοντα και επουσιώδη» τις «γενναιόδωρες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια προς τους Τούρκους, την επί θύραις χρεοκοπία της πάλαι ποτέ κραταιάς κυπριακής Οικονομίας, την κόκκινη επέλαση στο Δημόσιο; Μπορεί ο κ. Καρογιάν να κοιτάξει στα μάτια τους μαυροφορεμένους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας στο Μαρί και να τους πει ότι οι εγκληματικοί χειρισμοί του Προέδρου Χριστόφια, που έστειλαν στον τάφο τα προσφιλή τους πρόσωπα, εντάσσονται και αυτοί στο κεφάλαιο «δευτερεύοντα και επουσιώδη»;  Από την άλλη, θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο να απαντήσει ο κ. Καρογιάν τί εντάσσει στο κεφάλαιο «μείζονα και ουσιαστικά», διότι το μονότονο τροπάρι περί «προσπαθειών επίτευξης ευρύτερης δυνατής εθνικής και πολιτικής συνεννόησης», που κουραστικά διακηρύττει, φαίνεται να είναι η μισάνοικτη «πίσω πόρτα» για την ξε-απομόνωση του ΑΚΕΛ.

Ο κυπριακός λαός φαίνεται να έχει κατανοήσει τη ζημιά που προκάλεσε -και συνεχίζει να προκαλεί- στον τόπο η διακυβέρνηση Χριστόφια - ΑΚΕΛ και γι’ αυτό έχει απομονώσει -πολιτικά- την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Όπως επιβεβαιώνεται από όλες τις διαδοχικές μετρήσεις κοινής γνώμης, που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι πολίτες  προτίθενται να τιμωρήσουν το ΑΚΕΛ στις επερχόμενες Προεδρικές Εκλογές. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με αυτό που έπραξαν στις εκλογές της 6^ης Μαΐου εκατομμύρια -μέχρι πρότινος- λεγόμενοι παραδοσιακοί (αλλιώς, «μαντρισμένοι») ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ όταν αντιλήφθηκαν ότι το κλεπτοκρατικό μοντέλο, που εφάρμοσαν για δεκαετίες τα δύο αυτά κόμματα, τους οδήγησαν στην οικονομική εξαθλίωση και τη χώρα τους στον απόλυτο εξευτελισμό και την ανυποληψία.

Δυστυχώς, ο κ. Καρογιάν έχει εργολαβικά αναλάβει το δύσκολο έργο της ξε-απομόνωσης της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, διαπράττοντας παράλληλα ένα μοιραίο -για τον ίδιο- στρατηγικό λάθος. Αυτή τη φορά, καμία ρητορεία, καμία εύηχη μακρόσυρτη επιχειρηματολογία δεν θα καταφέρουν να πείσουν τον κυπριακό λαό ότι αυτοί (η ηγεσία του ΑΚΕΛ και ο κ. Καρογιάν) που οδήγησαν τον τόπο σε τραγικά αδιέξοδα μπορούν ως διά μαγείας να καταστούν οι ίδιοι εντολοδόχοι της εξόδου από τον Καιάδα.

Ένας Μεγαλοεπενδυτής υπερασπιστής της κυπριακής Αριστεράς

Η Κυβέρνηση Χριστόφια και η ηγεσία του ΑΚΕΛ κατηγορούν τον τέως διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, κ. Αθ. Ορφανίδη, γιατί, ασκώντας δήθεν «πλημμελώς» τον εποπτικό ρόλο του, δεν απέτρεψε τις κυπριακές τράπεζες να εκτεθούν σε τόσο μεγάλο βαθμό στα ελληνικά κρατικά ομόλογα. Σε αυτές τις κατηγορίες, βρήκαν απρόσμενο (;) υποστηριχτή αυτόν που έδινε τις εντολές για τις αγορές των ελληνικών κρατικών ομολόγων. Αυτόν που για να έχει πιθανόν «ευνοϊκή» μεταχείριση στους διαγωνισμούς του ελληνικού Δημοσίου φόρτωνε κυπριακή τράπεζα με «τοξικά» ομόλογα. Αυτόν που ξεπουλούσε - ξεφόρτωνε τις μετοχές κυπριακής τράπεζας στους ανυποψίαστους μικροεπενδυτές σε τιμή έως και 50 φορές μεγαλύτερη από την τιμή που διαπραγματεύεται σήμερα στο Χρηματιστήριο.

Αυτός, λοιπόν ο «φτωχός, με λεφτά» (όπως αυτοπροσδιορίστηκε σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Lifo», τεύχος 177) είναι ο νέος ευκαιριακός υπερασπιστής της ηγεσίας της κυπριακής Αριστεράς, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα εκκρεμούν αγωγές του συγκεκριμένου Μεγαλοεπενδυτή κατά του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ, του «αδελφού» κόμματος της ελλαδικής Αριστεράς, που σύμφωνα με τις δηλώσεις του ΓΓ του ΑΚΕΛ, κ. Άντρου Κυπριανού, κατά την τελευταία επίσκεψη του κ. Αλ. Τσίπρα στην Κύπρο (14/3/2012), αποτελεί «ένα από τα κόμματα που με πολλή συνέπεια στηρίζουν τους αγώνες του κυπριακού λαού και θέλουμε να ευχαριστήσουμε για όλη αυτή τη στήριξη» και πρόσθεσε ακόμα ότι σε διάφορα ευρωπαϊκά σώματα,  δίνουν κοινούς αγώνες υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Σήμερα, που το κατάντημα της κυπριακής Οικονομίας δεν επιτρέπει στο κράτος να στηρίξει το τραπεζικό σύστημα, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αποκλειστεί προ πολλού από τις Αγορές, και ο «μπαμπούλας» του Μηχανισμού Στήριξης είναι προ των πυλών, βρέθηκαν στο ίδιο χαράκωμα η ηγεσία της κυπριακής Αριστεράς και ο Μέγας «τζογαδόρος» με τα λεφτά των κυπρίων καταθετών.

Δυστυχώς, ο Πρόεδρος Χριστόφιας αντί να πει το mea culpa, που στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26^ης Οκτωβρίου 2011 δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και να ζητήσει κεφάλαια από τον ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης για τις κυπριακές τράπεζες ως άμεσα συνδεδεμένες με το ελληνικό πρόβλημα (κάτι που διεκδίκησε η ελληνική αντιπροσωπεία και πέτυχε να αντλήσει €20 δις για τις ελλαδικές τράπεζες), κρύβεται πίσω από έναν ζάμπλουτο επιχειρηματία, που οι επιλογές του μπορεί σύντομα να οδηγήσουν στην ανεργία αρκετούς τραπεζοϋπάλληλους…

Ο αξιοπρεπής Επίσκοπος Καρπασίας και τα ηττημένα μυαλά

Ο Επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος, έχοντας εξαντλήσει όλα τα «νούσιμα» διπλωματικά μέσα, σε μια συμβολική διαμαρτυρία, έκλεισε για λίγη ώρα μαζί με τέσσερις ιερείς το οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου. Μια ενέργεια που, όπως ο ίδιος την χαρακτήρισε, ήταν μια «έσχατη, προσωπική, αυθόρμητη ενέργεια» απέναντι στην απάνθρωπη μεταχείριση που τυγχάνει από το βάρβαρο κατοχικό καθεστώς, το οποίο του στερεί το δικαίωμα να βρίσκεται αυτές τις Άγιες Μέρες κοντά στο ποίμνιό του, τους 300 ηρωικούς εγκλωβισμένους καρπασίτες.

Άθελά του, ο θρησκευτικός ηγέτης της Καρπασίας ανέδειξε τις δύο σχολές σκέψεις στο Κυπριακό. Από τη μια πλευρά έχουμε τους αυτοαποκαλούμενους ως «ρεαλιστές», οι οποίοι επενδύουν στη χημεία και στις φιλίες μέσω της «υψηλής πολιτικής» των … δείπνων με τον εγκάθετο της Άγκυρας (θα θυμάστε πρόσφατα τις «φιέστες» σε Πύλα και Λεμεσό) και οι οποίοι ενοχλούνται από τέτοιου είδους αυθόρμητες ενέργειες. Ο δε Πρόεδρος Χριστόφιας, κύριος εκφραστής της λεγόμενης «ρεαλιστικής» σχολής σκέψης, δεν έκρυψε την έντονη δυσφορία του απέναντι σε τέτοιους είδους «ιδιοτροπίες και ιδιορρυθμίες», οι οποίες δίνουν «αφορμή και δικαιολογητικά» στην κατοχική δύναμη.

Την ίδια ώρα που ο Πρόεδρος Χριστόφιας απευθυνόταν προς τους ε/κ, λέγοντας ότι «είμαστε άξιοι της τύχης μας», ο Πρόεδρος της Βουλής, κ. Ομήρου, -εκπροσωπώντας την αγωνιστική και διεκδικητική σχολή σκέψης, η οποία δυστυχώς αποδεικνύεται ορφανή σε επίπεδο ηγεσίας στα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ- απέστελλε επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στους προέδρους των πολιτικών ομάδων του Σώματος, με την οποία στηλίτευε τις προκλητικές ενέργειες του κατοχικού καθεστώτος, που κατά παράβαση της συμφωνίας της 3ης Βιέννης της 2ας Αυγούστου 1975 στερεί την ελεύθερη ενάσκηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων μας, μαζί με τον θρησκευτικό και πνευματικό ηγέτη τους.

Αυτή η κραυγαλέα αντίφαση στην προσέγγιση του ίδιου ζητήματος, μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Προέδρου της Βουλής, εκπροσώπων δύο εντελώς αντίθετων σχολών, φέρνουν στο μυαλό μας παλαιότερα συμβάντα που κάποιοι -ενόψει Προεδρικών Εκλογών- επιθυμούν να λησμονήσουμε. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να ξεχάσουμε την εντός της Βουλής συνεργασία των ηγεσιών ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ με σκοπό να αποτρέψουν τη συζήτηση, που επεδίωκαν τα κόμματα ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγοι, για την τεραστίων διαστάσεων συνομωσία της ομάδας Ντάουνερ σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία αποκαλύφθηκε πλήρως από έγγραφα που διέρρευσαν από τον ΟΗΕ και μέρος τους συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο «Σημαδεμένη Τράπουλα» των συγγραφέων Αιμιλιανίδη, Κοντού και Κέντα.

Αντιφάσεις, όμως, εντοπίζουμε και στα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για παρόμοιας φύσης περιστατικά από εκπροσώπους εντός της ίδιας «ρεαλιστικής» σχολής σκέψης, που καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της πολιτικής τους. Θυμίζουμε την αντίδραση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, Στέφανου Στεφάνου, στις επικρίσεις των κομμάτων ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγων στις προτάσεις του Προέδρου Χριστόφια για το «Περιουσιακό». Ο κ. Στεφάνου, εκμεταλλευόμενος μια δυσμενή για την πλευρά μας δικαστική απόφαση, καλούσε, τότε, «όσους υποστηρίζουν ότι καμία εξαίρεση δεν πρέπει να υπάρχει στο δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων, να απαντήσουν πώς θα αντιμετωπίσουμε την απόφαση του ΕΔΑΔ στην υπόθεση Δημόπουλος». Όταν, όμως, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και το βρετανικό Εφετείο -στην υπόθεση Αποστολίδης εναντίον Όραμς- κατοχύρωναν τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των ε/κ, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ασθμαίνοντας χαμήλωνε τον πήχη, λέγοντας ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί στις δικαστικές αίθουσες.

Σε αυτή την προεδρική προεκλογική περίοδο οι ηγεσίες των κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θα καταθέσουν ενώπιον του λαού δύο υποψηφιότητες προερχόμενες, δυστυχώς, από την ίδια «ρεαλιστική» σχολή σκέψης. Αυτός ο ανυπότακτος λαός, όμως, αξίζει και μιας τρίτης -διεκδικητικής- επιλογής…

Ακροβασίες μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Είναι με λύπη που παρακολουθούμε τις ακροβασίες του ΔΗΚΟ μεταξύ ΑΚΕΛ και Αναστασιάδη. Προκαλεί αλγεινή εντύπωση να βλέπουμε τον ηγέτη του μεγαλύτερου κόμματος στον Ενδιάμεσο Χώρο να κλείνει επιδεικτικά τα αυτιά στη βούληση της κομματικής του βάσης και στις εκκλήσεις των ηγετών των όμορων πολιτικών δυνάμεων, για σύμπηξη μετώπου και πρόταξη κοινού υποψηφίου. Οι ουτοπικές δηκοϊκές προτάσεις -περί κοινού υποψηφίου όλων των κομμάτων- το μόνο που προσφέρουν είναι πολύτιμο χρόνο στις ανανικές ηγεσίες ΑΚΕΛ - ΔΗΣΥ να κάνουν τους σχεδιασμούς τους, για μια νικηφόρα πορεία στις Προεδρικές Εκλογές του 2013, και παράλληλα αποδομούν την ακλόνητη πίστη των πολιτών, που βρίσκονται πέραν από τις αυλές των ηγεσιών ΑΚΕΛ - ΔΗΣΥ, ότι ήρθε η ώρα για να κυβερνηθεί αυτός ο τόπος από έναν γνήσιο εκφραστή της διεκδικητικής σχολής σκέψης στο Κυπριακό. Έναν πολιτικό που θα κάνει τα αυτονόητα, μακριά από κομματικές σκοπιμότητες. Μια προσωπικότητα που ο πρότερος βίος της θα αποτελεί εγγύηση για τερματισμό της διαπλοκής και της λαμογιάς.

Διαδοχικές μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν ότι τώρα -περισσότερο από κάθε άλλη φορά- το εκλογικό σώμα είναι έτοιμο να σπάσει τα κομματικά στεγανά και να ανεβάσει στο λόγο του Προεδρικού έναν ικανό πολιτικό για να αντικαταστήσει τον αποδεδειγμένα (κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση) ανίκανο σημερινό ένοικο. Το Ανώτατο Συνέδριο του ΔΗΣΥ (17/3/2012) απέδειξε τη γύμνια του κ. Αναστασιάδη, που στο δικό του προσωπικό πανηγυράκι 103 (+13%) ηρωικοί συναγερμικοί επέλεξαν τη διαχρονική, διεκδικητική πολιτική της Ελένης Θεοχάρους και αμφισβήτησαν, άμεσα, τον εγκλωβισμό και την απομόνωση σε μια επιλογή ήττας για τρίτη συνεχή πενταετία. Ενώ, πέραν των 200 (+20%) επέλεξαν να αμφισβητήσουν, εμμέσως, τον Νίκο Αναστασιάδη, διά της απουσίας τους από τη σημαντικότερη στιγμή της παράταξης των τελευταίων ετών, όπου ο ηγέτης της θα έπαιρνε το χρίσμα του συναγερμικού προεδρικού υποψηφίου.

Δυστυχώς, οι ταυτόχρονες δηκοϊκές ερωτοτροπίες, με τον κ. Αναστασιάδη και τη σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ, δημιουργούν έναν ανεξίτηλο λεκέ στην ιστορία του ΔΗΚΟ, προσθέτουν ένα ακόμα λιθαράκι στην απαξίωση των κομμάτων από τους πολίτες και οδηγούν την πολιτική στην εκπόρνευση των προσωπικών ανταλλαγμάτων και του πάρε - δώσε.

Όσοι ετοιμάζονται να ανέβουν στο άρμα του συναγερμικού αμετανόητου ανανιστή ή του εκλεκτού της σημερινής βαμμένης με αίμα (βλ. τραγωδία Μαρί) ακελικής ηγεσίας, ας αναλογιστούν την απολογίαν τους επί του φοβερού βήματος της Ιστορίας…

Ο Αναστασιάδης αποτελεί διέξοδο στο αδιέξοδο Χριστόφια;

Είναι, πλέον, πλειστάκις (δημοσκοπικά) καταγεγραμμένη η αποστροφή της κοινής γνώμης προς το πρόσωπο του Προέδρου Χριστόφια, για τον οποίο θεωρεί πως φέρει την «κύρια ευθύνη» για τη τραγωδία στο Μαρί, για τη μη έγκαιρη λήψη μέτρων για να αποφευχθούν τα χειρότερα -που βιώνουμε σήμερα- στην Οικονομία και για την αδιέξοδη στρατηγική των συνεχών υποχωρήσεων στο Κυπριακό. Όμως, ο φερόμενος ως μεσσίας, κ. Νίκος Αναστασιάδης, αποτελεί πράγματι διέξοδο;

Ας εστιαστούμε στο ύψιστο θέμα, το Κυπριακό: Στην τελευταία διήμερη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, οι κ.κ. Χριστόφιας και Αναστασιάδης συμφώνησαν ότι ο Αλ. Ντάουνερ, στην έκθεσή του περί τα τέλη Μαρτίου προς τον ΓΓ του ΟΗΕ, πιθανότατα δεν θα προτείνει τη σύγκληση πολυμερούς διάσκεψης, η οποία θα είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία, για να προστατευτεί η φήμη του ΓΓ. Παράλληλα, υπάρχει η εκτίμηση ότι θα επιδιωχθεί μερικό πάγωμα της διαδικασίας μέχρι τις Προεδρικές Εκλογές, τον Φεβρουάριο του 2013. Από την πλευρά μας, αποφεύγεται, προσωρινώς, η «γκιλοτίνα» της πολυμερούς διάσκεψης, με αντάλλαγμα τη μεταβίβαση των βαριδίων (βλ. υποχωρήσεις Χριστόφια) της τρέχουσας διαδικασίας στον επόμενο Πρόεδρο.

Με αυτά τα δεδομένα, μια ενδεχόμενη αλλαγή προσώπου (και όχι πολιτικής) στην Προεδρία, δηλαδή από τον Πρόεδρο Χριστόφια στον κ. Αναστασιάδη, ουσιαστικά θα «εγγυηθεί» τη συνέχιση της πορείας επί του Κυπριακού από εκεί που θα την αφήσει ο σημερινός Πρόεδρος. Με δύο, όμως, πολύ χειρότερα δεδομένα: Το πρώτο, το οποίο διαπιστώνουν και οι συνεργάτες του Αλ. Ντάουνερ, είναι η μεγαλύτερη ικανότητα του κ. Αναστασιάδη (από τον αδέξιο κ. Χριστόφια) να «πουλήσει» τη λύση σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα και το δεύτερο είναι ότι ο κ. Αναστασιάδης αποτελεί «παίκτη» που παίζει με ανοικτά χαρτιά, αφού Τούρκοι και μεσολαβητές γνωρίζουν εκ προοιμίου τι μπορεί να αποδεχθεί, λόγω πρότερου βίου (βλ. θέση Αναστασιάδη στο σχέδιο Ανάν).

Αν σε όλα τα ανωτέρω προστεθεί η αρνητικότατη εικόνα που κουβαλά ο Ενδιάμεσος Χώρος για τον κ. Αναστασιάδη, λόγω της θέσης του στο δημοψήφισμα του 2004, αλλά, κυρίως, λόγω της αμετανόητης στάσης του από το 2004 και εντεύθεν, σε συνδυασμό με τη χυδαία πολεμική που άσκησε κατά του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, καθιστούν την επιλογή Αναστασιάδη ως τη λιγότερο ελκυστική για να επανέλθει ο ΔΗΣΥ στην Εξουσία και να απαλλαγεί ο τόπος από την καταστροφική διακυβέρνηση που ασκείται εδώ και τέσσερα χρόνια από μια μικρή ηγετική ομάδα του ΑΚΕΛ.

Υ.Γ. Ποια είναι η διαφορά της θέσης του κ. Αναστασιάδη για διοχέτευση του κυπριακού φυσικού αερίου μέσω του τουρκικού αγωγού Ναμπούκο από το «όραμα» της υπουργού Εμπορίου κ. Πραξούλας Αντωνιάδου για ενεργειακή ένωση Κύπρου - Τουρκίας;

Η παραδοχή ήττας και η σωτήρια επιλογή

Η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε από το κυβερνητικό στρατόπεδο για να δικαιολογηθεί το τελεσίγραφο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, ότι δηλαδή ο δρόμος προς την πολυμερή διάσκεψη μπορεί να ανακοπεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αποτελεί παραδοχή της ολοκληρωτικής ήττας της ελληνοκυπριακής πλευράς, κατά την τελευταία τριμερή συνάντηση στο Greentree της Νέας Υόρκης. Η διαδικασία έχει ξεφύγει, εντελώς, από τον έλεγχο του Προέδρου Χριστόφια και τα κλειδιά της διαδικασίας βρίσκονται στα επικίνδυνα χέρια του Αλ. Ντάουνερ.

Ο «αναβαθμισμένος» Αλ. Ντάουνερ θα αξιολογήσει την πορεία της διαδικασίας, των επόμενων λίγων εβδομάδων, και μέχρι το τέλος του προσεχούς Μαρτίου θα καταθέσει έκθεση προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Ποιο, όμως, θα είναι το αντικείμενο της αξιολόγησης του Αλ. Ντάουνερ; Με δεδομένο ότι καμία διαπραγμάτευση δεν γίνεται τους τελευταίους μήνες, λόγω της αδιαλλαξίας της τουρκικής πλευράς και της εξάντλησης (;) όλων των ελληνοκυπριακών υποχωρήσεων, ο Αλ. Ντάουνερ θα αξιολογήσει τη θέληση των πλευρών να προχωρήσουν στο «επόμενο βήμα», που δεν είναι άλλο από την πολυμερή διάσκεψη. Συνεπώς, η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι εγκλωβισμένη στο δίλλημα είτε να συρθεί σε μια εθνοκτόνα πολυμερή διάσκεψη, είτε να την αρνηθεί και να επωμιστεί το βάρος του αδιεξόδου.

Ο απεγκλωβισμός της ελληνοκυπριακής πλευράς μπορεί να επέλθει μόνο μέσω επιθετικής πολιτικής. Η ελληνοκυπριακή πλευρά μπορεί να προτάξει τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, έναντι της πολυμερούς διάσκεψης που είναι η τουρκική απαίτηση. Σε μια διεθνή διάσκεψη, εκτός από τις δύο κοινότητες, χώρο στο κυκλικό τραπέζι της τελικής διαπραγμάτευσης θα έχει και η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα μπορεί να υπερασπιστεί το υπό τροποποίηση, ή ακόμα χειρότερα υπό κατάργηση ισχύον Σύνταγμά της. Επίσης, αντίθετα με μια πολυμερή διάσκεψη στην οποία θα συμμετέχουν μόνον οι δύο κοινότητες και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, σε μια διεθνή διάσκεψη οφείλει να συμμετέχει θεσμικά και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θα πρέπει να αποτρέψει τις αποκλείσεις από το Κοινοτικό Κεκτημένο.

Η ελληνοκυπριακή πρόταση για σύγκληση διεθνούς, αντί για πολυμερούς, διάσκεψης θα αφαιρέσει από τον Αλ. Ντάουνερ την επιλογή να κατηγορήσει την πλευρά μας για απροθυμία να περάσει στο «επόμενο βήμα». Στην περίπτωση που γίνει αποδεκτή η σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, τότε οι εκπρόσωποι της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ελληνοκυπριακής πλευράς θα μπορούν να υπερασπισθούν υπό καλύτερες συνθήκες έναν έντιμο συμβιβασμό, ο οποίος δεν θα καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν θα μας υποβιβάζει σε ευρωπαίους πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Από την άλλη, αν δεν γίνει αποδεκτή η ανωτέρω πρόταση της ελληνοκυπριακής πλευράς, που ίσως να είναι και το πιθανότερο, τότε ανοίγει ο δρόμος για καταγγελία της διαδικασίας, έγγραφη απόσυρση όλων των υποχωρήσεων Χριστόφια από μελλοντική νέα διαδικασία και αποχώρηση. Η επιλογή αυτή, οπωσδήποτε δεν θα είναι αναίμακτη, όμως, οι συνέπειές της θα είναι ανατρέψιμες…

Φυσικό αέριο και η κυοφορούμενη «συνεκμετάλλευση» με την Τουρκία

Εν αναμονή της επίσημης ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων για την ποσότητα και την ποιότητα του φυσικού αερίου στο οικόπεδο «Αφροδίτη» (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε δημοσιευθεί η ανακοίνωση της Noble Energy) αυτό που θα πρέπει να αποτελεί ύψιστης εθνικής σημασίας είναι η επόμενη μέρα. Η αξιοποίηση και η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και οι αναγκαίες συνεργασίας που πρέπει να γίνουν. 

Μπορεί ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, κ. Στεφάνου, να προσέτρεξε, ασθμαίνοντας, να διαψεύσει τις εκδηλώσεις ικανοποίησης από Έρογλου και ΜΜΕ στα κατεχόμενα για τη δρομολογούμενη διοχέτευση του κυπριακού φυσικού αερίου σε τουρκικούς αγωγούς, αλλά οι δηλώσεις που έγιναν κατά καιρούς έχουν ανοίξει την όρεξη της τουρκικής αδηφαγίας.

Η πρώτη, χρονικά, δήλωση, η οποία δυστυχώς δεν έτυχε σχολιασμού από την πολιτική ηγεσία, έγινε από τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, κ. Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος σε συνέντευξή του, στις 12/10/2011 σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, είπε ότι το κυπριακό φυσικό αέριο μπορεί να φτάσει στις χώρες τις Ευρώπης, μέσω του τουρκικού αγωγού «Ναμπούκο». 

Το πιο καίριο κτύπημα, όμως, ήρθε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (ΠτΔ), κ. Δ. Χριστόφια, ο οποίος από την πλατφόρμα «Όμηρος» έκανε έκκληση στην Τουρκία να συναινέσει σε λύση του Κυπριακού και να προχωρήσουμε σε «συνεκμετάλλευση» του κυπριακού φυσικού αερίου.

Επίσης, η καθ’ ύλην αρμόδια υπουργός, κ. Πραξούλα Αντωνιάδου, μιλώντας από το βήμα του 5^ου ετήσιου συνεδρίου των ΕΔΥ, στις 11/12/2011, δήλωσε ότι «στην περίπτωση που η Τουρκία συμβάλει στην επίλυση του Κυπριακού, τότε Κύπρος και Τουρκία θα μπορούν να συνεργαστούν ως συνέταιροι στον τομέα της Ενέργειας». Γνωστό είναι, επίσης, το εκδοθέν -από το Prio- σε βιβλίο όραμα της κ. Αντωνιάδου για την ενεργειακή σύνδεση Κύπρου - Τουρκίας.

Οι ανωτέρω δηλώσεις του ΠτΔ και της υπουργού δεν πρέπει να θεωρούνται άσχετες με την καθυστέρηση που δείχνει η Κυβέρνηση για να απαντήσει στην πρόταση των εταιριών Noble και Delek, που κατέθεσαν από τις 14 Απριλίου 2011 και προβλέπει τη δημιουργία σταθμού υγροποίησης στο Βασιλικό, ο οποίος θα εξυπηρετεί τα κοιτάσματα στο κυπριακό οικόπεδο «Αφροδίτη» και στο ισραηλινό οικόπεδο «Λεβιάθαν».

Οι προαναφερθείσες δηλώσεις βρίσκονται σε κάθετη αντίθεση με την εκπεφρασμένη πρόθεση του Τελ Αβίβ να προχωρήσει σε συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων Κύπρου, Ισραήλ, ακόμα και Ελλάδας. Οι ισραηλινές προθέσεις επαναβεβαιώθηκαν με την επίσημη επίσκεψη του υφυπουργού Εξωτερικών Ντάνι Αγιαλόν στην Αθήνα, στις 24/11/2011, κατά την οποία προτάθηκε η υπογραφή Μνημονίου Συναντίληψης για θέματα Ενέργειας και διαχείρισης υδάτινων πόρων. Η κυπριακή κυβέρνηση, όμως, λόγω των σχεδιασμών που αναφέρονται ανωτέρω, δείχνει απρόθυμη να συνεργαστεί με Τελ Αβίβ και Αθήνα.

Το 2012 είναι το έτος που θα ληφθούν εκείνες οι αποφάσεις, για τη διαχείριση του κυπριακού φυσικού πλούτου, που θα καθορίσουν την ποιότητα ζωής των επόμενων γενιών σε αυτό τον τόπο. Η αναβλητικότητα, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και οι ευσεβοποθισμοί περί κατευνασμού της Τουρκίας, ταΐζοντάς την με κυπριακό φυσικό αέριο, αποτελούν επικίνδυνους συμμάχους. Η σχολή σκέψης που αναπτύσσεται σταδιακά και στοχεύει στη «συνεκμετάλλευση» των φυσικών μας πόρων με την Τουρκία, με κυριότερους εκπροσώπους - εκφραστές τους Δ. Χριστόφια, Πρ. Αντωνιάδου και Ν. Αναστασιάδη, θα πρέπει να αποτελέσει κύριο θέμα στον προεκλογικό διάλογο ενόψει Προεδρικών Εκλογών, τον Φεβρουάριο του 2013.