ΔΗΚΟ: Το «φύλλο συκής» του Χριστόφια

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ χρησιμοποιούν το ΔΗΚΟ (και την ΕΔΕΚ) ως «φύλλο συκής» για να κρύβουν κάτω από το μανδύα μιας δήθεν «κυβερνητικής συνεργασίας», την ουσιαστική στήριξη που τους παρέχει η σημερινή ανανική ηγεσία του ΔΗΣΥ. Κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού στη Βουλή, αποκαλύφθηκε (ακόμα μια φορά) ο «έρωτας» του Ν. Αναστασιάδη και των συν αυτώ με τον Πρόεδρο Χριστόφια. Ο κ. Σ. Χάσικος, μη μπορώντας να κρύψει τη χαρά του για τη «νεκρανάσταση» προνοιών του σχεδίου Ανάν, πρότεινε τη συνεργασία ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ με σκοπό το επιτυχές «κλείσιμο» του Κυπριακού. Η αναβληθείσα, προσωρινώς, «ιστορική υπέρβαση» των προεδρικών εκλογών του 2008 επανέρχεται…

Δυστυχώς, εντός του ΔΗΚΟ δεν γίνεται ορθή αξιολόγηση των «σημείων των καιρών». Προτάσσεται το επιχείρημα ότι αν το ΔΗΚΟ αποχωρήσει από την κυβέρνηση, τότε ο ΔΗΣΥ θα καλύψει το κενό και θα συνεργαστεί με τον Πρόεδρο Χριστόφια και με το ΑΚΕΛ με οδυνηρά αποτελέσματα για τον τόπο. Μα αυτό είναι κάτι που ήδη συμβαίνει. Μόνο το επίσημο ΔΗΣΥ δεν έχει διαφωνήσει με τις «γενναίες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια. Όμως, το πιο σημαντικό είναι ότι όσοι επικαλούνται το ανωτέρω επιχείρημα, αγνοούν την αντίδραση, που θα δημιουργήσει μια δησακελική συνεργασία στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους των δύο αυτών κομμάτων. Ο ΔΗΣΥ έχει αναγιώσει πολλές γενιές «αντιακελικών» και ομοίως το ΑΚΕΛ έχει αναγιώσει πολλές γενιές ακελικών με τον μπαμπούλα της δεξιάς. Πώς θα καταφέρουν, σήμερα, να πείσουν για την αναγκαιότητα συνεργασίας με τον … ιδεολογικό «εχθρό»; Ιδού η ευκαιρία του ΔΗΚΟ να εκθέσει τις ηγεσίες του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ στα μάτια των ψηφοφόρων τους!

Η πορεία στο Κυπριακό είναι μη αναστρέψιμη. Η απαίτηση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ για ανάκληση των «γενναίων προσφορών» του Προέδρου Χριστόφια δεν είναι ούτε καν συζητήσιμη. Το κεφάλαιο διακυβέρνησης έχει σχεδόν κλείσει, κάτι που σημαίνει ότι και οι οδυνηρές υποχωρήσεις της πλευράς μας έχουν «κλειδώσει». Η καταστροφική λύση είναι προ των πυλών. Ακόμα και «οι έντιμοι αισιοδοξούντες, αφυπνίζονται». Το ΔΗΚΟ πότε;

Οι αυταπάτες τελείωσαν

Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο του Πανίκου Ελευθερίου «Εάλω η Κύπρος» (εκδόσεις Επιφανίου) και έχουν βιώσει μέσα από τις σελίδες του τις τραγικές συνέπειες της εφαρμογής της «λύσης» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, είμαι βέβαιος ότι θα τρομάζουν στην ιδέα: Η σύληση του τάφου του Τάσσου Παπαδόπουλου να γινόταν μετά τη «λύση», που επιδιώκει η σημερινή διαπραγματευτική ομάδα μας. Το σενάριο γίνεται εφιαλτικότερο, αν τελούσαμε υπό την εκ περιτροπής προεδρία τουρκοκύπριου (ή ενός εκ των 50.000 εποίκων).

Το φρικιαστικό συμβάν, της περασμένης Παρασκευής, έχει την ανθρώπινη πλευρά του, αυτή που βιώνει η οικογένεια του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Έχει όμως και μιαν άλλη πλευρά, που θα πρέπει όλους να μας προβληματίσει πολύ σοβαρά. Θα πρέπει ν’ αναλογιστούμε τις συνέπειες, που θα είχε μια τέτοια ενέργεια στο «συνεταιρικό κράτος», το οποίο οραματίζεται ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Οι βάνδαλοι, που ξέθαψαν τον τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και έκλεψαν τη σωρό του, θεωρώ ότι δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να προβούν και σ’ άλλες προβοκατόρικες ενέργειες. Ο διαχωρισμός σε «απορριπτικούς» και σε αυτούς που «θέλουν λύση» (κατά το ΑΚΕΛ και τον Ντάουνερ) έχει καλλιεργήσει τη διχόνοια στον Λαό μας. Τη διαφαινόμενη διχόνοια, εκμεταλλεύονται οι προβοκάτορες (όποιοι κι αν είναι) για να μας οδηγήσουν σε νέες πράξεις εθνικής αυτοκτονίας. Και ας μην ξεχνούμε ότι οι Τούρκοι είναι επαγγελματίες στην προβοκάτσια…

Το καμπανάκι χτύπησε. Οι αυταπάτες για μιαν ουτοπική, ενωμένη Κύπρο, που θα ανταλλάζουμε φιλιά και τριαντάφυλλα με τους «αδερφούς» Τουρκοκύπριους, θα πρέπει να τερματιστούν. Η πραγματικότητα θα είναι πολύ διαφορετική. Οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, υπό την προστασία του εκ περιτροπής τουρκοκύπριου (;) προέδρου (και τη νικώσα ψήφο του στην επίλυση αδιεξόδων), θα κυκλοφορούν ανάμεσά μας προκαλώντας ανωμαλία. Ακόμα και στις σημερινές ελεύθερες περιοχές. Κάτι που, αδιαμφισβήτητα, θα δημιουργήσει αισθήματα ανασφάλειας. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι ο Λαός μας επιδιώκει κάτι πολύ καλύτερο για τα παιδιά του, αλλά και τις γενιές που θα έρθουν. Οι πολιτικοί ηγέτες μας πότε θα το καταλάβουν;

Αποχώρηση και Πρόταξη

Μετά το αίσιο τέλος της συνεδρίας του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ, της Δευτέρας (7/12/2009), πρέπει άμεσα να επανεκτιμηθεί η σχέση του κόμματος με την κυβέρνηση Χριστόφια και να δρομολογηθεί έξοδος από αυτή. Τα συλλογικά όργανα πρέπει να τύχουν ενδελεχούς ενημέρωσης για την πορεία των συνομιλιών. Επίσης, θα πρέπει να δοθούν εξηγήσεις από τον Πρόεδρο Χριστόφια προς τι οι ολοήμερες συναντήσεις με τον κατοχικό ηγέτη, αν δεν έχουμε, ήδη, αποδεχτεί ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα ή δεν βιαζόμαστε να ετοιμάσουμε την ενδιάμεση συμφωνία, που θα χρησιμοποιήσει στον προεκλογικό του ο κ. Ταλάτ. Τέλος, θα πρέπει να εξηγήσουμε στον Πρόεδρο Χριστόφια ότι αποτελεί ασέβεια προς τους Κερυνειώτες η μετάβασή του στη σφετερισμένη ελληνοκυπριακή περιουσία, που παράνομα χρησιμοποιεί ως οικία ο κ. Ταλάτ.

Το ΔΗΚΟ, σε συνεννόηση και με την ΕΔΕΚ, πρέπει να δρομολογήσουν την έξοδό τους από την Κυβέρνηση και να απαλλαχτούν από τη συνυπευθυνότητα στις κατά συρροή διολισθήσεις του Προέδρου Χριστόφια. Αυτό επιβάλλει η ιστορία των δύο κομμάτων. Αυτό επιβάλλουν οι παρακαταθήκες των ιδρυτών τους.

Με την έξοδο από την Κυβέρνηση Χριστόφια θα μπορέσουν να επαναφέρουν επιτακτικά στο προσκήνιο την πολιτική της Πρόταξης. Έστω την πρόταξη των «μειζόνων», κατά τον πρώην πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο κ. Θέμο Στοφορόπουλο. Αυτή είναι η πολιτική που χάραξε ο Εθνάρχης Μακάριος από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 2 Οκτωβρίου 1974: «Ωρισμέναι προϋποθέσεις, εν τούτοις, είναι ουσιώδεις και πρέπει να εκπληρωθούν πριν αρχίσουν διαπραγματεύσεις. Δεν είναι δυνατόν να διεξαχθούν ελεύθεραι διαπραγματεύσεις δια μίαν λογικήν λύσιν του προβλήματος, εφ’ όσον κυπριακόν έδαφος εξακολουθεί να ευρίσκεται υπό ξένην στρατιωτικήν κατοχήν και το 1/3 του πληθυσμού είναι ακόμη πρόσφυγες, εκδιωχθέντες βιαίως από τις εστίας και την γην των..» Αυτή είναι η πολιτική που υποστήριξαν με σθένος ο αείμνηστος Σπ. Κυπριανού και ο Β. Λυσσαρίδης. Με τις οδυνηρές συνέπειες που επέφερε στο Κυπριακό η «πολιτική του καλού παιδιού», που υιοθέτησαν από το 1988 και εντεύθεν οι ηγεσίες των ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ να προσφέρουν στο Λαό την άλλη πρόταση. Την Πρόταξη…

Υ.Γ. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από το θάνατο του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Η συνεχής επίκληση του ονόματός του από τον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ αποτελεί τη μόνη μέθοδο πειθούς που χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τη δική τους ανεπάρκεια. Δηλαδή, υιοθέτησαν ως τακτική την επίκληση στην αυθεντία…

Το πάθημα της Ντόρας…

Οι ελεγχόμενοι κομματικοί μηχανισμοί, η ευρεία στήριξη από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ και το κάλπικο χαμόγελο δεν στάθηκαν ικανά ν’ αλλοιώσουν τη βούληση της βάσης του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ). Οι ενδοτικές θέσεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη – Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα λειτούργησαν ως καμπανάκι σε χιλιάδες νεοδημοκράτες, που αφυπνίστηκαν, εισέρευσαν στα εκλογικά τμήματα και με εκκωφαντικό τρόπο πολτοποίησαν τα όνειρά της για την προεδρία της ΝΔ και αργότερα για τον πρωθυπουργικό θώκο.

Ο μέχρι πρότινος κυνηγημένος και φιμωμένος από τα μητσοτακικά κονκλάβια του κόμματος, ο Α. Σαμαράς, είναι ο έβδομος πρόεδρος της ΝΔ. Στο πρόσωπο του «εθνικιστή» Α. Σαμαρά, οι νεοδημοκράτες (και όχι μόνο) αντίκρισαν «την ελπίδα της Ελλάδας» και του έδωσαν το χρίσμα για να ηγηθεί του κόμματός τους σε μια κρίσιμη εποχή, που δρομολογείται κλείσιμο όλων των εθνικών θεμάτων. Τα έργα και οι πράξεις του Α. Σαμαρά αποτελούν εγγύηση για τη μετακίνηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε πιο διεκδικητικές θέσεις, που θα αποτελούν το αντίβαρο στην εξωτερική πολιτική που ασκεί σήμερα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.

Η πρωτοφανής αντίδραση των νεοδημοκρατών αποτελεί προειδοποίηση και στους εν Κύπρω ηγέτες κομμάτων, που σέρνουν τον κυπριακό ελληνισμό σε μια διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, όπου το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι εκ προοιμίου απορριπτέο από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας.

Βαρύτερες όμως είναι οι ευθύνες στα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, που διαχρονικά αποτελούσαν το ανάχωμα για την επιβολή «νόθων λύσεων». Γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνεται άλλο ανεκτή η συμμετοχή των κομμάτων αυτών σ’ έναν ετερόκλητο κυβερνητικό συνεταιρισμό που τα καθιστά συνυπεύθυνα στις διολισθήσεις Χριστόφια στο Κυπριακό.

Επίσης, δεν μπορούν να παραμένουν σε ισχύ αποφάσεις, οι οποίες στοχεύουν σε φίμωση στελεχών, που με τις επισημάνσεις τους έχουν συμβάλει σημαντικά στην έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση της κοινής γνώμης.