«Διαίρει και βασίλευε»

Ο αθηναίος κωμικός ποιητής Κρατίνος, πρόδρομος του Αριστοφάνη, είχε πει: «Εν δε διχοστασίη και Ανδροκλέης πολεμαρχεί», δηλαδή «όταν πέφτει διχόνοια, κυβερνά ακόμα κι ο Ανδροκλής». Ο Ανδροκλής ήταν­ ένας πολιτικός και δημαγωγός που, ανάμεσα στ' άλλα, είχε κατηγορήσει τον Αλκιβιάδη πως χλεύασε τα Ελευσίνια Μυστήρια...

Η διχόνοια που σπέρνει στις τάξεις του ΔΗΚΟ (έπεται η ΕΔΕΚ), η ηγεσία του ΑΚΕΛ, είναι πλέον άνευ αμφισβητήσεως. Ο εκπρόσωπος τύπου του ΑΚΕΛ, κ. Α. Κυπριανού, αναφέρθηκε επιλεκτικά, από το βήμα της βουλής, στην καλή συνεργασία με τον Μάριο Καρογιάν και τον προερχόμενο από το ΔΗΚΟ υπουργό εξωτερικών Μάρκο Κυπριανού. Ακολούθησε η δήλωση του κ. Κατσουρίδη ότι αποτελεί πολιτική παραδοξότητα να διαφέρουν τόσο πολύ οι θέσεις που εξέφρασαν βουλευτές του ΔΗΚΟ, στη διάρκεια της συζήτησης των προϋπολογισμών, από εκείνες που ο πρόεδρος του κόμματός τους εξέφρασε τόσο εντός του Εθνικού Συμβουλίου αλλά και δημοσίως, και ο οποίος δεν διαφώνησε με τους χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας!

Η πριμοδότηση που γίνεται από μέρους της ηγεσίας του ΑΚΕΛ προς τον πρόεδρο του κόμματος και προς τον υπουργό εξωτερικών δεν μπορεί να θεωρείται καλοπροαίρετη. Κανείς δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει υπέρ «θυελλώδους έρωτα» του ΑΚΕΛ προς τους δύο αυτούς πολιτικούς άνδρες. Εξάλλου ο νυν πρόεδρος του ΔΗΚΟ αναρριχήθηκε στη κορυφή της πυραμίδας του κόμματος λόγω του διαχρονικού φλερτ του ανθυποψηφίου του, κ. Ν. Κλεάνθους, με το ΑΚΕΛ (ασχέτως αν ο τελευταίος προσπαθεί να χρεώσει αλλού την εκλογική του ήττα). Η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσπαθεί να διαιρέσει το κόμμα και να σπείρει τόση διχόνοια που όταν το ΔΗΚΟ (μαζί με τ’ άλλα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου) χρειαστεί να σταθεί ανάχωμα για να «απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία», θα τελεί υπό αδελφοκτόνο εσωστρέφεια.

Το επίσημο ΔΗΚΟ, αντί να στέλνει sms στους βουλευτές του να περιορίσουν την αντιπαράθεσή τους με τον Πρόεδρο Χριστόφια, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο για την πατρίδα μας αν απαντούσε στις διχαστικές προκλήσεις της ηγεσία του ΑΚΕΛ τείνοντας χέρι συνεργασίας στα κόμματα με τα οποία ταυτίζεται πλήρως στη διαχείριση του Κυπριακού και όχι μόνο. Εξάλλου η ταύτιση των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου επαναβεβαιώθηκε στη συζήτηση του κρατικού προϋπολογισμού στη βουλή.

Η δική μου γενιά ποιους θα «αναστήσει»;

Θα ξεκινήσω με μιαν αναφορά από το βιβλίου «Το μυστικό παζάρι», όπου οι δημοσιογράφοι Βενιζέλος, Ιγνατίου και Μελέτης φέρνουν στο φως συγκλονιστικές στιγμές που σφράγισαν το μέλλον του Ελληνισμού σε τούτα δω τα μάρμαρα. Λέει λοιπόν στο βιβλίο (σελ. 456) ότι λίγα λεπτά πριν από το διάγγελμά του, ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους και τον Χαβιέ Σολάνα. Η συζήτηση με τον αξιωματούχο της Ε.Ε. κράτησε μόλις 35 δευτερόλεπτα! Ο κ. Σολάνα είπε στον Τάσσο: «Είμαι βέβαιος ότι νοιάζεστε για το λαό σας. Και είμαι βέβαιος ότι θα τους ζητήσετε να υποστηρίξουν την επανένωση». Ο κ. Παπαδόπουλος απάντησε: «Επειδή με ενδιαφέρει το συμφέρον του λαού μου, θα τους ζητήσω να πουν «ΟΧΙ».

Ιστορική διαπίστωση αποτελεί το γεγονός ότι όποτε ο Ελληνισμός κινδυνεύει με αφανισμό πάντοτε στο τιμόνι θα είναι ένας μεγάλος ηγέτης που θα ορθώσει το ανάστημά του για να φυλάξει Θερμοπύλες. Ωσάν ο Θεός να είναι Έλληνας... Γι’ αυτό η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας χωρίς να γνωρίζουμε, προσωπικά, τον άνθρωπο Τάσσο Παπαδόπουλο, κατάφερε να μιλήσει στις καρδιές μας. Η κραυγή αγωνίας του για τούτο τον τόπο θα μας συντροφεύει μέχρι το δικό μας βιολογικό τέλος. Έστω κι δεν κατορθώσαμε να του προσφέρουμε, εν ζωή, όσα θα του προσφέρει η Ιστορία!

Από όσα δήλωσαν οι επώνυμοι για το θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου θα κρατήσω για πάντα τα λόγια του Πρωθυπουργού της Ελλάδος κ. Καραμανλή: «ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσε με συνέπεια, αγωνιστικότητα, με πατριωτισμό τη δύσκολη μάχη για το μέλλον της μαρτυρικής του πατρίδας. Επί Προεδρίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, η Κύπρος βρήκε τη θέση που της αξίζει ως κράτος μέλος της Ε.Ε. Ο Ελληνισμός τού οφείλει πολλά».

Οι μεγάλοι ηγέτες γεννιούνται (δεν γίνονται!) και διασφαλίζουν την εθνική και φυσική επιβίωση του λαού τους. Η δική μου γενιά, με θλίψη παρατηρώ, ότι ψάχνει πλέον, όχι για ηγέτες, αλλά για αλχημιστές (όπως εύστοχα εξηγεί στο βιβλίο του ο Μίμης Ανδρουλάκης «Ζητούνται Άλχημιστες»). Σήμερα, οι νέοι εκκολαπτόμενοι πολιτικοί διακρίνονται για τις ικανότητες τους στην «πολιτισμένη ισορροπία» για να έχουν όλα τα «εχέγγυα» να πάρουν την επόμενη θέση που θα τους προταθεί. Το βάρος, όμως, για τη γενιά μου είναι ασήκωτο. Αναλάβαμε να κουβαλήσουμε το βαρύ φορτίο Ιδεών των Αυξεντίου, Παλληκαρίδη, του Τάσου Μάρκου, του Μακάριου, του Σπύρου και του Τάσσου, του Γιατρού...

Ας προβληματιστούμε όλοι... Η δική μου γενιά ποιους θα «αναστήσει»;

Κοινό μέτωπο ενόψει ευρωεκλογών

Εκτός από τους «βολεμένους», υπάρχει κανείς άλλος που να μην αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της ενοποίησης του ενδιάμεσου χώρου; Πώς θα αντιμετωπιστεί διαφορετικά η σχεδόν καθολική προπαγάνδα για τους «αριστοτεχνικούς» χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια; Πώς θα αντιμετωπιστεί η επιχειρούμενη παραχάραξη της ένδοξης Ιστορίας μας και η ενοχοποίηση των Ελλήνων της Κύπρου για τα δεινά του μαρτυρικού λαού μας; Πώς θα αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα ατοπήματα του κ. Αναστασιάδη περί εγγυήσεων και οι επαναλαμβανόμενες απειλές των παραφυάδων του περί τελευταίας ευκαιρίας;

Οι νυν «βολεμένοι», προεκλογικώς, επιχειρηματολογούσαν υπέρ της υποψηφιότητας Τάσσου Παπαδόπουλου και έθεταν στο λαό το δίλημμα «Τάσσος ή σχέδιο Ανάν» (εμπνευσμένοι από την περιβόητη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη το 1974: «Καραμανλής ή Τανκς»). Σήμερα στηρίζουν τον Πρόεδρο Χριστόφια και τον πιστώνουν με σωστή τακτική. «Συμφωνώ απόλυτα και με την τακτική, αλλά και με τις θέσεις που ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα διατυπώσει κατά τη διάρκεια της συνάντησής του», δήλωνε ο κ. Καρογιάν πριν την πρώτη συνάντηση Χριστόφια – Ταλάτ στο πλαίσιο των απευθείας συνομιλιών. Διερωτώμαι, πότε λέγαμε ψέματα! Πριν από τη 17η Φεβρουαρίου 2008 ή μετά;

Ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση αποτελεί η εκλογική συνεργασία – ενόψει ευρωεκλογών – των κομμάτων και των εξεχουσών προσωπικοτήτων που στήριξαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αποτελεί χρέος στον τόπο μας, στην Ιστορία μας, αλλά κυρίως στις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς. Είναι η δικαίωση του λοιδορούμενου πανταχόθεν Τάσσου Παπαδόπουλου!

Με μπροστάρη το Βάσσο Λυσσαρίδη (ο οποίος από την Αθήνα έδωσε το σύνθημα στη μεγαλειώδη εκδήλωση της 12ης Νοεμβρίου 2008 στο Πολεμικό Μουσείο) μπορεί να δημιουργηθεί ένα ευρωψηφοδέλτιο με κοινά αποδεχτές προσωπικότητες. Οι δικαιολογίες που ακούγονται από τον περίγυρο των «βολεμένων» περί αδυναμίας συγκλίσεων είναι εκ του πονηρού. Το πρόγραμμα υπάρχει και έχει ήδη γίνει αποδεκτό από το 32% του λαού! – Αλήθεια, ποιον εξυπηρετεί η διάσπαση αυτού του ποσοστού; – Το (προεκλογικό) πρόγραμμα διακυβέρνησης του Τάσσου Παπαδόπουλου μπορεί να αποτελέσει, και πάλι, την κοινή βάση μιας νέας μακρόπνοης συνεργασίας.

Ενδεχόμενη δημιουργία κοινού μετώπου, κατά των δυνάμεων που απεργάζονται την επαναφορά του σχεδίου Ανάν (με άλλο περιτύλιγμα), θα αποτρέψει μιαν «τεχνητή» προεκλογική αντιπαράθεση, σε επιμέρους θέματα, μεταξύ ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ για τη διεκδίκηση της έκτης έδρας. Μια τέτοια διαμάχη κάνει από τώρα τα επιτελεία ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση! Θα τους κάνετε τη χάρη κύριοι «βολεμένοι»; Μην ανησυχείτε για τα χαρτοφυλάκιά σας! Οι ικανοί πάντα επιπλέουν... Ή μήπως και οι φελλοί;