Χρίστος Κ. Σενέκης

Φυσικό αέριο και η κυοφορούμενη «συνεκμετάλλευση» με την Τουρκία

2011-12-29T07:32:00.005+02:00

Εν αναμονή της επίσημης ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων για την ποσότητα και την ποιότητα του φυσικού αερίου στο οικόπεδο «Αφροδίτη» (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε δημοσιευθεί η ανακοίνωση της Noble Energy) αυτό που θα πρέπει να αποτελεί ύψιστης εθνικής σημασίας είναι η επόμενη μέρα. Η αξιοποίηση και η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και οι αναγκαίες συνεργασίας που πρέπει να γίνουν.

Μπορεί ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, κ. Στεφάνου, να προσέτρεξε, ασθμαίνοντας, να διαψεύσει τις εκδηλώσεις ικανοποίησης από Έρογλου και ΜΜΕ στα κατεχόμενα για τη δρομολογούμενη διοχέτευση του κυπριακού φυσικού αερίου σε τουρκικούς αγωγούς, αλλά οι δηλώσεις που έγιναν κατά καιρούς έχουν ανοίξει την όρεξη της τουρκικής αδηφαγίας.

Η πρώτη, χρονικά, δήλωση, η οποία δυστυχώς δεν έτυχε σχολιασμού από την πολιτική ηγεσία, έγινε από τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, κ. Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος σε συνέντευξή του, στις 12/10/2011 σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, είπε ότι το κυπριακό φυσικό αέριο μπορεί να φτάσει στις χώρες τις Ευρώπης, μέσω του τουρκικού αγωγού «Ναμπούκο».

Το πιο καίριο κτύπημα, όμως, ήρθε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (ΠτΔ), κ. Δ. Χριστόφια, ο οποίος από την πλατφόρμα «Όμηρος» έκανε έκκληση στην Τουρκία να συναινέσει σε λύση του Κυπριακού και να προχωρήσουμε σε «συνεκμετάλλευση» του κυπριακού φυσικού αερίου.

Επίσης, η καθ’ ύλην αρμόδια υπουργός, κ. Πραξούλα Αντωνιάδου, μιλώντας από το βήμα του 5^ου ετήσιου συνεδρίου των ΕΔΥ, στις 11/12/2011, δήλωσε ότι «στην περίπτωση που η Τουρκία συμβάλει στην επίλυση του Κυπριακού, τότε Κύπρος και Τουρκία θα μπορούν να συνεργαστούν ως συνέταιροι στον τομέα της Ενέργειας». Γνωστό είναι, επίσης, το εκδοθέν -από το Prio- σε βιβλίο όραμα της κ. Αντωνιάδου για την ενεργειακή σύνδεση Κύπρου - Τουρκίας.

Οι ανωτέρω δηλώσεις του ΠτΔ και της υπουργού δεν πρέπει να θεωρούνται άσχετες με την καθυστέρηση που δείχνει η Κυβέρνηση για να απαντήσει στην πρόταση των εταιριών Noble και Delek, που κατέθεσαν από τις 14 Απριλίου 2011 και προβλέπει τη δημιουργία σταθμού υγροποίησης στο Βασιλικό, ο οποίος θα εξυπηρετεί τα κοιτάσματα στο κυπριακό οικόπεδο «Αφροδίτη» και στο ισραηλινό οικόπεδο «Λεβιάθαν».

Οι προαναφερθείσες δηλώσεις βρίσκονται σε κάθετη αντίθεση με την εκπεφρασμένη πρόθεση του Τελ Αβίβ να προχωρήσει σε συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων Κύπρου, Ισραήλ, ακόμα και Ελλάδας. Οι ισραηλινές προθέσεις επαναβεβαιώθηκαν με την επίσημη επίσκεψη του υφυπουργού Εξωτερικών Ντάνι Αγιαλόν στην Αθήνα, στις 24/11/2011, κατά την οποία προτάθηκε η υπογραφή Μνημονίου Συναντίληψης για θέματα Ενέργειας και διαχείρισης υδάτινων πόρων. Η κυπριακή κυβέρνηση, όμως, λόγω των σχεδιασμών που αναφέρονται ανωτέρω, δείχνει απρόθυμη να συνεργαστεί με Τελ Αβίβ και Αθήνα.

Το 2012 είναι το έτος που θα ληφθούν εκείνες οι αποφάσεις, για τη διαχείριση του κυπριακού φυσικού πλούτου, που θα καθορίσουν την ποιότητα ζωής των επόμενων γενιών σε αυτό τον τόπο. Η αναβλητικότητα, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και οι ευσεβοποθισμοί περί κατευνασμού της Τουρκίας, ταΐζοντάς την με κυπριακό φυσικό αέριο, αποτελούν επικίνδυνους συμμάχους. Η σχολή σκέψης που αναπτύσσεται σταδιακά και στοχεύει στη «συνεκμετάλλευση» των φυσικών μας πόρων με την Τουρκία, με κυριότερους εκπροσώπους - εκφραστές τους Δ. Χριστόφια, Πρ. Αντωνιάδου και Ν. Αναστασιάδη, θα πρέπει να αποτελέσει κύριο θέμα στον προεκλογικό διάλογο ενόψει Προεδρικών Εκλογών, τον Φεβρουάριο του 2013.

Τα τρία σενάρια του ΟΗΕ

2011-11-16T07:39:00.000+02:00

Σύμφωνα με πληροφορίες, που είδαν το φως της δημοσιότητας -και που δεν έχουν διαψευσθεί-, κατά την τελευταία συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου (ημ. 9/11/2011), ο ΠτΔ ενημέρωσε τους εθνοσύμβουλους για τα πιθανά σενάρια, που εξετάζονται από τον ΟΗΕ, σε σχέση με την τρέχουσα διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον ΠτΔ, ο ΟΗΕ εξετάζει τρία σενάρια, ένα εκ των οποίων θα μπει σε εφαρμογή μετά την επόμενη τριμερή συνάντηση του ερχόμενου Ιανουαρίου.

Το πρώτο -υπό εξέταση- σενάριο είναι να κηρυχθεί από τον ΓΓ του ΟΗΕ αδιέξοδο και να τερματίσει τις συνομιλίες. Για να δικαιολογηθεί, όμως, η επιλογή αυτή, θα πρέπει να επιρριφθούν ευθύνες στις δύο πλευρές, με τη μέχρι τώρα εμπειρία να δημιουργεί -σχεδόν- τη βεβαιότητα ότι ο ΟΗΕ θα τηρήσει (στην καλύτερη περίπτωση για την ε/κ πλευρά) ίσες αποστάσεις. Δηλαδή, αποκλείεται, εκ προοιμίου, η πιθανότητα να χρεωθεί το αδιέξοδο, αποκλειστικά, στην τουρκική αδιαλλαξία. Οι ευθύνες θα καταμεριστούν εξ ημισείας στις δύο πλευρές, οι οποίες δεν κατόρθωσαν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, στα πλαίσια της -κυπριακής ιδιοκτησίας- διαδικασίας. Αφήνοντας, έτσι, την Άγκυρα αλώβητη να υλοποιεί τους επεκτατικούς σχεδιασμούς και οραματισμούς της.

Το δεύτερο σενάριο, που εξετάζεται από τον ΟΗΕ, είναι η σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, έστω κι αν δεν έχουν επιτευχθεί ικανοποιητικές συγκλίσεις στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού. Θα συρθούμε, δηλαδή, σε ένα νέο Μπούργκενστοκ λίγο πριν η Κυπριακή Δημοκρατία καταστεί προεδρεύουσα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ στην Αθήνα θα υπάρχει είτε η υπηρεσιακή κυβέρνηση Παπαδήμου (της οποίας οι αποκλειστικές αρμοδιότητες είναι η εφαρμογή της συμφωνίας των Βρυξελλών της 26ης Οκτωβρίου και η διενέργεια Εθνικών Εκλογών με πιθανή ημερομηνία την 18η Φεβρουαρίου 2012), είτε μια νέα κυβέρνηση ολίγων ημερών. Είναι, λοιπόν, ευδιάκριτο το ανισοζύγιο δυνάμεων που θα υπάρχει και γίνεται, ευκόλως, κατανοητό σε ποια πλευρά θα πέσει το βάρος των πιέσεων.

Το τρίτο -και πιθανότερο, κατά τον ΠτΔ- σενάριο είναι ο ΓΓ του ΟΗΕ να παγοποιήσει τη διαδικασία ενόψει της κυπριακής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Προεδρικών Εκλογών του Φεβρουαρίου του 2013. Αυτή η επιλογή ξαλαφρώνει μεν τους ώμους του σημερινού ΠτΔ, όμως κρίνεται εξαιρετικά ύπουλη, αφού φορτώνει τα βαρίδια (βλ. μονομερείς γενναιόδωρες υποχωρήσεις της ε/κ πλευράς) της τρέχουσας διαπραγματευτικής διαδικασίας στον επόμενο ΠτΔ, ο οποίος, ίσως, να θεωρείται (ή, τουλάχιστον, να ελπίζεται ότι θα είναι) -από τους μεσολαβητές- ικανότερος να «πουλήσει» τη λύση.

Το πλέον οξύμωρο είναι ότι, κατά τη εν λόγω συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, εισακούστηκε η έκκληση των κομμάτων της Αντιπολίτευσης για καταρτισμό «σχεδίου Β», με το οποίο η ε/κ πλευρά θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα δημιουργηθούν με την υιοθέτηση, από τον ΟΗΕ, ενός εκ των τριών σεναρίων. Αυτό, όμως, θα γίνει -σε συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου- μετά την επικείμενη τριμερή συνάντηση του Ιανουαρίου και, άρα, μετά που θα έχει μπει σε εφαρμογή μία από τις προαναφερθείσες επιλογές του ΟΗΕ. Ποια είναι, όμως, η χρησιμότητα της εκ των υστέρων συζήτησης επί των τετελεσμένων;

Αθλιότητα χωρίς τέλος

2011-10-22T07:28:00.000+03:00

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας -ενώπιον της ερευνητικής επιτροπής που ο ίδιος διόρισε- ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε για την επικινδυνότητα των εμπορευματοκιβωτίων. Ενώ, σε άλλο σημείο της κατάθεσής του είπε ότι αν γνώριζε ότι η ναυτική βάση γειτνιάζει με τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της ΑΗΚ δεν θα δεχόταν να τοποθετηθεί εκεί το φορτίο. Με αυτή την τρανταχτή αντίφαση, ουδείς μπορεί να πεισθεί ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν γνώριζε για την επικινδυνότητα του κατασχεθέντος φορτίου. Επιπροσθέτως, επιβεβαίωσε ότι είναι ο ίδιος, προσωπικά, που ενέκρινε το συγκεκριμένο χώρο φύλαξης.

Το Πόρισμα Πολυβίου ταξινόμησε τα γεγονότα και σε συγκερασμό με τις καταθέσεις, που έλαβε από τους πρωταγωνιστές της τραγωδίας στο Μαρί, κατέληξε σε ένα αποτέλεσμα που -για πρώτη φορά στην ιστορία της Κυπριακή Δημοκρατίας- ικανοποιεί, πλήρως, το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών. Δεν ικανοποιεί, όμως, αυτούς που το παρήγγειλαν, δηλαδή το Προεδρικό και το ΑΚΕΛ, και γι’ αυτό το έστειλαν στο πυρ το εξώτερον. Παράδοξο δε, η εσπευσμένη επανεμφάνιση του κ. Ν. Κατσουρίδη (για να σώσει ό,τι περισώζετο μετά την άθλια κατάθεση Χριστόφια στην Επιτροπή Πολυβίου), ο οποίος σε δημοσιογραφική διάσκεψη κατήγγειλε τον κ. Ν. Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ ότι «προετοιμάζουν την κοινή γνώμη, ουσιαστικά, για να μην αποδεχθεί το αποτέλεσμα της Επιτροπής» (ΚΥΠΕ, 6/9/2011).

Η αθλιότητα, δυστυχώς, δεν τερματίστηκε εδώ. Το Προεδρικό και το ΑΚΕΛ ενδύθηκαν το ρόλο της αντιπολίτευσης κυβερνήσεων του περασμένου αιώνα. Διά της συνήθους τακτικής τους, κατέφυγαν στο παρελθόν για να κρύψουν τις ενοχές που αισθάνονται για το παρόν. Ανέσυραν από το νεκροτομείο την ΕΟΚΑ Β’, έπλασαν εθνικιστές και ακροδεξιούς. Ενθυμήθηκαν πολλά και διάφορα, μεταξύ αυτών και το φιάσκο των πυραύλων S-300. Δεν απαίτησαν, λένε, τότε, την παραίτηση Κληρίδη. Βεβαίως, η πραγματική αιτία, που δεν απαιτήθηκε κάτι τέτοιο, ήταν διαχρονική συμπόρευση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ με την ενδοτική πολιτική του «καλού καραβοκύρη», Γλ. Κληρίδη, στο Κυπριακό.

Το έσχατο σκαλοπάτι της αθλιότητας ανέβηκε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, κ. Α. Κυπριανού, ο οποίος «συνελήφθη» επ’ αυτοφώρω να ψεύδεται, ασυστόλως, σε μεσημβρινή εκπομπή του ΡΙΚ. Στην προσπάθειά του να «εξοντώσει» την αξιοπιστία του κ. Πολυβίου ισχυρίστηκε ότι διαφορετική ήταν η προσέγγιση του τελευταίου σε ό,τι αφορά στους νεκρούς στην αεροπορική τραγωδία της «ΗΛΙΟΣ» και στην τραγωδία στο Μαρί. Κατηγόρησε, λοιπόν, τον κ. Πολυβίου ότι στην περίπτωση της «ΗΛΙΟΣ» έριξε ευθύνη στους πιλότους, ενώ για το Μαρί «έκανε λογύδριο πως είναι ήρωες οι νεκροί της τραγωδίας και δεν πρέπει να τους αγγίζουμε». Με παρέμβασή του στην εκπομπή, ο κ. Πολυβίου ξεκαθάρισε ότι στην περίπτωση της «ΗΛΙΟΣ» είναι το Κράτος και η Γενική Εισαγγελία που ισχυρίζονται ότι οι πιλότοι ήταν ανίκανοι και ανεπαρκείς. Ενώ, η θέση του κ. Πολυβίου είναι ότι οι πιλότοι ήταν επαρκείς και κατάλληλοι και επομένως θα πρέπει να απορριφθούν οι κατηγορίες.

Με φόντο την ψήφιση ή όχι των προϋπολογισμών, επιστρατεύτηκε το επιχείρημα ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, εξαντλώντας όλα τα μέσα, επιχειρούν «πολιτικό πραξικόπημα» για να υποχρεώσουν τον Πρόεδρο Χριστόφια σε παραίτηση. Με την ίδια λογική, η εξάντληση των συνταγματικών δικαιωμάτων του Προέδρου (και της υπομονής του λαού) για να παραμείνουν ο ίδιος και το ΑΚΕΛ γαντζωμένοι στην εξουσία, κόντρα στη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, θέτει τη Δημοκρατία στο … απόσπασμα.

Προεδρικό και ΑΚΕΛ επιχειρούν ν’ αναγάγουν τη σημερινή αστάθεια στην πολιτική ζωή του τόπου στην προ πραξικοπήματος εποχή, παρομοιάζοντας -περίπου- τον Χριστόφια με τον Μακάριο και όλους όσοι κατακρίνουν τις πράξεις και τις παραλείψεις του νυν προέδρου με τους πραξικοπηματίες. Ασελγούν έναντι της ιστορίας όταν συγκρίνουν μιαν από τις μεγαλύτερες πολιτικές φυσιογνωμίες στο Ελληνισμό, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, με τον σημερινό Πρόεδρο περιορισμένων δυνατοτήτων. Η ατυχής σύγκριση σκοντάφτει και στο γεγονός ότι το 1974 μια θλιβερή μειοψηφία επιχείρησε να εκτοπίσει -διά των όπλων- τον Πρόεδρο. Αντιθέτως, σήμερα, μια θλιβερή μειοψηφία παραμένει γαντζωμένη στην Εξουσία.

Τέλος, επιστρατεύτηκε μια άθλια, κομματικώς υποκινούμενη συναυλία με κύπριους και ελλαδίτες καλλιτέχνες, οι πλείστοι εκ των οποίων δεν γνώριζαν καν τον πραγματικό, άκρως διχαστικό σκοπό της εκδήλωσης της: Για να «στηριχθεί» ο Πρόεδρος Χριστόφιας, αλλά, κυρίως, για να τονωθεί το ηθικό των απογοητευμένων ακελικών.

Με την πεισματική άρνηση του Προέδρου Χριστόφια να παραιτηθεί και να δώσει ένα τέλος σε αυτή την αθλιότητα, διαιωνίζεται και διογκώνεται η αγανάκτηση των πολιτών που ασφυκτιούν, πλέον, υπό την Προεδρία του. Η μαρξιστική νουθεσία ότι «είναι προτιμότερο ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος» δεν αγγίζει τους εν Κύπρω κατ’ όνομα μόνον κομμουνιστές - μαρξιστές.

Ο μηχανισμός στήριξης ουκ έρχεται μόνος

2011-08-18T10:34:00.002+03:00

Το τελευταίο προειδοποιητικό καμπανάκι έκρουσε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής (12/8/2011) ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’ s, ο οποίος χαρακτήρισε αρνητική την προοπτική της εξυπηρέτησης του μακροπρόθεσμου χρέους της χώρας. Ο οίκος εκτιμά ότι «η κατάσταση των δημοσιονομικών της κυπριακής κυβέρνησης δεν είναι πλέον βιώσιμη» και έθεσε την Κύπρο υπό κατάσταση παρακολούθησης (CreditWatch). Δύο μέρες νωρίτερα (10/8/2011), ο οίκος αξιολόγησης Fitch εκτιμούσε ότι η Κύπρος ενδέχεται να χρειαστεί να προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης…

Βεβαίως, κανείς δεν περίμενε τους ξένους οίκους αξιολόγησης για να μας «φωτίσουν» περί του καταντήματος της κυπριακής οικονομίας. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και φανερώνουν ότι η κατάσταση των δημοσίων οικονομικών είναι τραγική και η κατάρρευση είναι προ των πυλών. Και όλα αυτά χωρίς ίχνος προσπάθειας να παρουσιαστεί με μελανότερα χρώματα η σημερινή κατάσταση, αφού, δυστυχώς, το πλήγμα για όλους μας, μηδενός εξαιρουμένου, θα είναι οδυνηρό.

Όμως, ο πραγματικός εφιάλτης θα ξεκινήσει αν και εφόσον η κυβέρνηση αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια από το μηχανισμό στήριξης, αφού, ταυτοχρόνως, θα έχει θέσει υπό οικονομική και πολιτική κηδεμονία την Κυπριακή Δημοκρατία. Το Κράτος θα κληθεί να εκχωρήσει κυριαρχία για να λάβει την οικονομική στήριξη για να συνεχίσει τη λειτουργία του, διότι, κατά τη λαϊκή θυμοσοφία, «τίποτε δεν προσφέρεται δωρεάν». Εξ ου και μία από τις δέκα βασικότερες αρχές της οικονομικής είναι ότι το κόστος ενός αγαθού είναι ένα άλλο αγαθό από το οποίο παραιτείται κανείς για να το αποκτήσει. Δηλαδή, πιο απλά, για να αποκτήσουμε κάτι που επιθυμούμαι, πρέπει να παραιτηθούμε από κάτι άλλο. Κι αυτό συμβαίνει από το κατώτερο επίπεδο των προσωπικών και οικογενειακών οικονομικών μέχρι το επίπεδο των κρατικών οικονομικών.

Έχουν, ήδη, αναφερθεί πολλά από τα μέτρα που, πιθανόν, να επιβληθούν με την υπαγωγή της χώρας στο μηχανισμό. Αρχικώς, γίνεται «επιδρομή» επί των μισθών και των συντάξεων, με αποτέλεσμα να πλήττεται, άμεσα, η ποιότητα ζωής των πολιτών. Δεδομένη πρέπει να θεωρείται η επιβολή αύξησης στο συντελεστή εταιρικής φορολόγησης στον μέσο όρο των υπολοίπων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάτι που θα οδηγήσει σε μαζική φυγή ξένων επενδυτών και θα δημιουργήσει νέα «τρύπα» στα κρατικά έσοδα.

Όμως, οδυνηρότερη όλων, θα είναι η πακετοποίηση της οικονομικής στήριξης με την επιβολή άρον άρον κλεισίματος του Κυπριακού, υπό τους όρους της τρέχουσας διαδικασίας των συνομιλιών και με δεδομένες τις εθνοκτόνες, μονομερείς και ανομιμοποίητες «γενναίες προσφορές» τού Προέδρου Χριστόφια προς τους Τούρκους. Ίσως, αυτή να είναι η μοναδική ευκαιρία της διεθνούς κοινότητας να επιβάλει στον αδούλωτο κυπριακό ελληνισμό λύση και ν’ απαλλαχθεί, επιτέλους, από τον χρονίζοντα βραχνά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένη την αδυναμία του σημερινού Προέδρου να πείσει το λαό να αποδεχτεί το κυοφορούμενο σχέδιο λύσης, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει το ότι ο μηχανισμός στήριξης μπορεί να αποτελεί, για κάποιους, ύστατο σωσίβιο στην προ πολλού καταποντισμένη πολιτική τους…

Υ.Γ. Ας εγκαταλείψουν, πλέον, οι κυβερνώντες το «ποίημα» για την «πρωτοφανή» παγκόσμια κρίση που έπληξε την κυπριακή οικονομία, διότι τα («απομονωμένα») «αδέρφια» τους, στα κατεχόμενα, με ρυθμό ανάπτυξης κοντά στο +4%, φαίνεται να τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα…

Παρέλαβε κράτος, τί θα παραδώσει;

2011-07-18T13:05:00.002+03:00

Από την πρώτη μέρα, που έλαβε χώρα το μακελειό της 11ης Ιουλίου 2011, καθημερινώς παίρνω μολύβι και χαρτί για να γράψω κάτι: Την πρώτη μέρα, μάλλον, για να εκφράσω την οργή μου. Την επομένη για να διατυπώσω τα βασανιστικά ερωτήματα για τις πολιτικές αποφάσεις που οδήγησαν τα φονικά εμπορευματοκιβώτια δίπλα από τους κοιτώνες κληρωτών στρατιωτών και στη «καρδιά» του ενεργειακού κέντρου της χώρας. Την Τετάρτη, τη μέρα που έλαβαν χώρα οι πρώτες κηδείες, για να εκφράσω το θαυμασμό μου για την αντρειοσύνη των, ηρωικώς, πεσόντων, αλλά και την αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια και απαράμιλλη λεβεντιά των οικογενειών τους. Ό,τι, όμως, κι αν έγγραφα, όταν το διάβαζα με απογοήτευε οικτρά! Ντρεπόμουν για το αποτέλεσμα...

Την Πέμπτη, μετά τη κηδεία του Χρίστου και του Μίλτου, άκουσα τον Πρόεδρο Χριστόφια, στο πολυαναμενόμενο «διάγγελμά» του, να εξισώνει την λαϊκή οργή για το «έγκλημα των διδύμων» με το ... δίδυμο έγκλημα του ’74! Αν και ήμουν βέβαιος ότι θα προσφύγει στην συνήθη τακτική τού ιδίου και των λοιπών στελεχών τού κόμματός του όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο, δηλαδή την επίκληση του πραξικοπήματος, ήλπιζα ότι, αυτή τη φορά, υπό το βάρος των ευθυνών που τον βαραίνουν θα έπραττε διαφορετικά. Δυστυχώς για το τόπο μας, ως άνθρωπος είναι αδιόρθωτος, εγωιστής και αμετανόητος. Δυστυχέστατα για το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού, ως Πρόεδρος είναι άκρως επικίνδυνος. Γι’ αυτό, τελικώς, μακριά από συναισθηματισμούς, αποφάσισα να γράψω για την καμένη γη (κυριολεκτικά) που θα παραδώσει σε 18 μήνες.

Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις «γενναίες προσφορές» του προς τους Τούρκους; Τις εγκληματικές δημόσιες δηλώσεις του, που ενισχύουν διπλωματικά την Άγκυρα και απογυμνώνουν τη δική μας πλευρά; Την εξαθλίωση της πάλαι ποτέ κραταιάς Οικονομίας μας; Τις προσωπικές επιλογές του σε συνεργάτες για θέσεις κλειδιά (βλ. Βάσο Γεωργίου, Αντρέα Μολέσκη, Άκης Παπασάββα κ.α.); Το φαλιμέντο της Eurocypria; Το χειρισμό στην υπόθεση Κίτα; Και το κερασάκι στη τούρτα: Το μακελειό στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης»...

Πρέπει, εδώ, να επισημάνουμε ότι, αναλογικά (βάσει πληθυσμού), η τραγωδία στο Μαρί είναι κατά πολύ μεγαλύτερη ακόμα και από την πτώση των δίδυμων πύργων! Ο Πρόεδρος οφείλει να αναλογιστεί τον μακάβριο αυτό υπολογισμό: 13 νεκροί σε κράτος μισού εκατομμυρίου πολιτών αντιστοιχεί σε 6.500 (!) νεκρούς σε ένα κράτος, όπως οι ΗΠΑ, των 250 εκατομμυρίων. Διπλάσιοι, δηλαδή, από τους νεκρούς στην τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Αυτός είναι ο φόρος αίματος που καλούμαστε να πληρώσουμε...

Στο τομέα της Οικονομίας, καλούμαστε να πληρώσουμε το δυσβάστακτο κόστος της ανοικοδόμησης της κυριότερης μονάδας παραγωγής ενέργειας του τόπου. Ένα κόστος που έρχεται να προστεθεί στα τεράστια ελλείμματα της λοιπής κακοδιαχείρησης της προηγούμενης τριετίας. Ένα κόστος που, εκ των πραγμάτων, θα κληθούν να πληρώσουν, λαϊκιστί κατά τον Πρόεδρο Χριστόφια, «τα παιδιά και τα εγγόνια μας»...

Ποτέ, κανένας Πρόεδρος δεν κατάφερε τόσα καίρια πλήγματα για τη χώρα του και το λαό του σε τόσο λίγο χρόνο! Και, δυστυχώς, έχει μπροστά του ακόμα 18 μήνες...

Ερωτηματικά επί των διαγραφών

2011-06-09T12:54:00.003+03:00

Οι διαγραφές, που έλαβαν χώρα στο ΔΗΚΟ, έχουν δημιουργήσει ερωτηματικά επί της διαδικασίας, επί του περιεχομένου τού κατηγορητηρίου βάσει του οποίου έγιναν οι διαγραφές και επί της αποφασιστικότητας που επέδειξε το Εκτελεστικό Γραφείο στις διαγραφές. Η ηγεσία του κόμματος θα κληθεί, επιτακτικά, να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, το προσεχές μέλλον, για να μπορέσει να οικοδομήσει σε στέρεα βάση την απαιτούμενη ενότητα.

Ουσιώδης αμφισβήτηση προκύπτει αν το Εκτελεστικό Γραφείο του ΔΗΚΟ έχει το τεκμήριο της αρμοδιότητας να προβαίνει σε διαγραφές στελεχών του κόμματος. Το άρθρο 62, στο Καταστατικό τού ΔΗΚΟ, προνοεί συγκεκριμένη πειθαρχική διαδικασία βάσει της οποίας αμερόληπτο «Πειθαρχικό Συμβούλιο» θα έπρεπε να καλέσει τα υπό κατηγορία στελέχη τού κόμματος να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους (βασική αρχή σε όλες της σύγχρονες δημοκρατίες στο κόσμο). Αντί αυτού, οι κ.κ. Κολοκασίδης και Κουλίας «δικάστηκαν» και «καταδικάστηκαν» ερήμην.

Δεύτερο σημείο αμφισβήτησης αποτελεί το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου. Ο μεν βουλευτής κ. Ζ. Κουλίας διεγράφη από το ΔΗΚΟ διότι έπραξε αυτό που καλούσε ο κ. Μ. Καρογιάν τον κ. Ν. Κουτσού να πράξει. Δηλαδή, να μην ακολουθήσει την απόφαση των συλλογικών οργάνων τού κόμματός του και να ψηφίσει τον κ. Μ. Καρογιάν στην προεδρία της Βουλής. Ο δε κ. Γ. Κολοκασίδης διεγράφη επειδή εξέφρασε την άποψη ότι η υπερψήφιση του κ. Μ. Καρογιάν, ως προτεινόμενου από το ΑΚΕΛ, «εμβαθύνει» περαιτέρω τη συνεργασία ΑΚΕΛ - ΔΗΚΟ, με την οποία διαφωνεί.

Ένα τρίτο σημείο είναι η αποφασιστικότητα που επέδειξε το εκτελεστικό γραφείο προς τις διαγραφές, μετά την απώλεια της προεδρίας της Βουλής. Ακριβώς αντίθετη στάση τηρείται στο μείζων θέμα της παραμονής τού ΔΗΚΟ στο κυβερνητικό σχήμα, με αποτέλεσμα να δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχει ανοχή στις απαράδεκτες υποχωρήσεις τού Προέδρου Χριστόφια στο Κυπριακό.

Όλα τα δεινά τού ΔΗΚΟ έχουν ως αφετηρία τη συνεργασία τού κόμματος με το ΑΚΕΛ. Μια συνεργασία που προσφέρει στο ΔΗΚΟ, μόνο, νομή εξουσίας, ενώ στο ΑΚΕΛ και το Προεδρικό προσφέρει άλλοθι για να συνεχίζουν το εθνοκτόνο έργο τους. Χρειάζεται, άμεσα, επαναπροσδιορισμός της ιστορικής αποστολής του ΔΗΚΟ, μέσω συνεδρίου, και τότε όλοι μαζί, ευθυγραμμισμένοι στη λαϊκή εντολή, να προχωρήσουμε μπροστά...

Η πολιτική συνέπεια μετεκλογικά...

2011-06-05T12:47:00.000+03:00

Τα όσα τεκταίνονται, μετεκλογικά στη κυπριακή πολιτική σκηνή, καταδεικνύουν μιαν πρωτοφανή σχιζοφρενική λογική. Όσοι παρουσιάζονται, σήμερα, συνεπείς με όσα έλεγαν, προεκλογικώς, απειλούνται με διαγραφές. Η πολιτική συνέπεια, ο καθαρός πολιτικός λόγος και η προσήλωση στο εθνικό συμφέρον αποτελούν ανάθεμα. Ενώ, την ίδια ώρα, τα ανατολίτικα παζάρια για τα πολιτειακά οφίκια νομιμοποιούνται στο όνομα τού κομματικού πατριωτισμού. Τελικώς, το ερώτημα που τίθεται είναι: Όποιος ελεύθερα συλλογάται «θέτει εαυτόν εκτός κόμματος»;

Όμως, τα πραγματικά δεδομένα έχουν ως εξής: Όλες οι, επί τριετίας, νουθεσίες τού ΔΗΚΟ προς τον Πρόεδρο Χριστόφια για απόσυρση των «γενναίων προσφορών» προς τους Τούρκους έπεσαν στο κενό. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας, ευρισκόμενος στο εξωτερικό, συνεχίζει τις καταστροφικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας, του Ελληνισμού και της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα να προσθέτει, συνεχώς, φαρμακερά βέλη στη φαρέτρα της τουρκικής διπλωματίας - προπαγάνδας. Η οικονομική πολιτική, που ακολουθεί, έχει φέρει τα κυπριακά νοικοκυριά στη δυσχερέστερη θέση από το 1974 και εντεύθεν. Η αναξιοκρατία και η ευνοιοκρατική μεταχείριση των ακελικών έχει αναχθεί, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, σε σύγχρονη «λερναία ύδρα».

Με βάση τα ανωτέρω, η ανανέωση (και η «εμβάθυνση») της συνεργασίας ΑΚΕΛ - ΔΗΚΟ, με την εκλογή προέδρου της Βουλής προτεινόμενου από το ΑΚΕΛ (πριν ακόμα πάρει το χρίσμα από το κόμμα του), αποτελεί ύψιστο διακύβευμα, για το οποίο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να εκφέρει άποψη. Πόσω μάλλον οι αξιωματούχοι των κομμάτων. Αποτελεί, τουλάχιστον, πολιτική ατολμία όταν ηγετικά στελέχη στρουθοκαμηλίζουν για ένα τόσο σοβαρό θέμα. Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να απειλείται με διαγραφή ένα ηγετικό στέλεχος ενός κόμματος επειδή όρθωσε ανάστημα και διαχώρισε τη θέση του από την επικρατούσα άποψη των σκοτεινών «μαγειρείων». Διότι κατά τον Θουκυδίδη, στον «Επιτάφιο» του Περικλή, «το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχο» (μτφρ: ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι). Δεν μπορεί ένας κομματικός αξιωματούχος, όπως ο δεύτερος τη τάξει του ΔΗΚΟ, αναπληρωτής πρόεδρος κ. Γιώργος Κολοκασίδης, που εξελέγη από τη βάση του κόμματος με 6506 ψήφους, να απειλείται με διαγραφή από ένα σώμα των 30 ατόμων και μάλιστα χωρίς να ακολουθούνται οι καταστατικές πρόνοιες και διαδικασίες (βλ. Καταστατικό ΔΗΚΟ, άρθρο 62).

Στο ΔΗΚΟ, ούτε ο ιδρυτής Σπύρος Κυπριανού, ούτε ο Τάσσος Παπαδόπουλος χρειάστηκαν ποτέ ουρλιαχτά και απειλές για να πείσουν για την ορθότητα των απόψεών τους. Την ίδια νηφαλιότητα, με την οποία εκείνοι διαχειρίστηκαν «τρικυμίες» στο κόμμα, καλούμαστε να υιοθετήσουμε και εμείς σήμερα. Εξάλλου, στο δημοκρατικότερο κόμμα της κυπριακής κοινωνίας, όλες οι απόψεις είναι θεμιτές...

Η ώρα της κάλπης

2011-05-20T23:48:00.000+03:00

Ο Αβραάμ Λίνκολν είχε πει ότι «η ψήφος είναι πιο ισχυρή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Η δεινή θέση στην οποία έχει οδηγηθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά, λόγω των συνεχών υποχωρήσεων στα πλαίσια των «κυπριακής ιδιοκτησίας» διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού, αλλά και η υπό χρεοκοπία κυπριακή οικονομία, λόγω κυβερνητικής ατολμίας και ιδεολογικών αγκυλώσεων, καθιστούν τις εκλογές της 22ας του Μάη εξαιρετικά σημαντικές για το μέλλον του τόπου και του λαού μας.

Όσο και αν ακούγεται κλισέ, οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές είναι, πιθανότατα, οι σημαντικότερες στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού θα εξουσιοδοτήσουν εκείνους τους εκπροσώπους του λαού, που ίσως κληθούν να επικυρώσουν το εκκολαπτόμενο νεοανανικό σχέδιο Χριστόφια - Ταλάτ - Έρογλου και που θα πρέπει να λάβουν εκείνα τα διαρθρωτικά μέτρα, που θα θεμελιώσουν την εξυγίανση της κυπριακής οικονομίας.

Στο Κυπριακό η συμπόρευση των ηγεσιών των κομμάτων ΑΚΕΛ - ΔΗΣΥ καταδεικνύει την επικινδυνότητα των καιρών. Η πρόσφατη σύμπλευση των δύο στο θέμα του εκ περιτροπής Τούρκου κυβερνήτη, είτε με τη μορφή προέδρου, είτε με τη μορφή πρωθυπουργού, έχει κατεβάσει ακόμα πιο χαμηλά τον πήχη των δικών μας διεκδικήσεων. Όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να επιδιωχθεί η επικύρωση του νέου σχεδίου λύσης από τη βουλή, πριν τεθεί σε δημοψήφισμα, κάτι που θα αυξήσει κατακόρυφα την ψυχολογική πίεση στο λαό.

Στην οικονομία, ευτυχώς ή δυστυχώς για τους εκάστοτε διαχειριστές, υπάρχουν οι αριθμοί, οι οποίοι λένε την αλήθεια. Ο μεν ΔΗΣΥ παρέδωσε μια χρεοκοπημένη οικονομία με δημόσιο έλλειμμα που προσέγγιζε το -7% και δημόσιο χρέος πέραν του 60%, με τα οποία ουδέποτε θα εντασσόμασταν στο σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ΟΝΕ. Το δε ΑΚΕΛ, που παριστάνει τον «Ρομπέν των φτωχών», παρέλαβε από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο ευημερούσα πλεονασματική οικονομία (+4%) και «κατόρθωσε» μέσα σε μόλις τρία χρόνια να την οδηγήσει στα άκρως επικίνδυνα επίπεδα του 2003. Τα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν πρωτοφανή οικονομική καχεξία και πέραν των 30.000 νέων αντιμετωπίζουν τον εφιάλτη της ανεργίας, της χειρότερης κοινωνικής διάκρισης.

Τώρα που ήγγικεν η ώρα της κάλπης, τώρα που βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κρίσιμο «σταυροδρόμι» κομματικών επιλογών και υποψηφίων, ας αναλογιστούμε τα δεδομένα που τίθενται ενώπιόν μας και ας επιλέξουμε με γνώμονα το μέλλον των παιδιών μας, συναρτήσει της φυσικής και εθνικής επιβίωσης του Ελληνισμού στην Κύπρο μας.

Τα τρία μεγαλύτερα κακά της τριετίας Χριστόφια

2011-04-14T23:26:00.010+03:00

Πολλά έχουν λεχθεί για τα λάθη και τις παραλείψεις της κυβέρνησης υπό τον Πρόεδρο Χριστόφια. Όμως, με συμπληρωμένα τρία χρόνια διακυβέρνησης μπορούμε να εστιαστούμε σε κάποιες επιλογές του Προέδρου που θα καθορίσουν το μέλλον του τόπου μας. Υπό το πρίσμα αυτό, πιστεύω ότι τρία είναι τα μεγαλύτερα κακά που έχει συσσωρεύσει η τριετία Χριστόφια:

Πρώτον, οι εθνικά επιζήμιες και άνευ ανταλλάγματος «γενναιόδωρες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια προς τους Τούρκους, στα πλαίσια της τρέχουσας διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος. Η εκ περιτροπής προεδρία έδωσε το δικαίωμα στους Τούρκους να ορέγονται επικυριαρχία επί ολόκληρης της νήσου. Η στάθμιση της ελληνοκυπριακής ψήφου ακυρώνει την δημοκρατική αρχή «ένας άνθρωπος - μία ψήφος». Η εκ των προτέρων, αριθμητικά προσδιορισμένη και άνευ ανθρωπιστικών κριτηρίων αποδοχή παραμονής εποίκων άνοιξε τον δρόμο για παραμονή όλων των εξ Ανατολίας κουβαλητών. Τέλος, στις προτάσεις του Προέδρου Χριστόφια για το λεγόμενο «Περιουσιακό», οι περιορισμοί που προβλέπονται για την άσκηση του δικαιώματος επιστροφής των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες και περιουσίες έχουν ξεκάθαρη στόχευση τη δημιουργία αμιγώς τουρκικού κρατιδίου με συντριπτική τουρκική πλειοψηφία επί του πληθυσμού και επί των περιουσιών, με αποτέλεσμα να καθιστούν την επιστροφή όχι τον κανόνα, αλλά την εξαίρεση. Συνοπτικά, αν οι Τούρκοι αποδεχτούν τα «δώρα» Χριστόφια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το μέλλον του ελληνισμού σε αυτόν τον τόπο τίθεται εν αμφιβόλω, αφού θα εξαρτάται από τις βουλές του εκάστοτε εκ περιτροπής γκαουλάιντερ της Άγκυρας.

Δεύτερον, οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί στην Οικονομία. Χειρισμοί που μετέτρεψαν το πρωτοφανές πλεόνασμα, που παρέλαβε η κυβέρνηση Χριστόφια από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο, σε ένα γιγαντιαίο έλλειμμα (για τα μεγέθη της κυπριακής οικονομίας) που θα κληθούν να πληρώσουν «τα παιδιά και τα εγγόνια μας». Την αρχική, ουτοπική εκτίμηση του Προέδρου Χριστόφια ότι η κρίση δεν πρόκειται να πλήξει την πάλαι ποτέ εύρωστη οικονομία της Κύπρου, διαδέχθηκε η ατολμία και ο λαϊκισμός με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί στα ύψη το δημόσιο χρέος, για το οποίο θα έπρεπε ληφθούν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα μείωσής του. Αντί αυτού έγιναν κι άλλα δάνεια για την εξόφληση των τόκων! Μέχρι που εξαντλήθηκε και η δανειοληπτική ικανότητά μας ως κράτος... Η πιθανή παράδοση στην επόμενη γενιά μιας χρεοκοπημένης οικονομίας είναι υπόθεση όλων, και όχι μόνο του οικονομικού επιτελείου του Προέδρου Χριστόφια, γι’ αυτό πρέπει ν’ αξιοποιηθεί η σοφία των πολλών (εντός και εκτός κυβερνητικού σχήματος), μακριά από δογματισμούς και απόλυτες προσεγγίσεις.

Τρίτον, η νεκρανάσταση των ελπίδων του Νίκου Αναστασιάδη να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Ενός πολιτικού ανδρός που το 2004 στάθηκε απέναντι από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυρίαρχου λαού και υποστήριξε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπής της σε τουρκοβρετανικό προτεκτοράτο. Κι όμως, η τραγική διακυβέρνηση που υφίσταται ο τόπος από τον Πρόεδρο Χριστόφια έχει φέρει έναν πολιτικό με τόσο βεβαρημένο παρελθόν προ των πυλών του Προεδρικού Μεγάρου. Εδώ, υπεισέρχεται ο καθοριστικός ρόλος των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου και με γνώμονα το ιστορικό καθήκον που περιβάλλει τις κρίσιμες στιγμές που διέρχεται η πατρίδας μας πρέπει να ξεκαθαρίσουν ότι η οξεία κριτική που ασκείται στον Πρόεδρο Χριστόφια δεν πριμοδοτεί σε καμία περίπτωση τον Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος, τουλάχιστον όσο αφορά το Κυπριακό, αποτελεί την άλλη όψη του ιδίου νομίσματος...

Το πρόσημο της τριετούς διακυβέρνησης του Προέδρου Χριστόφια είναι εμφαντικά αρνητικό. Μέχρι να εξέλθει από το Προεδρικό Μέγαρο οφείλει να λειτουργήσει περισσότερο ως Πρόεδρος όλων των Κυπρίων και λιγότερο ως κομματάρχης. Περισσότερο ως εκλελεγμένος ηγέτης των ελληνοκυπρίων και λιγότερο ως προασπιστής των δικαιωμάτων των τουρκοκυπρίων, των εποίκων και των λαθρομεταναστών. Τότε, ίσως, η Ιστορία δείξει επιείκεια προς το πρόσωπό του...

Ο Σαρκοζί ως άλλος Ναπολέων

2011-03-27T23:04:00.000+03:00

Σε αντίθεση με το 2003, όταν η Γαλλία του Σιράκ αντιτάχθηκε σθεναρά στην αμερικανοβρετανική επιθυμία για εισβολή στο Ιράκ, σήμερα ο Νικολά Σαρκοζί σηκώνει πρώτος το λάβαρο της επίθεσης στη Λιβύη κατά του αιμοσταγούς δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι. Η ηγεμονική πρωτοβουλία του Παρισιού αποτελεί σημείο αναφοράς για την εξωτερική πολιτική της ίδιας της Γαλλίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και της βορειοατλαντικής συμμαχίας.

Μια πρώτη ανάγνωση οδηγεί σε ένα επισφαλές συμπέρασμα, που κατατάσσει την πρωτοβουλία Σαρκοζί σε μια ύστατη προσπάθεια αντιστροφής της κακής του εικόνας στο εσωτερικό της χώρας. Η (δημοσκοπική) άνοδος των ποσοστών του Εθνικού Μετώπου στο 20% έχει φέρει σε απόσταση αναπνοής τον Σαρκοζί και την Μαρίν Λεπέν. Κάτι που σημαίνει ότι στις εκλογές του Απριλίου του 2012 η μάχη για την είσοδο στο δεύτερο γύρο των εκλογών θα είναι μια πολύ αμφίρροπη αναμέτρηση μεταξύ τους. Άρα, λοιπόν, η αναβίωση ηγεμονικών τάσεων από τον Σαρκοζί μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια αλίευσης ψήφων από το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο.

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, η εικόνα των γαλλικών βομβαρδιστικών να εφορμούν πρώτα στις αεροπορικές επιδρομές κατά της Λιβύη αποτελεί, οπωσδήποτε, επίδειξη ισχύος απέναντι -κυρίως- στον άλλο μεγάλο ηγεμόνα της ΕΕ, τη Γερμανία. Η σχεδόν καθολική υπεροχή της Γερμανίας έναντι της Γαλλίας αμφισβητείται, πλέον, στο μόνον ίσως τομέα υπεροχής της δεύτερης, τον στρατιωτικό. Μετά την επέμβαση στη Λιβύη, αν και η ισορροπία δυνάμεων παραμένει η ίδια, εντούτοις, το Παρίσι μπορεί να αμφισβητεί αυτό το ισοζύγιο. Με όποιες προεκτάσεις μπορεί να έχει αυτή η αμφισβήτηση εντός της ΕΕ και κυρίως στους κόλπους του ΝΑΤΟ.

Αδιαμφισβήτητα, δεν μπορεί να αγνοηθεί το ουσιώδες: ο διαμοιρασμός των λιβυκών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη μετά Καντάφι εποχή. Ο Γάλλος Πρόεδρος ευελπιστεί ότι θα εξαργυρώσει την αποφασιστικότητα που επέδειξε στην έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων με ευνοϊκή μεταχείριση των γαλλικών εταιρειών από τους «κρατικούς αξιωματούχους» που θα διαδεχθούν το σημερινό καθεστώς.

Ο Νικολά Σαρκοζί δίνει την εντύπωση ενός ηγέτη που «τα παίζει όλα για όλα». Όμως, τα πάντα θα εξαρτηθούν από τη «μοιρασιά» μετά την πτώση Καντάφι. Θα αποδεχτούν οι σύμμαχοι της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και Μ. Βρετανία, την -επιδιωκόμενη από το Παρίσι- προνομιακή θέση των γαλλικών συμφερόντων στη Λιβύη; Αν ναι, τότε ο Σαρκοζί θα έχει καταγράψει μια μεγάλη εθνική επιτυχία. Αν όχι, τότε θα πρόκειται για πολιτικό βατερλό. Θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του, που θα σφραγιστεί και επίσημα στις προσεχείς προεδρικές εκλογές.

Το «Βατερλό» της πολιτικής Χριστόφια

2011-03-11T22:10:00.004+02:00

Στη νέα έκθεσή του, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ (Γ.Γ.) ξεκαθαρίζει ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να είναι μία χωρίς τέλος διαδικασία, ούτε μπορούν να γίνουν ανεκτές ατέρμονες συνομιλίες προς χάρη των συνομιλιών. Για τον λόγο αυτό, ο Γ.Γ. επισημαίνει ότι έφτασε η στιγμή οι δύο ηγέτες να έρθουν αντιμέτωποι με «σκληρές επιλογές». Με εκνευριστική επιμονή, ο Γ.Γ. διατηρεί ίσες αποστάσεις από τις δύο πλευρές.

Αγνοεί επιδεικτικά τα «δώρα» του Προέδρου Χριστόφια, που τον έφεραν αντιμέτωπο με τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης, και επιζητεί περαιτέρω υποχωρήσεις. Είναι πρόδηλο ότι καταρρέει σαν χάρτινος πύργος το χιλιοειπωμένο επιχείρημα ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας, με την ευελιξία που επέδειξε, έπεισε για τις καλές προθέσεις της πλευράς μας.

Οι «γενναίες προσφορές» του προς τους Τούρκους δεν έπιασαν τόπο και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με «σκληρές επιλογές». Μετά από τρία χρόνια εντατικών διαπραγματεύσεων, με συνεχείς υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς για να καμφθεί η άτεγκτη τουρκική στάση ή, τουλάχιστον, να κερδηθεί η μάχη των εντυπώσεων, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το «Βατερλό» της συγκεκριμένης πολιτικής. Η πολιτική Χριστόφια μάς οδηγεί, πλέον, με μαθηματική ακρίβεια σε επιδιαιτησία με καταληκτικό ορίζοντα το προσεχές φθινόπωρο.

Αν και εφόσον, ο Γ.Γ. αποφανθεί ότι η τρέχουσα διαδικασία των απευθείας συνομιλιών δεν αποδίδει πλέον και απαιτείται η συμβολή του ΟΗΕ μέσω «γεφυρωτικών ιδεών», η ελληνοκυπριακή πλευρά θα βρεθεί, διαπραγματευτικά, στη δεινότερη θέση από το 1977 και εντεύθεν. Η αφετηρία των δικών μας θέσεων θα είναι οι «προωθημένες» προτάσεις του Προέδρου Χριστόφια, ενώ οι Τούρκοι θα ξεκινούν από τις πάγιες μαξιμαλιστικές τους θέσεις. Είναι αυτονόητο ότι οι «γεφυρωτικές ιδέες» του ΟΗΕ θα εφάπτονται πλέον των τουρκικών θέσεων και δεν θα έχουν καμία πιθανότητα να γίνουν αποδεκτές σε ένα νέο δημοψήφισμα. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Νέα πολιτικά ήθη από το ΑΚΕΛ

2011-02-25T10:12:00.001+02:00

Η επιλογή υποψηφίων για τη στελέχωση του ψηφοδελτίου τού κυβερνώντος κόμματος ΑΚΕΛ εισήγαγε νέα πολιτικά ήθη. «Μεταγραφές» στελεχών από άλλους πολιτικούς χώρους και υποψηφιότητες δημοσιογράφων του κρατικού καναλιού συνθέτουν, πλέον, το παζλ της πολιτικής ηθικής του τόπου μας. Αυστηρώς κομματικά ομιλούντες, θα έλεγε κανείς ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Όμως, οι ανωτέρω νεοφανείς τακτικές δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Δεν μπορούν να μην τύχουν σχολιασμού και καλόπιστης κριτικής, πριν παγιωθούν ως στρατηγικές επιλογές από τους κομματικούς σχηματισμούς της πατρίδας μας. Και αυτό γιατί μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι πολιτικά ορθό, αν είναι ηθικά λάθος.

Οι πολιτικές «μεταγραφές» προσωπικοτήτων που προέρχονται από τα παραδοσιακά συνεργαζόμενα με το ΑΚΕΛ κόμματα, ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ, είναι ομολογουμένως πρωτοφανείς. Η προσπάθεια ενίσχυσης του ΑΚΕΛ, μέσω παράλληλης αποδυνάμωσης των εταίρων του στη Κυβέρνηση, καταδεικνύει το πώς αντιλαμβάνεται η ηγεσία του την έννοια της συνεργασίας. Βεβαίως, εδώ, πρέπει να ενθυμίσουμε την οργίλη αντίδραση της ίδιας αυτής ηγεσίας και την επιστράτευση οδοστρωτήρων όταν κάποιοι τόλμησαν να στηρίξουν την επανεκλογή του αειμνήστου ηγέτη του ΟΧΙ, του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ταυτοχρόνως, η άνεση με την οποία εν ενεργεία μέλη των κομμάτων ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ μεταπηδούν στο ΑΚΕΛ, φανερώνει τη χαλάρωση των ηθικών φραγμών. Αφού πήραν ό,τι είχαν να πάρουν από τα κόμματά τους, προσφεύγουν στον Μεγάλο Αδελφό για να τον κολακεύσουν, αναμένοντας την ελεημοσύνη του.

Όσο αφορά τη συμμετοχή δημοσιογράφων του κρατικού καναλιού στα ψηφοδέλτια του κυβερνώντος ΑΚΕΛ, είναι κάτι που βρίσκεται εκτός οποιουδήποτε κοινώς αποδεκτού πλαισίου δεοντολογίας. Χωρίς, βεβαίως, να αρνείται κανείς το δικαίωμα του «εκλέγεσθε» στους υπαλλήλους του κρατικού ιδρύματος, η συμμετοχή κάποιων εξ αυτών στα ψηφοδέλτια του κόμματος, που εκ των πραγμάτων έχει το γενικό πρόσταγμα στο χώρο εργασίας τους, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Οι «εκλεκτοί» έχουν την ίδια μεταχείριση με όλους τους άλλους συναδέλφους τους; Αν κάποιοι «τολμηροί» υπάλληλοι του ιδρύματος επιλέξουν να ενισχύσουν ως υποψήφιοι άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, μήπως ρισκάρουν το εργασιακό τους μέλλον;

Όλα τα ανωτέρω αποτελούν σημεία των καιρών, που θα πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για προβληματισμό. Ενόψει βουλευτικών εκλογών, εκτός των μειζόνων θεμάτων, ο πολίτης οφείλει να αξιολογήσει και το διαμορφούμενο πλαίσιο αρχών και αξιών. Η επιβράβευση αυτών των τακτικών θα τις καταστήσει μέρος του πολιτικού παιγνίου και θα ενισχύσει έτι περαιτέρω την απαξίωση των πολιτών από τη πολιτική και τους πολιτικούς. Αντιθέτως, η απόρριψή τους θα ανοίξει το δρόμο σε νέους ανθρώπους για να τολμήσουν να εισέλθουν στη πολιτική, φέρνοντας μαζί τους καινοτόμες ιδέες.

Ο καναπές μου, η συνενοχή μου…

2011-02-17T13:57:00.003+02:00

Πλησιάζουν εκλογές και οι «ρήτορες», του πάντα επίκαιρου Νίκου Γκάτσου, «από το μπαλκόνι θα ποτίσουν τις ψυχές με αφιόνι και θα κόψουν χέρια και φτερά». Θα φορέσουν το καθωσπρέπει προσωπείο για να «κατέβουν» στη βάση προς άγραν ψήφων. Θα κάνουν στροφή προς τη διεκδικητική γραμμή. Οι «ανέφικτοι» στόχοι, ξαφνικά, θα γίνουν εφικτοί. Θα πουν μεγάλα λόγια. Θα βάλουν υψηλούς στόχους. Ο πήχης θα καταρρίψει όλα τα προηγούμενα ρεκόρ! Κι όμως, η εμπειρία μάς έχει διδάξει ότι από την επόμενη κιόλας μέρα των εκλογών, αντί για τα επιβαλλόμενα, εθνικά σωτήρια άλματα, θα βιώσουμε ξανά τους εύκαμπτους ελιγμούς, που θα μας «επιτρέψουν» να περάσουμε και πάλι κάτω από τον πήχη της αξιοπρέπειάς μας. Πάντα υπό τα χειροκροτήματα των επιτήδειων ουδέτερων και των ξένων μεσολαβητών…

Και ο κόσμος; Οι απλοί ψηφοφόροι, τί πράττουν; Πώς αντιδρούν; Άλλοι κοιτούν αριστερά. Άλλοι δεξιά γυρνούν το μάτι. Όλοι περιμένουν κάτι! Θα πιστέψουμε, όμως, κι αυτή τη φορά, τις πρόσκαιρες μεγαλοστομίες ή θα διερωτηθούμε, επιτέλους, προς τί η πολιτική μετάλλαξη; Γιατί, άραγε, οι ακριβοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι «ντύνουν», ξαφνικά, «φουστανελάδες» τους πολιτικούς αρχηγούς; Γιατί προσθέτουν, περιοδικά και ανά πενταετία, στο λεξιλόγιο τους το Βαρώσι, τη Κερύνεια, τη Μόρφου…

Η απάντηση είναι εξίσου απλή όσο και σκληρή για τους επίδοξους, μεταμοντέρνους ανανιστές. Η πατριωτική «δεξαμενή» ψηφοφόρων ακόμα αντιστέκεται και εντός της βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας. Γι’ αυτό, οι καλά εκπαιδευμένοι, εντεταλμένοι, πολιτικοί χαμαιλέοντες θα προσπαθήσουν να υφαρπάξουν και πάλι τη ψήφο μας για να συνεχίσουν το αρεστό στους ξένους, εθνικά επιζήμιο έργο τους.

Στην οριακή για το μέλλον μας μάχη, του προσεχούς Μαΐου, οφείλουμε όλοι να εγκαταλείψουμε τον καναπέ μας. Να ορθώσουμε το μπόι μας λίγο ψηλότερα. Να εμπιστευτούμε τις διαχρονικά πατριωτικές φωνές, που με βαρύ κόστος στηρίζουν τα δίκαια του Λαού μας. Να ξεχωρίσουμε τους ιδεολόγους από τους καιροσκόπους. Να στηρίξουμε αυτούς που δεν έχουν ξεγράψει σε διζωνικές αλχημείες την άγια γη των πατέρων μας. Τότε και μόνο τότε θα εκμηδενίσουμε τη δική μας συνενοχή…

Καταρρέει το ομόσπονδο Βέλγιο

2011-01-27T22:30:00.000+02:00

Στο Βέλγιο, μετά από επτά μήνες ακυβερνησίας, μια νέα συνταγματική μεταρρύθμιση (η έκτη από το 1970 και εντεύθεν) φαντάζει ως η μόνη λύση για άρση του αδιεξόδου. Μια μεταρρύθμιση, που θ’ απομακρύνει ακόμα περισσότερο τις εθνότητες των ολλανδόφωνων Φλαμανδών και των γαλλόφωνων Βαλόνων. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα, η πρωτεύουσα της Ευρώπης, η πόλη των Βρυξελλών, αποτελεί, ίσως, το μόνον λόγο που δεν έχει επέλθει, ακόμα, το πλήρες σχίσμα σε δύο ανεξάρτητα κράτη, τη Φλάνδρα και τη Βαλονία.

Στις καθαρά πολιτικές εξελίξεις, στις εκλογές τού Ιουνίου τού 2010, το άλλοτε χαρακτηρισμένο ως ακροδεξιό - εθνικιστικό κόμμα τού Μπαρτ Ντε Βέφερ, «Νέα Φλαμανδική Συμμαχία», αναδείχθηκε σε πρώτο κόμμα με ποσοστό 30%. Σε συνδυασμό με το ότι στη Βαλονία κυριαρχεί το «Σοσιαλιστικό Κόμμα» τού Έλιο ντι Ρούπο, κάνει ακόμα πιο δύσκολο το εγχείρημα τού αμοιβαίου συμβιβασμού, μεταξύ Φλαμανδών και Βαλόνων, για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα, όμως, οι εύποροι Φλαμανδοί δεν θέλουν πια να ζουν στο ίδιο κράτος με τους φτωχότερους Βαλόνους. Και ο λόγος είναι η συνεχής μεταφορά πόρων από τη Φλάνδρα στη Βαλονία, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Σε μια εποχή γενικότερης περισυλλογής, που για να καταστεί πλεονασματικός ο προϋπολογισμός τού Βελγίου πρέπει να γίνουν μαζικές περικοπές, οι Φλαμανδοί φαίνεται να επιλέγουν μοναχικό δρόμο, απαλλαγμένο από τη «παρασιτική» παρουσία των Βαλόνων.

Αν, τελικώς, επιβεβαιωθεί το σενάριο που θέλει τη -γερμανικής επιρροής- Φλάνδρα ν’ ανεξαρτητοποιείται, τότε θα προκύψει μια ακόμα χώρα - δορυφόρος τού Βερολίνου. Ταυτοχρόνως, θα δρομολογηθεί η προσάρτηση της γαλλόφωνης Βαλονίας από τη Γαλλία. Μοναδικό ερωτηματικό, πού θα καταλήξουν οι δίγλωσσες και κοσμοπολίτικες Βρυξέλλες...

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: «Ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων»

2011-01-14T00:01:00.001+02:00

Εκατό χρόνια από τον θάνατό του

Στις 3 Ιανουαρίου 2011, συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τον θάνατο τού μέγιστου έλληνα πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Του μάγου της Σκιάθου, ο οποίος παρήγαγε μιαν εξαιρετική περίτεχνη λογοτεχνία, που τις περισσότερες φορές αγγίζει την καθαρή ποίηση, το παραλήρημα και την παράδοξη αφήγηση.

Η επετειακή συγκυρία, της συμπλήρωσης των εκατόν χρόνων από τον θάνατο τού Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αποτελεί την ευκαιρία για εμάς να ενισχύσουμε, κυρίως, το αναγνωστικό, αλλά και το φιλολογικό ενδιαφέρον μας προς το έργο του, ως ελάχιστο λιβάνι στη μνήμη του. Κυρίως, όμως, «στη τύχη που μας αξίωσε να κατοικούμε την ίδια μ’ αυτόν γλώσσα», όπως αναφέρει ο συγγραφέας Κώστας Ακριβός στην εισαγωγή τού βιβλίου του «Να είχεν ο έρωτας σαΐτες!», στο οποίο φιλοξενούνται επτά ερωτικά διηγήματα τού Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Κι όμως, ο «Κοσμοκαλόγερος», ο έλληνας Ντοστογιέφσκι, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, δεν είδε κανένα βιβλίο τυπωμένο με το όνομά του. Βίωσε, σε ολόκληρη τη ζωή του, την οικονομική ανέχεια, με μοναδικό «καταφύγιο» τη πένα του, την Ορθοδοξία («Τὸ ἐπ᾿ ἐμοί, ἐνόσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σοφρονῶ, δὲν θὰ παύσω πάντοτε, νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου») και -στα τελευταία στάδια της ζωής του- τον … αλκοολισμό! Όπως, ο ίδιος γράφει στον πατέρα του «με 6.000 δραχμάς διετηρήθην εγώ εις τας Αθήνας επί δέκα έτη, πότε νηστικός και πότε χορτάτος. Αυτή είναι η αλήθεια. Συνεχής και μόνιμος εργασία δεν ευρέθη δι’ εμέ... Ας μείνωμεν εις την έντιμο πενίαν μας διά να μας βοηθή και ο Θεός». Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σχέσης του με τα χρήματα είναι το περιστατικό, που αναφέρει ο Παύλος Νιρβάνας, κατά το οποίο όταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ξεκίνησε τη συνεργασία του με την εφημερίδα "Το Άστυ", ο διευθυντής τού προσέφερε μισθό εκατόν πενήντα δραχμές. Η απάντηση του Παπαδιαμάντη ήταν μοναδική: «Πολλές είναι εκατόν πενήντα. Με φτάνουνε εκατό».

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης κράτησε αποστάσεις από τις καθωσπρέπει κοινωνικές υποχρεώσεις. Προτίμησε τη συναναστροφή με τους απλούς, ταπεινούς και βασανισμένους ανθρώπους στο καπηλειό της γειτονιάς. Αυτούς, δηλαδή, που αποτέλεσαν τους ήρωες των διηγημάτων του. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στους εορτασμούς για τα εικοσιπέντε χρόνια της παρουσίας του στα ελληνικά γράμματα, από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» υπό την προστασία της πριγκίπισσας Μαρίας Βοναπάρτη, ο ίδιος επέλεξε να απουσιάζει από την τιμητική εκδήλωση!

Ο «μαγεμένος» Ελύτης συνοψίζει την αληθινή μαγεία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο εξής: «Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να ‘χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το «θα μπορούσαμε» είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. Σα να ‘χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου».

Ο ανεξάντλητος ζωγράφος των ψυχών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων, ο ανυπέρβλητος τεχνίτης της Ελληνικής Γλώσσας, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, έζησε μόνος και απένταρος, αλλά προσέφερε ανεκτίμητης αξίας έργο που θα συντροφεύει ανά τους αιώνας όσους επιλέγουν να τον εξερευνήσουν. Όποια και να είναι η διάθεση του αναγνώστη, μπορεί να βρει «καταφύγιο» στον κοινωνικό Παπαδιαμάντη, αυτόν που στηλιτεύει την αδικία, τους πολιτικάντηδες, την παραδοσιακή θέση της γυναίκας που την «πουλάνε» μέσω του γάμου, ή τον χιουμορίστα Παπαδιαμάντη, με την ειρωνεία και τον σαρκασμό για να υποβάλλει σε οξύτατη κριτική πολλές καταστάσεις της εποχής του, ή ακόμα τον ερωτικό Παπαδιαμάντη, με τις ποιητικές, αισθησιακές εικόνες των αβάσταχτων ερώτων, ή, γιατί όχι, τον ποιητή Παπαδιαμάντη, με τη μαγεία των λέξεων και των φράσεων που χρησιμοποιεί.

Διχασμού συνέχεια...

2011-01-01T20:27:00.000+02:00

Σε κάθε επίσημη τοποθέτησή του, ο Πρόεδρος Χριστόφιας προσπαθεί να αποδείξει ότι η Κύπρος είναι μοιρασμένη σε ακελικούς και αντιδραστικούς. Πιο πρόσφατο παράδειγμα, η ομιλία του κατά το 37ο Συνέδριο της ΠΟΦΕΝ.

Στην εν λόγω ομιλία, για μιαν ακόμα φορά, μετακύλησε τις δικές του ασήκωτες ευθύνες στις πλάτες των πεθαμένων και δη του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’, για το περιεχόμενο της λύσης που αυτός διαπραγματεύεται. Η διζωνική, είπε, «δεν είναι ανακάλυψη του Χριστόφια, έχει γίνει αποδεκτή από το 1977 από τον εθνάρχη Μακάριο». Ακόμα και έτσι να είναι τα πράγματα (που δεν είναι!), τότε η εξέλιξη στις διεκδικήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς στο Κυπριακό, μετά από 33 ολόκληρα χρόνια, είναι ικανή ν’ ακυρώσει ακόμα και τον ... Δαρβίνο! Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, εντέχνως, παρακάμπτει τα εξής:

1) Η Άγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία ακύρωσαν τη συμφωνία 77 (και 79) με τη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους.

2) Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι, πλέον, πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία η Τουρκία φιλοδοξεί να εισέλθει.

3) Με το δημοψήφισμα του 2004, οι έλληνες της Κύπρου («ωραίοι έλληνες», όπως χλευαστικά τους αποκάλεσε στην ομιλία του), ακύρωσαν όλες τις συσσωρευμένες υποχωρήσεις που έγιναν, καλή τη πίστει, από τους εκάστοτε διαπραγματευτές.

Η πάγια τακτική τού Προέδρου Χριστόφια, να διαγράφει -ωσάν να μην υπήρξαν- τα ανωτέρω ιστορικά γεγονότα, απλώς χύνει νερό στο μύλο του διχασμού...

Στην επίμαχη ομιλία, κατόρθωσε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να εξισώσει τα επεισόδια σε αθλητικό αγώνα, με τις διαχρονικές, προκλητικές ενέργειες του κατοχικού καθεστώτος. Για τον σημερινό Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, η μαζική παραβίαση των θρησκευτικών δικαιωμάτων του λαού του είναι «ένα μου» και τα μεμονωμένα επεισόδια σε αθλητικό χώρο είναι «ένα σου». Όμως, οι μετρήσεις στη ζυγαριά τού Προέδρου Χριστόφια είναι «στημένες» και είναι, πλέον, ξεκάθαρο ότι επιδιώκουν να ενοχοποιήσουν την ελληνοκυπριακή πλευρά για να συναινέσει στη συνθηκολόγηση σε εκ περιτροπής ελευθερίας και σταθμισμένης δημοκρατίας λύση - διάλυση.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας οφείλει, έστω για το υπόλοιπο της θητείας του, να πράξει περισσότερα για τους πολλούς και να σταματήσει να κάνει θόρυβο για τους ολίγους. Διότι, η Ιστορία θα τον κρίνει για τις πράξεις του και όχι για τις προθέσεις του. Και το μέχρι τώρα πρόσημο της διακυβέρνησής του, σε όλους τους τομείς, είναι εμφαντικά αρνητικό...

Η Εξουσία δεν αλλάζει τον άνθρωπο, τον αποκαλύπτει…

2010-12-23T16:04:00.002+02:00

Η εμετική δήλωση του ακελικού βουλευτή Στ. Ευαγόρου ότι «ο Υπουργός Οικονομικών Χαρίλαος Σταυράκης είναι απόφοιτος του Χάρβαρντ και όχι του Ιδρύματος Χρήστου - Στέλιου Ιωάννου» προσβάλλει τη κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της. Είναι μια δήλωση που μας παίρνει δεκαετίες πίσω στο χρόνο, όταν ο κοινωνικός ρατσισμός καταδίκαζε ανθρώπους να πραγματοποιούν το πέρασμά τους, από το μάταιο τούτο κόσμο, στο απόλυτο σκοτάδι.

Με τη δήλωσή του, ο Στ. Ευαγόρου προσέβαλε τον εαυτό του. Ο ίλιγγος της Εξουσίας τον «απογύμνωσε». Ξεχάστηκε για μερικά δευτερόλεπτα και μίλησε χωρίς το καθωσπρέπει προοδευτικό προσωπείο, που επιβάλει η επικοινωνιακή λογική του κόμματος. Απεκάλυψε τον πραγματικό χαρακτήρα του και τη κοινωνική μόρφωσή του. Πρέπει να γνωρίζει, ο Στ. Ευαγόρου, ότι με το να χλευάζει ανθρώπους που, άθελά τους, έχουν κάποιες δυσκολίες, αλλά και αισθήματα, τον καθιστά, τουλάχιστον, πολιτικό περιορισμένης ευθύνης…

Ο ακελικός βουλευτής προσέβαλε συνανθρώπους μας, που ο Θεός τους προίκισε με ιδιαίτερες ικανότητες. Εκείνες τις ιδιαίτερες ικανότητες, που ουδέποτε θα προκαλέσουν ατομική ή συλλογική ζημιά στη κοινωνία μας. Προσέβαλε, όμως, και τις οικογένειές τους, που καθημερινά ανεβαίνουν το Γολγοθά της αναισθησίας και της απανθρωπιάς της κοινωνίας μας. Προσέβαλε, επίσης, τους ανθρώπους, που έταξαν εαυτόν να φροντίζουν αυτά τα θεόσταλτα αγγελούδια.

Ο εν λόγω βουλευτής προσέβαλε το θεσμό του κοινοβουλίου, εντός του οποίου εκστόμισε την προαναφερθείσα ύβρη. Δυστυχώς, όμως, προκαλεί τεράστια απογοήτευση το γεγονός ότι ο Στ. Ευαγόρου δεν αντιμετώπισε την οργίλη αντίδραση των συναδέλφων του. Όπως, απογοήτευση προκαλεί η ανεμική αντίδραση των ΜΜΕ. Θ’ ανέμενε κανείς ότι, σε μια προοδευτική κοινωνία (;) με κοινωνικές ευαισθησίες (;), δεν θα περνούσαν απαρατήρητες τέτοιες ρατσιστικές συμπεριφορές και μάλιστα από «μεγαλόσχημους».

Στην εποχή μας, με τη μηδενική παραγωγή πολιτισμού, πολιτισμό αποτελεί η ποιότητα ζωής που παρέχεται σε συνανθρώπους μας με κάποιες δυσκολίες. Πολιτισμό αποτελούν οι ευκαιρίες που δίνονται σε συνανθρώπους μας με ειδικές ικανότητες, για να μας εκπλήξουν ευχάριστα. Εξάλλου, αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίησή τους. Πολιτισμό αποτελούν οι ατομικές και συλλογικές ενέργειες, που στοχεύουν στη δημιουργία μιας κοινωνίας που θα έχει χώρο για όλους. Αυτά όλα, φαίνεται ότι αποτελούν ψιλά γράμματα για τον Στ. Ευαγόρου και εξαντλούνται κατά την περίοδο του ραδιομαραθωνίου και τις «στημένες» επισκέψεις (πάντα με συνοδεία φωτορεπόρτερ, που απαθανατίζουν τις «ευαισθησίες» του ανδρός) σε χώρους φροντίδας συνανθρώπων μας κατά τις περιόδους εορτών.

«Σαν το ψηλό βουνό…»

2010-12-09T13:05:00.003+02:00

Σε μία λιτή εκδήλωση, που διοργάνωσε η φοιτητική παράταξη Αναγέννηση Αθήνας, τον Απρίλιο του 2009, τέσσερις μόλις μήνες μετά το θάνατο του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, ο διακεκριμένος Ελλαδίτης δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είπε το εξής προφητικό: «Όσο απομακρυνόμαστε ημερολογιακά από το θάνατό του, τόσο θα κατανοούμε καλύτερα την προσφορά αυτής της τεράστιας προσωπικότητας για την Κύπρο και τον Ελληνισμό γενικότερα». Για να τον παρομοιάσει, μετά, μ’ ένα ψηλό βουνό, που όσο είσαι στις παρυφές του, δεν αντιλαμβάνεσαι το ύψος του. Όσο, όμως, απομακρύνεσαι από τη σκιά του, τόσο ψηλότερο και επιβλητικότερο ορθώνεται μπροστά σου.

Δύο χρόνια μετά: Αφού έχουμε δοκιμάσει την πολυδιαφημιζόμενη συνταγή του «προέδρου λύσης», που τελικώς αποδείχθηκε συνταγή πλήρους υποταγής. Έχουμε εμπιστευτεί την πλεονασματική οικονομία μας στα χέρια ανειδίκευτων, μαθητευόμενων μάγων, οι οποίοι, ακόμα, νοσταλγούν το οικονομικό μοντέλο που στάλθηκε στο πυρ το εξώτερον από τους ίδιους τους διοικουμένους του. Δώσαμε τα κλειδιά της δημόσιας υπηρεσίας σε καριερίστες ρουσφετολόγους, που ανήγαγαν τα μέλη του ΑΚΕΛ σε Άρεια φυλή. Τώρα, νοσταλγούμε αυτόν που δεν ενέδωσε στου Αρταξέρξη τη σατραπεία, που δεν κολακεύτηκε από όσους ευνοϊκά τον έβαλαν στην «αυλή» τους. Αυτόν που η ψυχή του ζητούσε τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε. Αυτόν που δεν βολεύτηκε με λιγότερο ουρανό, που μέχρι την τελευταία του πνοή υπερασπίστηκε αυτές τις πέτρες που δεν βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα. Αυτόν που πίστεψε ότι ο λαός του δεν βολεύεται παρά μόνο στον ήλιο. Αυτόν που τη Μεγάλη Τετάρτη του 2004 δεν βολεύτηκε παρά μόνο στο δίκιο. Αυτόν που δεν μας πρόδωσε, αλλά τον προδώσαμε εμείς… Δυστυχείς! Παρηγοριά μόνη μας έμεινε να λέμε, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίμε.

«Έφυγε» ο Τάσσος Παπαδόπουλος. «Πέταξε» η ψυχή του. Όσοι, όμως, μαζεύουν τα σύνεργα του «τσιμεντώματος» πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν «ξεγίνονται οι ψυχές». «Δεν αργεί να καρπίσει τ’ αστάχυ, δε χρειάζεται μακρύ καιρό για να φουσκώσει της πίκρας το προζύμι». Θα 'ρθει η ώρα που θα (ξανα)σηκωθούμε ψηλότερα. Και τότε θα δικαιωθεί το βροντερό «ΟΧΙ» του Τάσσου Παπαδόπουλου. Εκείνο το «ΟΧΙ» που ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης του Ελληνισμού, Μίκης Θεοδωράκης, δικαίως χαρακτήρισε «ισότιμο με τα μεγάλα ΟΧΙ των Ελλήνων». Εκείνο το «ΟΧΙ» που δεν το επανέλαβε η ηχώ, γιατί ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει…

Ο Χριστόφιας πανηγυρίζει, η Τουρκία προελαύνει…

2010-11-25T16:59:00.002+02:00

Τα αποτελέσματα της τριμερούς συνάντησης στην Νέα Υόρκη, θα πρέπει ν’ αξιολογηθούν στη βάση του τί στόχευσε και τί τελικώς αποκόμισε η κάθε πλευρά. Η επιδίωξη του γ.γ. του ΟΗΕ, για επιτάχυνση της διαδικασίας με καταληκτικό ορίζοντα, έχει τροχοδρομηθεί, αρχής γενομένης από την αμέσως επόμενη συνάντηση, τον προσεχή Ιανουάριο στη Γενεύη. Η ελληνοκυπριακή πλευρά, που αρχικά διακήρυττε ότι δεν υπήρχαν προϋποθέσεις για μια τέτοια συνάντηση, τελικώς προσήλθε στην Νέα Υόρκη με αμυντικό, μόνο, προσανατολισμό, για να αποφύγει τυχόν χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησία. Δυστυχώς, το χρονοδιάγραμμα τέθηκε, ενώ η επιδιαιτησία αφέθηκε ως υπονοούμενο, αφού κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα «επόμενα βήματα» του ΟΗΕ, που θα εξεταστούν στη Γενεύη, αναλόγως της προόδου των συνομιλιών.

Μεγάλη κερδισμένη της τριμερούς συνάντησης εξήλθε η Τουρκία. Πέτυχε να συμπεριλάβει στη δήλωση του γ.γ. του ΟΗΕ ότι οι συνομιλίες δεν μπορούν να είναι «ατέρμονες». Η Τουρκία επιδιώκει τον καθορισμό καταληκτικής προθεσμίας, στην οποία, αν τελικώς δεν υπάρξει συμφωνία, ν’ ανοίξει το παράθυρο και για άλλες επιλογές. Εδώ, πρέπει να σημειωθεί ότι δεν μπορεί να θεωρείται τυχαία η παρέμβαση του πρώην ηγέτη της βρετανικής διπλωματίας, κ. Τζακ Στρο, περί εξέτασης του ενδεχομένου διχοτόμησης της Κύπρου.

Το μεγαλύτερο, όμως, κέρδος για την Άγκυρα είναι η έναρξη νέας εντατικής φάσης των συνομιλιών, κάτι που θα «δέσει» τα χέρια της ελληνοκυπριακής πλευράς κατά την αξιολόγηση της ενταξιακής της πορείας, στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου. Επαναλαμβάνεται, δηλαδή, το περσινό φιάσκο, όπου η Τουρκία πέρασε αλώβητη ένα ακόμα εμπόδιο. Δυστυχώς, ο οδικός χάρτης, που τέθηκε το 2006, με καταληκτικό ορόσημο τον Δεκέμβριο του 2009, για επιβολή περαιτέρω κυρώσεων στην Άγκυρα -πέραν των οκτώ παγωμένων κεφαλαίων-, έχει ενταφιασθεί.

Το δόγμα Χριστόφια, περί μηδενικών ενστάσεων ως προς την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, έχει αποθρασύνει εντελώς την Άγκυρα, που, πλέον, δεν θεωρεί το Κυπριακό αγκάθι για την εκπλήρωση του στόχου τής πλήρους ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο η πολιτική ηγεσία μας δεν παίρνει την ιστορική απόφαση να προκαλέσει κόστος στην Άγκυρα, διακόπτοντας της ενταξιακή της πορεία, κάποιοι θα πανηγυρίζουν προς εσωτερική κατανάλωση, ενώ, ταυτόχρονα, η Τουρκία θα προελαύνει…

Χριστόφιας Vs Αναστασιάδη;

2010-11-11T18:55:00.000+02:00

Οι ανομιμοποίητες, μονομερείς, «γενναίες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια προς τους Τούρκους και η υπό πτώχευση, πάλαι ποτέ κραταιά, κυπριακή οικονομία, κατατάσσουν τη μέχρι τώρα διακυβέρνηση Χριστόφια σε μία από τις οδυνηρότερες περιόδους της Κυπριακής Δημοκρατίας, μετά την τουρκική εισβολή του ‘74. Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα να ωθεί τον λαό, από τώρα, να ψάχνει απεγνωσμένα τον διάδοχο του Προέδρου Χριστόφια, που θα τον απαλλάξει από την ασφυξία που του προκαλούν οι σημερινοί, «αλάθητοι» ένοικοι του Προεδρικού. Ο έμπειρος αρχηγός του ΔΗΣΥ, κ. Ν. Αναστασιάδης, διαισθάνεται την διογκούμενη αγανάκτηση του κόσμου (που σε όλες τις μετρήσεις της κοινής γνώμης αγγίζει, πλέον, το 70%) και κάνει εμφανές, ακόμα και στον πιο ανυποψίαστο πολίτη, ότι ξεκίνησε, ήδη, να κτίζει το προεδρικό προφίλ που θα του δώσει το δικαίωμα να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2013, ως το αντίπαλο δέος της εξ αριστερών υποψηφιότητας. Βεβαίως, η νεκρανάσταση των ελπίδων του Ν. Αναστασιάδη να κυβερνήσει αυτό τον τόπο είναι ένα ακόμα «κατόρθωμα» της πολιτκής Χριστόφια και των ερασιτεχνικών χειρισμών των συν αυτώ μαθητευόμενων μάγων.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή η ύπαρξη δύο ανανικών, μόνο, υποψηφιοτήτων (με παράσταση νίκης), θα αποτελεί την καθοριστική ήττα των όμορων πατριωτικών δυνάμεων του ενδιάμεσου χώρου. Ενώ, οι δυνάμεις (ξένες και εγχώριες) που απεργάζονται τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στοχεύουν στη δημιουργία μίας, αμιγώς, τουρκικής επαρχίας στον βορρά με συγκυριαρχία στο νότο, θα έχουν επικρατήσει οριστικά και αμετάκλητα.

Την ώρα που τα κεφάλαια της «διακυβέρνησης» και των «ευρωπαϊκών θεμάτων» έχουν εν πολλοίς συμφωνηθεί (με τους Τούρκους να έχουν «κλειδώσει» τις υποχωρήσεις Χριστόφια) και οι συγκλίσεις στο «Περιουσιακό» δίνουν το δικαίωμα στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ να καλεί σε τριμερή συνάντηση τους δύο ηγέτες, όλα μοιάζουν να έχουν πάρει το δρόμο τους... Ο μόνος αστάθμητος παράγοντας, που απομένει, είναι το αποτέλεσμα της βούλησης του κυπριακού ελληνισμού, όταν κληθεί να προσυπογράψει τη συνθηκολόγηση των ηγετών του διά δημοψηφίσματος. Γι’ αυτόν το λόγο, υπάρχει η ανησυχία ότι αν το εκκολαπτόμενο νεοανανικό σχέδιο παρουσιαστεί ως πολιτικό και διαπραγματευτικό «τέκνο» του Δ. Χριστόφια θα έχει ελάχιστες πιθανότητες να εγκριθεί από τον λαό. Έτσι, η ανάληψη της Προεδρίας από τον Ν. Αναστασιάδη θα δώσει συναγερμική «ευλογία» στο σχέδιο, κάτι που θα αυξήσει το ποσοστό αποδοχής του εντός των μελών και φίλων του ΔΗΣΥ.

Η ευθύνη για ν’ ανατραπεί το ανωτέρω διαμορφούμενο πολιτικό σκηνικό ανήκει αποκλειστικά στους ηγέτες των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου. Ήγγικεν η ώρα να βάλουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες στο πάγο και να εξεύρουν την πολιτική προσωπικότητα, η οποία θα εκπροσωπήσει - στις επόμενες προεδρικές εκλογές - τις δυνάμεις που αντιτάχθηκαν και αντιτάσσονται σε νόθες λύσεις τύπου Ανάν.

Το Έπος του ’40, η «ελληνομάθεια» του Τολστόι και ο Προέδρος Χριστόφιας

2010-10-28T18:37:00.000+03:00

Η φράση του ρώσου συγγραφέα Λέων Τολστόι ότι «χωρίς ελληνομάθεια δεν υπάρχει παιδεία» είναι επίκαιρη, όσο ποτέ, στην υπό κομουνιστική κυβέρνηση Κυπριακή Δημοκρατία. Το μεγαλείο που επέδειξε η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός, κατά το Έπος του ’40, αποτελεί τεράστια ευκαιρία για τον Πρόεδρο Χριστόφια για ν’ ανατρέψει τα ανθελληνικά αισθήματά του.

Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Φραγκλίνος Ρούσβελτ, σε ραδιοφωνικό λόγο που εξεφώνησε στις 10/6/1943, περιέγραψε με δέος την απάντηση της Ελλάδας στο ιταλικό τελεσίγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1940: «Εις την Ελλάδα παρεσχέθη την 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών δια ν' αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά και τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία να παρείχετο, η απάντησις θα ήτο η ίδια. Οι Έλληνες εδίδαξαν δια μέσου των αιώνων την αξιοπρέπειαν. Όταν όλος ο κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ο Ελληνικός λαός ετόλμησε να αμφισβητήσει το αήττητον του γερμανικού τέρατος, αντιτάσσοντας το υπερήφανον πνεύμα της ελευθερίας».

Για την απαράμιλλη γενναιότητα, που επέδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες κατά της πολεμικής μηχανής της ναζιστικής Γερμανίας, ο Ιωσήφ Στάλιν είπε αμέσως μετά την ταπείνωση του Χίτλερ στο (τότε) Στάλινγκραντ: «Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν δια να ευγνωμονώ τον Ελληνικόν Λαόν, του οποίου η αντίστασις έκρινε τον 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον».

Τα λόγια του Στάλιν επιβεβαιώνει στα απομνημονεύματά του, ο σοβιετικός στρατάρχης Γκεόργκι Ζουκώφ (εμπνευστής της επιχείρησης «Ουρανός» που έκρινε τη μάχη του Στάλνιγκραντ): «Εάν ο Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στις πόρτες της Μόσχας, να συγκρατήσει και να ανατρέψει τον Γερμανικό χείμαρρο, το οφείλει στον Ελληνικό Λαό, που καθυστέρησε τις Γερμανικές μεραρχίες όλον τον καιρό πού θα μπορούσαν να μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία της Κρήτης υπήρξε το κορύφωμα της Ελληνικής προσφοράς».

Ο δε ραδιοσταθμός της Μόσχας εξέπεμπε, και αυτός, ύμνους προς τους Έλληνες, μετά τη νίκη στο Στάλινγκραντ: «Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον ενόπλων και ενικήσατε. Μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήταν δυνατόν να γίνη αλλιώς γιατί είσθε Έλληνες. Ως Ρώσσοι και ως άνθρωποι σας είμαστε ευγνώμονες, γιατί χάρη στις δικές σας θυσίες κερδίσαμε τον απαιτούμενο καιρό νά προετοιμάσουμε την άμυνά μας. Έλληνες, σας ευγνωμονούμε».

Ακόμα και αυτό το αιμοσταγές τέρας, ο Αδόλφος Χίτλερ, αναγκάστηκε να πει στο Ράιχσταγκ (4/5/1941) ότι: «Χάριν της ιστορικής αληθείας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ' όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, επολέμησαν με παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον».

Ο αρχηγός της γαλλικής αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέπειτα Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Σαρλ Ντε Γκωλ, σχολίασε την αντίσταση των Ελλήνων κατά του φασισμού ως εξής: «Αδυνατώ να δώσω το δέον εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση του Λαού και των ηγετών της Ελλάδος».

Τα ανωτέρω αποτελούν ένα μικρό, μόνο, μέρος των διθυράμβων που λέχθηκαν ή γράφτηκαν για τη καθοριστική συμβολή της Ελλάδας (του «ξιπετσισμένου κουρκουτά» και «εισβολέα» της ιδιαίτερης πατρίδας μας, κατά τον Πρόεδρο Χριστόφια) στη συμμαχική νίκη κατά του ναζισμού και του φασισμού, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βεβαίως, η «ελληνομάθεια» του Τολστόι πάει, πολύ, πιο πίσω στο χρόνο. Εξού και ο μεγάλος γάλλος μυθιστοριογράφος Βίκτωρ Ουγκώ χαρακτήρισε τον κόσμο ως «τη διαστελλόμενη Ελλάς», ενώ κατά τον νομπελίστα ιρλανδό θεατρικό συγγραφέα Τζορτζ Μπέρναρντ Σω «αν στην βιβλιοθήκη του σπιτιού σας δεν έχετε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τότε μένετε σε ένα σπίτι δίχως φώς»...

Οι συγκλίσεις στο Περιουσιακό και η «ακτίνα συμφωνίας»

2010-10-12T20:16:00.000+03:00

Η μεγάλη αντιπαράθεση, που έχει προκληθεί από τη δήλωση Χριστόφια περί εισβολής της Ελλάδας στην Κύπρο, έχει, δυστυχώς, εκτρέψει το ενδιαφέρον των πολιτών από το μείζον θέμα, που είναι οι κατατεθείσες προτάσεις Χριστόφια στο Περιουσιακό. Για πρώτη φορά, η πλευρά μας καταθέτει προτάσεις, που αν υιοθετηθούν από την τουρκική πλευρά θα οδηγηθούμε σε λύση χαλαρής συνομοσπονδίας (αφού στο βορρά θα δημιουργηθεί ένα αμιγώς τουρκικό κρατίδιο με ισχυρή τουρκική πλειοψηφία επί του πληθυσμού και επί των περιουσιών). Για πρώτη φορά, ο διαπραγματευτής μας προτείνει περιορισμούς, με τους οποίους τεράστιος αριθμός προσφύγων θα χάσουν για πάντα τις περιουσίες τους. Είναι, όμως, και η πρώτη φορά που υπάρχουν τόσες πολλές και σημαντικές συγκλίσεις στις προτάσεις που κατέθεσαν οι δύο πλευρές.

Οπωσδήποτε, οι συγκλίσεις σε μια διαπραγμάτευση είναι το ζητούμενο. Όμως, στο κεφάλαιο του Περιουσιακού, είναι φανερό ότι οι συγκλίσεις προέκυψαν μετά τη διολίσθηση της δικής μας πλευράς προς τις πάγιες τουρκικές θέσεις. Οι προτάσεις μας δίνουν σάρκα και οστά στην τουρκική απαίτηση για ισχυρή διζωνικότητα. Βεβαίως, για λόγους τακτικής, η Άγκυρα και ο Έρογλου δεν θα αποδεχθούν a priori τα «δώρα», αλλά θα εξαντλήσουν τα περιθώρια της διαπραγμάτευσης για περαιτέρω ενίσχυση της θέσης τους.

Μερικές από τις συγκλίσεις, που δεν μοιάζουν και τόσο … «αθώες», είναι οι εξής:

1. Υπάρχει πρόνοια και στις δύο προτάσεις (ε/κ και τ/κ) για παροχή προτεραιότητας επιστροφής σε όσους ήταν πέραν από κάποιο ηλικιακό όριο πριν από τον εκτοπισμό. Στις προτάσεις Χριστόφια προτείνεται προτεραιότητα σε όσους ήταν πέραν των 10 χρονών, ενώ στις προτάσεις Έρογλου αφήνεται κενό για να συμπληρωθεί στη διαπραγμάτευση.

2. Και στα δύο κείμενα «ξεγράφονται» οι περιουσίες στις οποίες έχουν αναπτυχθεί έργα «κοινής ωφελείας», χωρίς, βεβαίως, να διευκρινίζονται τα έργα που εντάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία.

3. Προβλέπεται και στις δύο προτάσεις περίοδος «χάριτος» στο λεγόμενο «χρήστη» (σ.σ. σφετεριστή) λόγω «δυσανάλογης ταλαιπωρίας» που πιθανό να του δημιουργεί η επανεγκατάσταση του Ε/κ πρόσφυγα.

4. Προνοείται, επίσης, ανώτατο όριο έκτασης γης που επιστρέφεται.

Οι συγκλίσεις, που υπάρχουν στις προτάσεις Χριστόφια και Έρογλου για το Περιουσιακό, φέρνουν την «ακτίνα συμφωνίας» επικίνδυνα κοντά και τη διεθνή διάσκεψη προ των πυλών. Αυτό επιβεβαιώνεται από δημοσιογραφικές πληροφορίες που φέρουν το βοηθό του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Λιν Πάσκο, να προσπαθεί να «κλειδώσει» τις συγκλίσεις στο Περιουσιακό στην έκθεση για το Κυπριακό του Γ.Γ. του ΟΗΕ, τον ερχόμενο Νοέμβριο. Όσοι, σήμερα, συνεχίζουν να καθησυχάζουν το λαό ότι ο κίνδυνος να μας επιβληθεί λύση ίδια ή χειρότερη από το σχέδιο Ανάν είναι απομακρυσμένος, απλώς βολεύονται με την υπάρχουσα κατάσταση...

Οι παγίδες στις προτάσεις Χριστόφια για το "Περιουσιακό"

2010-09-16T13:49:00.000+03:00

Οι προτάσεις Χριστόφια για το «Περιουσιακό» υιοθετούν, πλήρως, την ξεδιάντροπη νουθεσία που υπάρχει στα έγγραφα Ντάουνερ ότι η κατοχύρωση του δικαιώματος της Ιδιοκτησίας πρέπει να είναι «επιφανειακή». Δηλαδή, να γίνεται αναφορά στην κατοχύρωση του δικαιώματος στις αρχικές παραγράφους ως «θέση αρχής», όμως με αστερίσκους και υποσημειώσεις να γίνεται σχεδόν αδύνατη η άσκησή του.

Παράδειγμα αυτής της λογικής αποτελεί η εύηχη «θέση αρχής» ότι «αναγνωρίζεται πλήρως το δικαίωμα ιδιοκτησίας των περιουσιών που επηρεάστηκαν» και ότι «οι ιδιοκτήτες περιουσιών θα αποφασίζουν ελεύθερα (σ.σ. πιο κάτω θα εξετάσουμε πόσο «ελεύθερα») για την τύχη τους».

Μετά, όμως, υπεισέρχονται τα κριτήρια που αναιρούν, σχεδόν ολοκληρωτικά, τη «θέση αρχής»: Δεν επιστρέφονται οι περιουσίες που χρησιμοποιούνται για σκοπούς «δημόσιας ωφέλειας». Αν η περιουσία χρησιμοποιείται ως κατοικία από τον σημερινό «χρήστη» (σ.σ. υιοθέτηση της πάγιας τουρκικής απαίτησης για αντικατάσταση του όρου «σφετεριστής» με τον όρο «χρήστης» διότι, σε βάθος χρόνου, ο «χρήστης» αποκτά δικαιώματα, σε αντίθεση με τον όρο «σφετεριστής» που παραπέμπει σε παράνομη εκμετάλλευση περιουσίας που δεν του ανήκει), τότε ο «χρήστης» μένει στην περιουσία καταβάλλοντας ενοίκιο, μέχρι να γίνουν διευθετήσεις για μεταστέγασή του. Τραγελαφικότερη περίπτωση, αν η περιουσία χρησιμοποιείται από τον «χρήστη» για βιοποριστικούς σκοπούς, τότε θα πρέπει να δοθεί χρόνος για να βρεθεί άλλη περιουσία από την οποία ο χρήστης να μπορεί να έχει ανάλογο εισόδημα! Εξού και η παροχή «δικαιώματος» στον σημερινό «χρήστη» να αποδείξει ότι η ικανοποίηση της επιθυμίας τού ιδιοκτήτη τού προκαλεί δυσανάλογη «ταλαιπωρία»...

Επίσης, δυσχέρεια στην άσκηση του ατομικού δικαιώματος της Ιδιοκτησίας θα προκαλέσουν και οι εξής πρόνοιες των προτάσεων Χριστόφια: Αν η περιουσία έχει αναπτυχθεί ή βελτιωθεί εν μέρει, τότε ο ιδιοκτήτης αποκαθίσταται μόνο στο τμήμα που δεν έχει αναπτυχθεί ή αν επιθυμεί πλήρη αποκατάσταση τότε θα πρέπει να καταβάλει αποζημίωση ίση με την αξία των βελτιώσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η μέγιστη έκταση περιουσίας που επιστρέφεται σε ε/κ ιδιοκτήτη στο τ/κ κρατίδιο είναι 7.500 τ.μ. και αν ακόμα και αυτά τα 7.500 τ.μ. δεν διεκδικηθούν μέσα σε δύο χρόνια, τότε αυτά δεν αποκαθίστανται.

Τέλος, άμεση επιστροφή θα δικαιούνται μόνο οι πρόσφυγες των οποίων οι περιουσίες δεν χρησιμοποιούνται από σημερινούς «χρήστες» ή ήταν πέραν των 10 χρονών όταν έχασαν την περιουσία τους. Δηλαδή, υιοθετούμε, μερικώς, την αιρετική αντίληψη ότι εξασθενεί το δικαίωμα ιδιοκτησίας στα τέκνα!

Είναι φανερό ότι όλοι οι ανωτέρω περιορισμοί πλήττουν τον πυρήνα του ατομικού δικαιώματος της Ιδιοκτησίας, υπό την έννοια ότι ουσιαστικά το καταργούν ή καθιστούν δυσχερή την άσκησή του. Και όλα αυτά, στον 21ο αιώνα που όλα τα Συντάγματα των προοδευμένων κρατών διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή του…

Δημοκρατική Νομιμοποίηση και «Ενότητα»

2010-09-02T20:34:00.000+03:00

Έχουμε ακούσει αμέτρητες δηλώσεις - εκκλήσεις των πολιτικών ηγετών για «ενότητα». Έχουμε διαβάσει στον Τύπο δεκάδες άρθρα για την αναγκαιότητα επίτευξης «μίνιμουμ ενότητας». Ουδείς, όμως, νουνεχής πολίτης αυτού του τόπου, διαφωνεί ότι η «ενότητα» μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς και πρέπει να αποτελεί πρώτιστη επιδίωξη όλων. Άρα, το ζητούμενο είναι γιατί δεν επιτυγχάνεται η πολυπόθητη «ενότητα». Και αφού απαντηθεί το γιατί, μπορούμε, τότε, να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους θα απαλλαγούμε από την επιζήμια σημερινή κατάσταση των εκατέρωθεν κατηγοριών.

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν επιτυγχάνεται «ενότητα» στο εσωτερικό μέτωπο είναι ξεκάθαρη και έγκειται, στο μεγαλύτερο βαθμό, στις ανομιμοποίητες «γενναίες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια προς τους Τούρκους. Συνεπώς, η λύση στο γόρδιο δεσμό της επιδιωκόμενης μεν, ανέφικτης δε, «ενότητας» είναι η δημοκρατική νομιμοποίηση των άνευ ανταλλαγμάτων, οδυνηρών υποχωρήσεων του Προέδρου Χριστόφια. Ήδη, τέσσερα κόμματα (ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Κίνημα Οικολόγων) τάσσονται υπέρ της απόσυρσης των προτάσεων Χριστόφια για εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή εποίκων και στάθμιση της ψήφου των ελληνοκυπρίων. Και αφού, οι συγκεκριμένες πρόνοιες θα επηρεάσουν καθοριστικά το περιεχόμενο της λύσης, οφείλουν όλοι να τοποθετηθούν, ευθέως, αν αποδέχονται ή όχι σχέδιο λύσης στο οποίο θα περιλαμβάνονται. Μετά από μια εποικοδομητική και εις βάθος συζήτηση εντός της Βουλής, θα μπορούσαν, τελικώς, τα πολιτικά κόμματα να δώσουν, δια της ψήφου των βουλευτών τους, (έστω έμμεση) δημοκρατική νομιμοποίηση στις υποχωρήσεις Χριστόφια. Μόνο τότε, θα μπορεί να απαιτηθεί καθολική στήριξη της πολιτικής του Προέδρου Χριστόφια. Αλλιώς, αν οι «γενναίες προσφορές» καταψηφισθούν, τότε ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα πρέπει ν’ ανακρούσει πρύμνα και να εγκαταλείψει τη λογική των μονομερών υποχωρήσεων.

Αν η «ενότητα» δεν αποτελεί, απλώς, ένα ακόμα εύηχο σύνθημα, αλλά αποτελεί πραγματική επιδίωξη για την πολιτική ηγεσία μας, τότε ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν. Έτσι, θα τερματιστεί η ανέξοδη δημαγωγία όσων τάχατες αντιπολιτεύονται (πάντα εκτός Εθνικού Συμβουλίου) και όσων τάχατες διαφωνούν, αλλά συνεχίζουν να στηρίζουν τον Πρόεδρο Χριστόφια παραμένοντας στο κυβερνητικό σχήμα.

Της Λευτεριάς μανάδες

2010-08-18T15:01:00.001+03:00

Την περασμένη εβδομάδα, η αιμοστάζουσα μαρτυρική γη της Κύπρου δέχθηκε στα σπλάχνα της, ακόμα, τρία παλικάρια, που το 1974 πότισαν με το αίμα τους το μύλο της Λευτεριάς: Τον Αδάμο Αδάμου Παναγή από την Ξυλοτύμπου, τον Χριστάκη Αντωνά από τη Λάρνακα και τον Ελευθέριο Γεωργίου από την Αραδίππου.

Για όλους εμάς, τους ελάχιστους «τρίτους», οι κηδείες των ιερών λειψάνων των παλικαριών, που έπεσαν κατά την εισβολή των βαρβάρων της Ανατολίας, είναι οι τελετές της επίσημης κατάταξής τους στο Πάνθεον των Αθανάτων. Για τις οικογένειες των πεσόντων, όμως, διαισθάνομαι ότι είναι η κορύφωση του πολυετούς μαρτυρίου τους. Είναι το υψηλότερο σημείο του Γολγοθά που ανεβαίνουν για 36 χρόνια. Ενός Γολγοθάς, χωρίς ... Ανάσταση.

Αν ζούσε, σήμερα, ο «ποιητής του στίχου και στιχουργός της ποίησης» (κατά τον Δημήτρη Ιατρόπουλο) Πυθαγόρας Παπασταματίου, με το ίδιο δέος («ξαφνιάσματα της φύσης») θα περιέγραφε στους στίχους του τις ελληνοκύπριες μάνες, συζύγους, αρραβωνιαστικιές και κόρες, όπως τις «Ηπειρώτισσες» του ‘40. Θα αναρωτιόταν, ξανά, με το κεφάλι στραμμένο στον ουρανό και τα χέρια υψωμένα: «Θεέ μου τί τις πότισες και δεν αγκομαχάνε;».

Εμείς, που στέκουμε δίπλα σας, βουβοί και ανήμποροι να μετρηθούμε μαζί σας, γνωρίζουμε, πλέον, ότι «εσείς θα είστε, σίγουρα, της Λευτεριάς μανάδες»...

Συνθηκολόγηση επί των τουρκικών απαιτήσεων

2010-08-04T16:00:00.014+03:00

«Ουδέν επιχείρημα δύναται να δικαιολογήση την απαίτησιν της Τουρκίας δια γεωγραφικήν ομοσπονδίαν, η οποία ουχί μόνον θα ήτο απάνθρωπος, αλλά, ωσαύτως, θα επέφερεν αλλαγήν του χαρακτήρος της Κύπρου», απόσπασμα από την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, τη 2α Οκτωβρίου 1974.

Από το ανωτέρω απόσπασμα του αειμνήστου Εθνάρχη γίνεται ηλίου φαεινότερο ότι η λύση με γεωγραφικό διαχωρισμό, δηλαδή επί δύο ζωνών, ήταν πάγια τουρκική απαίτηση από την επομένη μέρα της τουρκικής εισβολής. Άρα, το δίλημμα που τίθεται δεν είναι «Διζωνική ή Διχοτόμηση», που ακούμε συχνά, τελευταίως, αλλά «συνθηκολόγηση επί των τουρκικών απαιτήσεων ή συνέχιση του αγώνα για αξιοπρεπή λύση». Επίσης, προς αποκατάσταση της αλήθειας, που τόσο βάναυσα κακοποιήθηκε την τελευταία διετία, πρέπει να θυμίσουμε πως ο πρώτος ελληνοκύπριος πολιτικός που μίλησε υπέρ λύσεως στη βάση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ) ήταν ο Γλ. Κληρίδης στην γκαλερί «Αργώ» (6 Νοεμβρίου 1974). Συνεπώς, όσοι σήμερα τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ΔΔΟ, ως της μόνης «εφικτής» λύσης, αποτελούν συνεχιστές της «διορατικής» πολιτικής του ιδρυτή του ΔΗΣΥ. Βεβαίως, ακόμα και το επιχείρημα της «μόνης εφικτής λύσης» ελέγχεται, αφού για 36 χρόνια δεν κατέστη δυνατόν να επιτευχθεί…

Επιπροσθέτως, σε όσους επικαλούνται το περιεχόμενο της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου 2006 για να χρεώσουν στον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο αποδοχή λύσης στη βάση ΔΔΟ, πρέπει να πούμε ότι το μέγεθος του πολιτικού ανδρός, όπως αυτό θα καταγραφεί από την Ιστορία, θα κριθεί από το «τί παρέλαβε και τί παρέδωσε». Και η πραγματικότητα είναι ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος παρέλαβε ένα έτοιμο σχέδιο λύσης του Κυπριακού, που προνοούσε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία ενός νέου κράτους «φράνκεσταϊν» υπό τουρκοβρετανική κηδεμονία (που θεωρήθηκε από τους εμπνευστές του ως ΔΔΟ) και σε μόλις πέντε χρόνια κατόρθωσε και παρέδωσε μια νέα διαδικασία επίλυσης από μηδενική βάση. Μια νέα διαδικασία μέσω της οποίας η δική μας πλευρά θα μπορούσε να επιδιώξει λειτουργικότερο και δικαιότερο περιεχόμενο.

Επί της ουσίας, η αναθεώρηση των στρατηγικών επιδιώξεων της πλευράς μας όσο αφορά την επιδιωκόμενη μορφή λύσης του Κυπριακού κρίνεται ως επιβεβλημένη, κυρίως, λόγω της κατά το δοκούν ερμηνείας της ΔΔΟ. Το τελευταίο διάστημα επιβεβαιώθηκε, όσο ποτέ πριν, η διάσταση που υπάρχει στην ερμηνεία που δίνει η δική μας πλευρά στο περιεχόμενο της ΔΔΟ και σε αυτή που δίνει η τουρκική πλευρά. Ουκ ολίγες φορές έχουμε ακούσει την πολιτική μας ηγεσία να λέει ότι οι προτάσεις της τουρκικής πλευράς είναι συνομοσπονδιακού χαρακτήρα, ασχέτως αν επιμένουν κάποιοι ότι έχει ξεκαθαρίσει η βάση λύσης πριν ξεκινήσουν οι απευθείας συνομιλίες της τρέχουσας διαδικασίας. Το τραγικότερο, όμως, είναι ότι διαφορετική ερμηνεία δίνουν και οι διεθνείς μεσολαβητές. Πιο συγκεκριμένα, ο ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Αλεξάντερ Ντάουνερ, υποστήριξε κατ’ επανάληψη ότι οι προτάσεις που κατατίθενται από την τουρκική πλευρά στο τραπέζι των συνομιλιών είναι στο πνεύμα της ΔΔΟ!

Οδυνηρή πραγματικότητα είναι ότι η εφαρμογή λύσης στη βάση δύο ζωνών επιβάλει εγγυημένες πλειοψηφίες επί του πληθυσμού και επί των περιουσιών. Το μόνο που μπορεί να τύχει διαπραγμάτευσης είναι οι ποσοστώσεις. Όμως, ακόμα και υπό χαλαρή διζωνικότητα (π.χ. 60-40) θα υπάρξει αναγκαστικά περιορισμός των βασικών ελευθεριών της εγκατάστασης και της ιδιοκτησίας, αφού πριν την εισβολή η υπεροχή των ελληνοκυπρίων ήταν πέραν του 80% επί του πληθυσμού και πέραν του 90% επί των περιουσιών στη σημερινή κατεχόμενη περιοχή. Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται είναι αν έχουμε την εξουσιοδότηση από τις γενιές που θα έρθουν μετά από μας να συνθηκολογήσουμε επί των τουρκικών απαιτήσεων…

Τ' Άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας

2010-07-22T23:50:00.002+03:00

Πολλά αρνητικά μπορούν να καταλογιστούν στη «μεταπολεμική» γενιά. Τη γενιά που γεννήθηκε τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή. Που έμαθε τα πρώτα της γράμματα «στης ανάγκης τα θρανία», σε λυόμενα σχολεία από δασκάλους επιφορτισμένους με το καθήκον να εξηγήσουν το ανεξήγητο: Γιατί μια νέα γενιά, που δεν χρωστάει τίποτε και σε κανένα, πρέπει να βιώσει τη μέγιστη αδικία; Αυτή τη γενιά που αναγιώθηκε από ξεριζωμένους γονείς, οι οποίοι στερήθηκαν τα πάντα για να είμαστε εμείς σήμερα σε θέση να ζούμε αξιοπρεπώς…

Ναι! Η δική μας γενιά, για πολλά πράγματα, δεν φάνηκε αντάξια των προσδοκιών. Σε μεγάλο βαθμό κυριεύτηκε από άκρατο ατομικισμό. Κατέπνιξε τον αυθορμητισμό της στα γρανάζια της κομματοκρατίας. Άφησε το Κόμμα να κάνει κομμάτια τα όνειρά της, πιστεύοντας ότι έτσι θα πάρει ως αντάλλαγμα μια θέση στο Δημόσιο, έναν αναξιοπρεπή διορισμό. Βεβαίως, σ’ αυτό μπορούμε από την πλευρά μας ν’ αντιτάξουμε ως ελαφρυντικό τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται οι κομματάρχες, που κατάντησαν τα «κύτταρα της Δημοκρατίας» σε προχωρημένης μορφής κυτταρίτιδα στον ανήμπορο ν’ αντιδράσει κρατικό οργανισμό.

Πιστέψαμε στους μεγαλόσχημους που μας έλεγαν με στόμφο ότι «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», ενώ την ίδια ώρα διαπραγματεύονταν (και διαπραγματεύονται) την de jure διχοτόμηση της πατρίδας μας υπό το διζωνικό μανδύα μιας νομικά σχιζοφρενικής και πρωτοφανούς μορφής λύσης. Παρεξηγήσαμε την πρόθεση του Μακαρίου να προσφέρει «κλάδον ελαίας» και εξυψώσαμε, ποικιλοτρόπως, τέκνα των αμετανόητων πραξικοπηματιών σε κοινωνικο-οικονομική ελίτ του τόπου. Αφήσαμε τους θεατές της αντίστασης κατά του πραξικοπήματος να παριστάνουν σήμερα τους πρωταγωνιστές. Δώσαμε, εν λευκώ, τη διαχείριση της Ιστορίας μας σε πολιτικούς, αντί σε επιστήμονες, που έχουν ως μοναδικό στόχο τη δικαίωση των πολιτικών τους επιλογών, με αποτέλεσμα να την διαστρεβλώνουν κατά το δοκούν. Κληρονομήσαμε μεν, ανεχτήκαμε και ισχυροποιήσαμε δε, την πολιτικοποίηση του λαοφιλέστερου κοινωνικού φαινομένου, του ποδοσφαίρου. Ονομάσαμε «τρελό» τον Σολάκη Σολωμού και αποφεύγουμε να χαρακτηρίσουμε τους ελληνοκύπριους θαμώνες στα καζίνο και στα πορνεία των κατεχομένων, οι οποίοι χρηματοδοτούν απ’ ευθείας το κατοχικό καθεστώς!

Βεβαίως, τα ανωτέρω δεν αρμόζουν σε μια γενιά που βιώνει την αδικία από την κούνια της. Όμως, ο κόμπος έφτασε στο χτένι και πλέον οι επιλογές μας είναι οριακές. Οι επιλογές μας θα ορίσουν το μέλλον του κυπριακού ελληνισμού στη γη των πατέρων και των παππούδων μας. Ήρθε η ώρα για όλους μας να αποφασίσουμε σε ποια πλευρά θέλουμε να είμαστε. Η αραχνιασμένη, πλέον, κούνια δείχνει ακόμα προς την ορθή επιλογή…

Η δημοκρατία μας στο απόσπασμα

2010-06-29T16:19:00.002+03:00

Η ανίερη συμμαχία του ΑΚΕΛ με τον «αμαρτωλό» ΔΗΣΥ για την αύξηση του εκλογικού μέτρου, εκτός της εξόφθαλμης προσπάθειας φίμωσης των «ενοχλητικών» φωνών των μικρών ποσοστιαία κομμάτων, μειώνει ακόμα περισσότερο τα επίπεδα δημοκρατίας που απολαμβάνει ο πολίτης, σε μια κατά τ’ άλλα ευρωπαϊκή χώρα. Αυτό συμβαίνει διότι η κοινή πρόταση ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ πλήττει τον πυρήνα του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που είναι ο πολιτικός πλουραλισμός (πολυκομματισμός).

Στο τελευταίο συγγραφικό του έργο «Τα Πολιτικά Καθεστώτα» (εκδ. Παπαζήση, 2008), ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Θανάσης Διαμαντόπουλος περιγράφει τον πολιτικό πλουραλισμό ως «λογικό, πολιτικό και θεσμικό συστατικό της σύγχρονης έννοιας της δημοκρατίας και του δημοκρατικού κράτους». Ως εκ τούτου θεωρεί «υποχρέωση των φορέων της εξουσίας να μην την ασκούν κατά τρόπο που να συνθλίβει τις αντιπολιτευτικές πολιτικές δυνάμεις»!

Στην ουσία υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια των ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων ΑΚΕΛ - ΔΗΣΥ να «σπρώξουν» το πολιτικό σύστημα να θέσει «εκτός νόμου» υπάρχοντα ή εκκολαπτόμενα κόμματα που αντιπολιτεύονται την «επίσημη κρατική ιδεολογία». Στοχεύουν στον περιορισμό του ιδεολογικού εύρους των δυνάμεων που επιτρέπεται να μετέχουν στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση για να μην έχουν, ξανά, τις «απώλειες» από την επίσημη κομματική γραμμή, που παρατηρήθηκαν το 2004. Αυτό, σε συνδυασμό με την καλλιέργεια του φόβου σε άτομα που κινούνται εκτός της επιθυμητής (ανανικής) φιλοσοφίας (βλ. συνεχιζόμενη πολιτική δίωξη του δικηγόρου Ξενή Ξενοφώντος), οδηγεί σε συσκότιση την κοινή γνώμη, με τελική στόχευση να καταστεί εύκολα χειραγωγήσιμη…

Αλλά και από ηθικής πλευράς, αποτελεί αντιδημοκρατική εκτροπή από τους όρους εντολής των βουλευτών και κατάχρηση της εξουσίας τους, να τροποποιούν τον εκλογικό νόμο για να έχουν ίδιον όφελος στην αμέσως επόμενη εκλογική διαδικασία. Εδώ εντοπίζεται, ιστορικά, το παραπέτασμα που χωρίζει τα δημοκρατικά από τα δικτατορικά καθεστώτα!

Η “Μικρή Αντάντ” εντός του ΔΗΚΟ

2010-06-15T13:44:00.000+03:00

Είναι οδυνηρό ν' αναγκάζεται κάποιος να στηλιτεύει τα “εν οίκω”. Όταν όμως τα “εν οίκω” αποτελούν βασική συνιστώσα του αποτελέσματος, τότε η σιωπή γίνεται συνενοχή. Πολύ περισσότερο όταν το διακύβευμα του αποτελέσματος είναι η επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού, τότε όσο βαρύ κι αν είναι το προσωπικό (και όχι μόνο) κόστος, η επιλογή δεν μπορεί να είναι η σιωπή...

Ο εκ της βάσης εκλελεγμένος αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ κ. Νικόλας Παπαδόπουλος, με γραπτή δήλωσή του την 11η Ιουνίου 2010, λέει το αυτονόητο. Αυτό για το οποίο όλα τα κόμματα, πλην του ΑΚΕΛ, προειδοποιούν. Αυτό που κάθε έλλην κύπριος διαισθάνεται και οσφραίνεται. Ότι, δηλαδή, η τακτική, οι χειρισμοί και οι επιλογές του Προέδρου Χριστόφια μάς οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επαναδιαπραγμάτευση του σχεδίου Ανάν. Ενώ, η τελευταία πράξη θα παιχτεί στην υπό εκκόλαψη διεθνή διάσκεψη, όπου θα “γεφυρωθούν” οι όποιες διαφορές των δύο πλευρών. Και όλα αυτά μέχρι το τέλος του χρόνου, κατά τον Γ.Γ. του ΟΗΕ!

Η άμεση αντίδραση του κυβερνητικού εκπροσώπου, κ. Στεφάνου, στη δήλωση του αντιπροέδρου του ΔΗΚΟ ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Το περιεχόμενο δε της απάντησής του, πλήρως προβλέψιμο: “Η Κυβέρνηση σχολιάζει και τοποθετείται επί των απόψεων των κομμάτων και των οργανωμένων συνόλων, και όχι επί προσωπικών θέσεων.”

Δυστυχώς, όμως, λίγες ώρες μετά και χωρίς να έχει συγκληθεί κανένα συλλογικό όργανο του κόμματος, το αυτοαποκαλούμενο ως “επίσημο” ΔΗΚΟ, αντιδρώντας ως άλλη “Μικρή Αντάντ” που κινδυνεύουν τα κεκτημένα της, “καθυσήχασε” τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ότι τα συμπεράσματα, οι διαπιστώσεις, οι εκτιμήσεις ακόμα και οι προβλέψεις του κ. Νικόλα Παπαδόπουλου δεν βρίσκουν σύμφωνο το “επίσημο” ΔΗΚΟ.

Μόνο θλίψη προκαλεί η εικόνα που παγιώνεται, πλέον, στο πολιτικό σκηνικό. Από τη μια η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ και το αυτοαποκαλούμενο ως “επίσημο” ΔΗΚΟ να στηρίζουν τον Πρόεδρο των “γενναίων προσφορών” στους Τούρκους και απέναντί τους το σύνολο της κοινής γνώμης. Και η ώρα που θα (ξανα)μετρηθούμε με την Ιστορία πλησιάζει...

Ο Βολταίρος, ο οδοστρωτήρας και η υποκρισία

2010-05-12T23:19:00.001+03:00

Ο Βολταίρος (ψευδώνυμο του Francois Marie Arouet) το 1717 συνέγραψε μια σειρά σατιρικών ποιημάτων, με τα οποία γελοιοποιούσε τη γαλλική κυβέρνηση. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τις γαλλικές αρχές και φυλακίστηκε για σχεδόν ένα χρόνο στις φυλακές της Βαστίλης. Το 1725 μετά από μια διένεξη που είχε με ένα νέο ευγενή, τον Chevalier de Rohan, η οικογένεια του Rohan εξέδωσε ένα letter de cachet. Ήταν ένα μυστικό ένταλμα, που προμηθεύονταν πρόσωπα με επιρροή, για να διώξουν τους εχθρούς τους, χωρίς οι τελευταίοι να βαρύνονται με κάποιο αδίκημα ή έγκλημα. Το πρόσωπο που κατονομαζόταν στο letter de cachet έπρεπε είτε να φυλακιστεί, είτε να εξοριστεί, άνευ δίκης! Έτσι, ο Βολταίρος συνελήφθη και πάλι, και εστάλη στις φυλακές της Βαστίλης. Αυτή τη φορά, όμως, ασκώντας το «δικαίωμα» της επιλογής, ο Βολταίρος επέλεξε την εξορία…

Στην Κύπρο του 21ου αιώνα διώκεται από «εντεταλμένους» του ακελικού οδοστρωτήρα ένας φωτισμένος νέος, ένας λαμπρός επιστήμονας, ο δικηγόρος Ξενής Ξενοφώντος, επειδή τολμά να ασκεί, δημοσίως (με ενυπόγραφα άρθρα του σε εφημερίδες και περιοδικά), κριτική στους χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια, κυρίως, σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Αυτό ήταν το αιτιατό «παράπτωμα» του κ. Ξενή Ξενοφώντος, που προκάλεσε την γκανγκστερική έφοδο της αστυνομίας στην οικία του πριν καλά – καλά ξημερώσει!

Το γνωστότερο απόφθεγμα του Βολταίρου είναι: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Όμως για την περιπέτεια του κ. Ξενοφώντος, ο Βολταίρος είπε πριν από 300 χρόνια κάτι ακόμα πιο σχετικό: «Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο. Τα πάντα είναι είτε δοκιμασία, είτε τιμωρία, είτε ανταμοιβή, είτε προνοητικότητα». Η αστυνομική επιδρομή στο σπίτι του κ. Ξενοφώντος δεν ήταν τυχαία. Ήταν η τιμωρία του!

Η μεγάλη υποκρισία, όμως, έγκειται στο ότι διώκεται ο κ. Ξενοφώντος, επειδή ως φερόμενος διαχειριστής του blog christofias-watch δεν μερίμνησε να αφαιρέσει, εγκαίρως, ένα σατιρικό, δήθεν απειλητικό, σχόλιο ανώνυμου αναγνώστη! Αν το επίδικο σχόλιο, όντως, αποτελεί απειλή κατά της ζωής του αυτοαποκαλούμενου «ιστορικού» κ. Μακάριου Δρουσιώτη, τότε γιατί δεν αποτελεί παράπτωμα η κατά συρροήν επανάληψη του σχολίου στις σελίδες της εφημερίδας με την οποία συνεργάζεται ο κ. Δρουσιώτης;

Η Κυπριακή Δημοκρατία στο «γύψο»

2010-04-22T20:01:00.001+03:00

Μέρος του επικοινωνιακού παιχνιδιού, που παίζει καθημερινά εις βάρος του κυπριακού λαού το Προεδρικό και η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ, αποτελεί το έωλο επιχείρημα ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας, με την ευελιξία του, έχει βγάλει την Κύπρο από τη «γωνιά». Όμως, τα αλλεπάλληλα χτυπήματα, που δέχεται η Κυπριακή Δημοκρατία, οδηγούν στο οδυνηρό συμπέρασμα ότι από την 24η Φεβρουαρίου 2008 η Κυπριακή Δημοκρατία μπήκε στο... «γύψο»!

Η επαναφορά στο προσκήνιο τού κανονισμού για το απευθείας εμπόριο των κατεχόμενων με την Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ίσως τη χειρότερη εξέλιξη επί προεδρίας Χριστόφια. Η έγκριση του εν λόγω κανονισμού θα σημάνει το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως αυτή καθορίζεται από τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, το ομόφωνο ψήφισμα 186/1964 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τη Συνθήκη Προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η προσπάθεια αναβάθμισης του παράνομου καθεστώτος των κατεχομένων μέσω του κανονισμού για το απευθείας εμπόριο βρίσκει την υπνώττουσα Κυβέρνηση Χριστόφια να σφυρίζει αδιάφορα. Αντιθέτως, ανήγαγε σε μείζον εθνικό θέμα την «επανεκλογή» του συντρόφου Ταλάτ στις παράνομες εκλογές του ψευδοκράτους.

Τώρα, με την «εκλογική» νίκη του εθνικιστή Έρογλου, ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τοις μετρητοίς την «επένδυση» που έκανε ο Πρόεδρος Χριστόφιας στη «φούσκα» Ταλάτ. Ο Ερτογάν έσπευσε, ήδη, να «πιέσει» τον Έρογλου να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις από το σημείο που έμεινε ο προκάτοχός του. Έτσι, η Άγκυρα παρουσιάζεται με το επικοινωνιακό προσωπείο που χρειάζεται για να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της. Προς τη διεθνή κοινότητα, η Άγκυρα θα έχει εξαντλήσει την «καλή» θέλησή της για επίλυση του Κυπριακού με τον «εξαναγκασμό» του εθνικιστή Έρογλου να παραμείνει στις διαπραγματεύσεις. Εξάλλου, τα «συμφωνηθέντα» στα κεφάλαια της διακυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Οικονομίας, υπό τη νομιμοποίηση της «κοινής δήλωσης» Χριστόφια - Ταλάτ, είναι κεκτημένα που δύσκολα θα μπορέσει, ακόμα και αυτός ο Έρογλου, να τα «χαραμίσει» εγκαταλείποντας την τρέχουσα διαδικασία.

Σε μια τέτοια περίπτωση, δυστυχώς, η δική μας πλευρά θα μπει σε ένα δρόμο «μιας κατεύθυνσης», αφού δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής, χωρίς να χρεωθεί ταυτόχρονα την ευθύνη του αδιεξόδου...

Ζητείται πυξίς

2010-03-31T23:55:00.000+03:00

Οι δύο συνεντεύξεις τύπου, με τις οποίες ο Πρόεδρος Χριστόφιας παρουσίασε τα «επιτεύγματα» της διετίας, και η «παιδική πανήγυρη» που στήθηκε στο οδόφραγμα του Λιμνίτη επιβεβαιώνουν, δυστυχώς, το επίπεδο της πολιτικής των σημερινών ενοίκων του προεδρικού μεγάρου. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις, η πεποίθηση της κατοχής του αλάθητου και άκρατος λαϊκισμός αποτελούν τους βασικούς «πυλώνες» διαμόρφωσης της κυβερνητικής πολιτικής και της υπεράσπισης αυτής.

Στην πρώτη δημοσιογραφική διάσκεψη, που αφορούσε το Κυπριακό, και υπό το βάρος των αποτελεσμάτων δημοσκόπησης εβδομαδιαίας εφημερίδας, στην οποία ένα ποσοστό της τάξης του 40% των ακελικών τάχθηκαν κατά των «γενναίων προσφορών» (εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφος και παραμονή εποίκων), ο Πρόεδρος Χριστόφιας εξαπέλυσε ωμό εκβιασμό προς τη βάση του ΑΚΕΛ (κάτι που πρώτος, ευφυώς, επεσήμανε ο Γ. Λιλλήκας). Χωρίς λύση, είπε, δεν θα διεκδικήσει ξανά την Προεδρία της Δημοκρατίας. Εμμέσως, πλην σαφώς, κάλεσε τους ακελικούς να άρουν τις ανησυχίες τους ως προς το περιεχόμενο της λύσης και να στηρίξουν το κυοφορούμενο σχέδιο αν θέλουν να παραμείνουν στην Κυβέρνηση!

Αντιθέτως, στη δεύτερη δημοσιογραφική διάσκεψη, ο Πρόεδρος Χριστόφιας «χάιδεψε» τα ώτα των ακελικών, αφού εστίασε την οικονομική «ανάλυσή» του στο σοβιετικής προελεύσεως αυτοκίνητο, που χρησιμοποιούσε στο μακρινό παρελθόν. Όμως, η ανικανότητα πρόβλεψης των δεικτών της οικονομίας και η ανυπαρξία μέτρων για αντιμετώπιση της κρίσης οδηγούν στο αβίαστο συμπέρασμα ότι με αυτή την κυβέρνηση «δυστυχώς θα πτωχεύσουμε».

Τέλος, στο πανηγύρι της ντροπής που στήθηκε στον Λιμνίτη, εντελώς απροκάλυπτα, ο Πρόεδρος Χριστόφιας έγινε το δεκανίκι του κατοχικού ηγέτη. Η εικόνα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας να περιχαρίζει με τον Ταλάτ σε μια ύστατη προσπάθεια να τον πριμοδοτήσει στις παράνομες εκλογές των κατεχόμενων της 18ης Απριλίου θα μείνει για χρόνια χαραγμένη στη μνήμη μας. Ας μη λησμονεί, όμως, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ότι οι προσφάτως κατατεθείσες προτάσεις του κ. Ταλάτ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χαιρετίστηκαν από αυτόν ακόμα τον εθνικιστή Έρογλου...

Βεβαίως, το πραγματικό πανηγύρι στήθηκε εδώ και καιρό στην Άγκυρα, αφού η ανυπαρξία αντίστασης στους σχεδιασμούς της επέφερε αλλεπάλληλες νίκες στο τουρκικό στρατόπεδο. Η επίσκεψη του Γ.Γ. του ΟΗΕ στο λεγόμενο προεδρικό των κατεχομένων, η αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της τουρκικής επιτροπής αποζημιώσεων ως ικανοποιητικό ένδικο μέσο και η επαναφορά (πιο έντονα από ποτέ) της τουρκικής απαίτησης για το απευθείας εμπόριο με το ψευδοκράτος θα πρέπει να προβληματίσει όλους μας πολύ έντονα για το πού μας οδηγεί η «ευέλικτη» και «αριστοτεχνική» πολιτική του Προέδρου Χριστόφια.

Προεδρική κάλυψη στην τουρκική «επιτροπή αποζημιώσεων»

2010-03-11T08:29:00.001+02:00

Η σαφής τοποθέτηση του Προέδρου Χριστόφια ότι για την αρνητική απόφαση, που εξέδωσε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), «φταίνε» οι ομαδικές προσφυγές σ΄ αυτό, αποτελεί ΥΒΡΗ για τον προσφυγικό κόσμο. Κατακρίνει, δηλαδή, όσους δεν λιποψύχησαν και προσέφυγαν στο μόνο νόμιμο ένδικο μέσο (το ΕΔΑΔ) που είχαν στη διάθεσή τους, που όχι μόνο δεν έβλαψε το συλλογικό αγώνα για άρση της κατοχής, αλλά, αντίθετα, με σειρά αποφάσεων ενίσχυσε τη διαπραγματευτική θέση μας έναντι της Τουρκίας.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν έχει κανένα δικαίωμα να μηδενίζει προηγούμενες αποφάσεις του ΕΔΑΔ, όπως π.χ. την απόφαση του 2005 στην υπόθεση Μύρας Ξενίδη - Αρέστη εναντίον Τουρκίας, με την οποία η αποτελεσματικότητα της τουρκικής «επιτροπής αποζημιώσεων» κρίθηκε ανεπαρκής. Τότε, το ΕΔΑΔ αποφάνθηκε ότι η θεραπεία που προσφέρεται από την τουρκική «επιτροπή αποζημιώσεων», δηλαδή οι αποζημιώσεις, δεν αποτελεί αποτελεσματική θεραπεία. Επίσης, το ΕΔΑΔ ξεκαθάρισε ότι η «επιτροπή αποζημιώσεων» της Τουρκίας δεν έχει αρμοδιότητες για αποκατάσταση της περιουσίας, ούτε μπορεί να δώσει θεραπεία στο πρόβλημα της παραβίασης του ανθρώπινου δικαιώματος της κατοικίας και της δυσμενούς διάκρισης που έχουν υποστεί οι Ελληνοκύπριοι από την τουρκική εισβολή και εντεύθεν.

Η προσβλητική επίθεση του Προέδρου Χριστόφια προς όσους προσέφυγαν στο ΕΔΑΔ, μας εξωθεί να πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Να πούμε τι πραγματικά μεσολάβησε και το ΕΔΑΔ, εν έτει 2010, αναγνώρισε την αποτελεσματικότητα της θεραπείας που παρέχει η τουρκική «επιτροπή αποζημιώσεων». Δυστυχώς, ένας πολύ μικρός αριθμός προσφύγων υπέκυψαν στις «σειρήνες» της Άγκυρας και προσέφυγαν στην τουρκική «επιτροπή αποζημιώσεων» για να πάρουν μερικά αργύρια. Με την ενέργειά τους πρόδωσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του περήφανου προσφυγικού κόσμου, που ανεβαίνει για 36 χρόνια το «Γολγοθά», προσμένοντας την «ανάσταση».

Κατήφορος χωρίς τέλος…

2010-03-05T21:23:00.003+02:00

Η πρόσφατη πλειοψηφική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ για παραμονή του κόμματος στο κυβερνητικό σχήμα, οριστικοποίησε το «διαζύγιό» του από την εκλογική βάση του. Και ο λόγος του «διαζυγίου» είναι ότι γιγαντώθηκε η διάσταση μεταξύ της βουλήσεως της βάσης και της ηγεσίας. Αποτελεί κανόνα ότι δεν μπορούν οι λίγοι να κοροϊδεύουν τους πολλούς για τόσο πολύ καιρό…

Μετά και την γενναία αποχώρηση της ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση Χριστόφια, οι έντιμες επιλογές του ΔΗΚΟ ήσαν δύο: (α) Εγκαταλείπουμε τις διαχρονικές θέσεις μας στο Κυπριακό και παραμένουμε στην κυβέρνηση, είτε (β) Παραμένουμε σταθεροί στις διακηρύξεις μας και αποχωρούμε από την κυβέρνηση.

Αντ’ αυτού, υιοθετήθηκε η μεσοβέζικη θέση «παραμένουμε στην κυβέρνηση διατηρώντας τις διαφωνίες μας». Δηλαδή, κάτι σαν το «ψηφίζουμε ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ». Έτσι, το κόμμα παραμένει υπό την ομηρία του μεγάλου αδελφού της κυβερνητικής «συμμαχίας» και συνυπεύθυνο στις «γενναιόδωρες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια στους Τούρκους.

Το πλέον παράλογο, όμως, είναι ότι το ΔΗΚΟ (δικαίως) αντιπολιτεύτηκε με σθένος τον Γλ. Κληρίδη, την περίοδο 1998-2003, γιατί ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΕ την εκ περιτροπής προεδρίας. Ενώ τώρα συνεχίζει να στηρίζει τον Δ. Χριστόφια που ΠΡΟΤΕΙΝΕ ο ίδιος (!) την εκ περιτροπής προεδρία.

Ειρήσθω εν παρόδω, η όψιμη αντιπαράθεση του ΔΗΣΥ με τον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ για την εκ περιτροπής προεδρία και η σκληρότατη απάντηση που εισέπραξε από την ηγεσία του ΑΚΕΛ, ακυρώνει εν τη γενέσει της την αναφορά στην επιστολή Χριστόφια προς Καρογιάν ότι ο Πρόεδρος έχει την ευχέρεια «αν το κρίνει και αν το αποφασίσει, να εμπλουτίσει, να τροποποιήσει, να αναδιαμορφώσει ή να αντικαταστήσει προτάσεις»!

Όνειρα θερινής νυκτός και ο κατήφορος συνεχίζεται…

Υ.Γ. Άραγε, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, την 3η Μαρτίου 1957, θα παρέμενε στο κρησφύγετο να καεί ζωντανός ή ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, την 13η Μαρτίου 1957, θα ανέβαινε στην αγχόνη «ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του», αν γνώριζαν εκ προοιμίου ότι η «δικαίωση» της θυσίας τους θα περιλάμβανε Τούρκο κυβερνήτη στη γη των πατέρων τους;

Η ΕΔΕΚ χάραξε το δρόμο της αξιοπρέπειας

2010-02-11T16:51:00.001+02:00

Σε όποιο κομματικό χώρο κι αν ανήκει κάποιος, είτε συμφωνεί με τις θέσεις της ΕΔΕΚ είτε όχι, κρίνει ως «πολιτικά υπεύθυνη και ηθικά ορθή» την απόφασή της για αποχώρηση από το κυβερνητικό σχήμα. Από τη στιγμή που ως κόμμα διεφώνησε, επισήμως, με τον Πρόεδρο Χριστόφια σε κεφαλαιώδη θέματα και δη στο Κυπριακό, κατέθεσε εισηγήσεις που δεν εισακούστηκαν και το μόνο που εισέπραξε ήταν την ύβρη περί «κονιορτοποιημένων εγκεφάλων», η μόνη έντιμη οδός ήταν αυτή της εξόδου.

Την ίδια αντιμετώπιση «απολαμβάνει» και το ΔΗΚΟ από τον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ. Με μια σημαντική διαφορά: το ΔΗΚΟ συμμετέχει στην κυβερνητική συνεργασία με προερχόμενο από τις τάξεις του τον υπουργό εξωτερικών. Αυτή η παράμετρος αυξάνει κατακόρυφα το βαθμό συνυπευθυνότητας του κόμματος σε σχέση με τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια και τις «γενναίες προσφορές» του. Γι’ αυτό, το ΔΗΚΟ δεν μπορεί, πλέον, να παραμείνει ο μοναδικός κολαούζος (μαζί με τους ΕΔΗ) του Προέδρου Χριστόφια. Με αποτέλεσμα να «κονιορτοποιεί» την αξιοπρέπεια και την ιστορία του.

Πολύ πιθανόν, ο Πρόεδρος Χριστόφιας να επιχειρήσει να «δελεάσει» το ΔΗΚΟ παραχωρώντας του επιπλέον υπουργείο (ή υπουργεία) για να παραμείνει στο κυβερνητικό σχήμα. Η πρόταση αυτή (αν γίνει) θα ισοδυναμεί με τον απόλυτο εξευτελισμό και θα οδηγήσει το κόμμα σε ανυποληψία ακόμα και στις τάξεις των ψηφοφόρων του. Το ΔΗΚΟ θα πρέπει να ξεκαθαρίσει στον Πρόεδρο Χριστόφια ότι δεν μπαίνει σ’ αυτή τη λογική και αν οι «γενναίες προσφορές» του παραμένουν στο τραπέζι των συνομιλιών, τότε η αποχώρηση (και) του ΔΗΚΟ είναι μονόδρομος.

Αντ’ αυτού, δυστυχώς, προτάσσεται το επιχείρημα ότι σε δύο μήνες εκπρόσωπος της Τουρκοκυπριακής πλευράς στις συνομιλίες θα είναι ο Έρογλου και άρα η πιθανότερη κατάληξη της τρέχουσας διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού θα είναι το αδιέξοδο. Συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να επέλθει, τώρα, η ρήξη μεταξύ ΔΗΚΟ και Προεδρικού. Λες και οι ευθύνες του αδιεξόδου, μιας λύσης «από τους κυπρίους για τους κυπρίους», θα μείνουν ορφανές! Πόσω μάλλον που το ΔΗΚΟ προέβλεψε αυτό το αδιέξοδο από τη μέρα που ο Πρόεδρος Χριστόφιας αποφάσισε να ξεκινήσει τις απ’ ευθείας συνομιλίες, χωρίς σαφή ξεκαθάρισμα της βάσης της λύσης και χωρίς ουσιαστική πρόοδο στις ομάδες εργασίας.

Τουρκικές απειλές με φόντο την ενέργεια

2010-01-21T15:51:00.001+02:00

Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε, προσφάτως, από τις Βρυξέλλες ότι: «Αν βρεθούμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση, όπου το κεφάλαιο της Ενέργειας μπλοκαριστεί, τότε θα αναθεωρήσουμε τη θέση μας σχετικά με τον Ναμπούκο». Η δήλωση αυτή αποτελεί ξεκάθαρη απειλή κατά της ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής, η οποία στοχεύει στη μείωση της εξάρτησης της γηραιάς ηπείρου, για φυσικό αέριο, από τη Ρωσία.

Η ανωτέρω δήλωση του Τούρκου Πρωθυπουργού, σε συνδυασμό με την αναφορά του υποψηφίου επιτρόπου για το χαρτοφυλάκιο της Διεύρυνσης, του Τσέχου Στέφαν Φούλε, ότι «η Τουρκία είναι μια χώρα – κλειδί, είναι σημαντικός εταίρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της Ενέργειας και η ένταξή της είναι ο καλύτερος μοχλός που διαθέτουμε για να βοηθήσουμε στον εκσυγχρονισμό της», δημιουργούν το νέο σκηνικό πιέσεων, που θα υποστούν Λευκωσία και Αθήνα, για να συναινέσουν στο άνοιγμα του κεφαλαίου για την Ενέργεια. Τη διαπίστωση αυτή ενισχύει το διάβημα του επικεφαλής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, Εγκεμέν Μπαγίς, προς τον υπουργό εξωτερικών της προεδρεύουσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ισπανίας, Μιγκέλ Άνχελ Μορατίνος, για άνοιγμα του κεφαλαίου για την Ενέργεια. Το ανησυχητικό είναι ότι ο τελευταίος δεσμεύτηκε να κάνει ό,τι είναι δυνατόν…

Ως γνωστό, το κεφάλαιο «Ενέργεια» περιλαμβάνεται μεταξύ των έξι κεφαλαίων που «πάγωσε», μονομερώς, η Κυπριακή Δημοκρατία στη δεκεμβριανή σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Τουρκία, όμως, φαίνεται αποφασισμένη, μέσω του κεφαλαίου αυτού, να εκβιάσει ολόκληρη την Ένωση με στόχο την πλήρη ένταξή της. Ίσως αυτή να είναι μια τεράστια ευκαιρία για την Κυπριακή Δημοκρατία, να αλλάξει τακτική και με διεκδικητικό και επιθετικό τρόπο να «παίξει», ως βασικός παίκτης, το χαρτί της Ενέργειας. Προσωπικώς, δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα περιέχει το επόμενο τουρκικό πακέτο προτάσεων, που θα κομίσει ο κατοχικός ηγέτης, αν υποκύψουμε και αυτή τη φορά.

Αντί ευχών για το νέο έτος που μόλις υποδεχτήκαμε:

2010-01-01T02:20:00.004+02:00

Το 2010 θα είναι ένα πολύ δύσκολο έτος!

Η πορεία στις διαπραγματεύσεις είναι μη αναστρέψιμη…

Το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τη μορφή που τη γνωρίσαμε από το 1960 έως το 2009, θα κριθεί από την αποθέματα αντίστασης ΟΛΩΝ μας.

Εντός του 2010, ίσως κληθούμε (ξανά) να απαντήσουμε αν αποδεχόμαστε Τούρκο κυβερνήτη στη γη των πατέρων μας….

Καλή δύναμη!

ΔΗΚΟ: Το «φύλλο συκής» του Χριστόφια

2009-12-29T02:56:00.001+02:00

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ χρησιμοποιούν το ΔΗΚΟ (και την ΕΔΕΚ) ως «φύλλο συκής» για να κρύβουν κάτω από το μανδύα μιας δήθεν «κυβερνητικής συνεργασίας», την ουσιαστική στήριξη που τους παρέχει η σημερινή ανανική ηγεσία του ΔΗΣΥ. Κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού στη Βουλή, αποκαλύφθηκε (ακόμα μια φορά) ο «έρωτας» του Ν. Αναστασιάδη και των συν αυτώ με τον Πρόεδρο Χριστόφια. Ο κ. Σ. Χάσικος, μη μπορώντας να κρύψει τη χαρά του για τη «νεκρανάσταση» προνοιών του σχεδίου Ανάν, πρότεινε τη συνεργασία ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ με σκοπό το επιτυχές «κλείσιμο» του Κυπριακού. Η αναβληθείσα, προσωρινώς, «ιστορική υπέρβαση» των προεδρικών εκλογών του 2008 επανέρχεται…

Δυστυχώς, εντός του ΔΗΚΟ δεν γίνεται ορθή αξιολόγηση των «σημείων των καιρών». Προτάσσεται το επιχείρημα ότι αν το ΔΗΚΟ αποχωρήσει από την κυβέρνηση, τότε ο ΔΗΣΥ θα καλύψει το κενό και θα συνεργαστεί με τον Πρόεδρο Χριστόφια και με το ΑΚΕΛ με οδυνηρά αποτελέσματα για τον τόπο. Μα αυτό είναι κάτι που ήδη συμβαίνει. Μόνο το επίσημο ΔΗΣΥ δεν έχει διαφωνήσει με τις «γενναίες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια. Όμως, το πιο σημαντικό είναι ότι όσοι επικαλούνται το ανωτέρω επιχείρημα, αγνοούν την αντίδραση, που θα δημιουργήσει μια δησακελική συνεργασία στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους των δύο αυτών κομμάτων. Ο ΔΗΣΥ έχει αναγιώσει πολλές γενιές «αντιακελικών» και ομοίως το ΑΚΕΛ έχει αναγιώσει πολλές γενιές ακελικών με τον μπαμπούλα της δεξιάς. Πώς θα καταφέρουν, σήμερα, να πείσουν για την αναγκαιότητα συνεργασίας με τον … ιδεολογικό «εχθρό»; Ιδού η ευκαιρία του ΔΗΚΟ να εκθέσει τις ηγεσίες του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ στα μάτια των ψηφοφόρων τους!

Η πορεία στο Κυπριακό είναι μη αναστρέψιμη. Η απαίτηση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ για ανάκληση των «γενναίων προσφορών» του Προέδρου Χριστόφια δεν είναι ούτε καν συζητήσιμη. Το κεφάλαιο διακυβέρνησης έχει σχεδόν κλείσει, κάτι που σημαίνει ότι και οι οδυνηρές υποχωρήσεις της πλευράς μας έχουν «κλειδώσει». Η καταστροφική λύση είναι προ των πυλών. Ακόμα και «οι έντιμοι αισιοδοξούντες, αφυπνίζονται». Το ΔΗΚΟ πότε;

Οι αυταπάτες τελείωσαν

2009-12-18T09:52:00.006+02:00

Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο του Πανίκου Ελευθερίου «Εάλω η Κύπρος» (εκδόσεις Επιφανίου) και έχουν βιώσει μέσα από τις σελίδες του τις τραγικές συνέπειες της εφαρμογής της «λύσης» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, είμαι βέβαιος ότι θα τρομάζουν στην ιδέα: Η σύληση του τάφου του Τάσσου Παπαδόπουλου να γινόταν μετά τη «λύση», που επιδιώκει η σημερινή διαπραγματευτική ομάδα μας. Το σενάριο γίνεται εφιαλτικότερο, αν τελούσαμε υπό την εκ περιτροπής προεδρία τουρκοκύπριου (ή ενός εκ των 50.000 εποίκων).

Το φρικιαστικό συμβάν, της περασμένης Παρασκευής, έχει την ανθρώπινη πλευρά του, αυτή που βιώνει η οικογένεια του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Έχει όμως και μιαν άλλη πλευρά, που θα πρέπει όλους να μας προβληματίσει πολύ σοβαρά. Θα πρέπει ν’ αναλογιστούμε τις συνέπειες, που θα είχε μια τέτοια ενέργεια στο «συνεταιρικό κράτος», το οποίο οραματίζεται ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Οι βάνδαλοι, που ξέθαψαν τον τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και έκλεψαν τη σωρό του, θεωρώ ότι δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να προβούν και σ’ άλλες προβοκατόρικες ενέργειες. Ο διαχωρισμός σε «απορριπτικούς» και σε αυτούς που «θέλουν λύση» (κατά το ΑΚΕΛ και τον Ντάουνερ) έχει καλλιεργήσει τη διχόνοια στον Λαό μας. Τη διαφαινόμενη διχόνοια, εκμεταλλεύονται οι προβοκάτορες (όποιοι κι αν είναι) για να μας οδηγήσουν σε νέες πράξεις εθνικής αυτοκτονίας. Και ας μην ξεχνούμε ότι οι Τούρκοι είναι επαγγελματίες στην προβοκάτσια…

Το καμπανάκι χτύπησε. Οι αυταπάτες για μιαν ουτοπική, ενωμένη Κύπρο, που θα ανταλλάζουμε φιλιά και τριαντάφυλλα με τους «αδερφούς» Τουρκοκύπριους, θα πρέπει να τερματιστούν. Η πραγματικότητα θα είναι πολύ διαφορετική. Οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, υπό την προστασία του εκ περιτροπής τουρκοκύπριου (;) προέδρου (και τη νικώσα ψήφο του στην επίλυση αδιεξόδων), θα κυκλοφορούν ανάμεσά μας προκαλώντας ανωμαλία. Ακόμα και στις σημερινές ελεύθερες περιοχές. Κάτι που, αδιαμφισβήτητα, θα δημιουργήσει αισθήματα ανασφάλειας. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι ο Λαός μας επιδιώκει κάτι πολύ καλύτερο για τα παιδιά του, αλλά και τις γενιές που θα έρθουν. Οι πολιτικοί ηγέτες μας πότε θα το καταλάβουν;

Αποχώρηση και Πρόταξη

2009-12-12T18:26:00.000+02:00

Μετά το αίσιο τέλος της συνεδρίας του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ, της Δευτέρας (7/12/2009), πρέπει άμεσα να επανεκτιμηθεί η σχέση του κόμματος με την κυβέρνηση Χριστόφια και να δρομολογηθεί έξοδος από αυτή. Τα συλλογικά όργανα πρέπει να τύχουν ενδελεχούς ενημέρωσης για την πορεία των συνομιλιών. Επίσης, θα πρέπει να δοθούν εξηγήσεις από τον Πρόεδρο Χριστόφια προς τι οι ολοήμερες συναντήσεις με τον κατοχικό ηγέτη, αν δεν έχουμε, ήδη, αποδεχτεί ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα ή δεν βιαζόμαστε να ετοιμάσουμε την ενδιάμεση συμφωνία, που θα χρησιμοποιήσει στον προεκλογικό του ο κ. Ταλάτ. Τέλος, θα πρέπει να εξηγήσουμε στον Πρόεδρο Χριστόφια ότι αποτελεί ασέβεια προς τους Κερυνειώτες η μετάβασή του στη σφετερισμένη ελληνοκυπριακή περιουσία, που παράνομα χρησιμοποιεί ως οικία ο κ. Ταλάτ.

Το ΔΗΚΟ, σε συνεννόηση και με την ΕΔΕΚ, πρέπει να δρομολογήσουν την έξοδό τους από την Κυβέρνηση και να απαλλαχτούν από τη συνυπευθυνότητα στις κατά συρροή διολισθήσεις του Προέδρου Χριστόφια. Αυτό επιβάλλει η ιστορία των δύο κομμάτων. Αυτό επιβάλλουν οι παρακαταθήκες των ιδρυτών τους.

Με την έξοδο από την Κυβέρνηση Χριστόφια θα μπορέσουν να επαναφέρουν επιτακτικά στο προσκήνιο την πολιτική της Πρόταξης. Έστω την πρόταξη των «μειζόνων», κατά τον πρώην πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο κ. Θέμο Στοφορόπουλο. Αυτή είναι η πολιτική που χάραξε ο Εθνάρχης Μακάριος από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 2 Οκτωβρίου 1974: «Ωρισμέναι προϋποθέσεις, εν τούτοις, είναι ουσιώδεις και πρέπει να εκπληρωθούν πριν αρχίσουν διαπραγματεύσεις. Δεν είναι δυνατόν να διεξαχθούν ελεύθεραι διαπραγματεύσεις δια μίαν λογικήν λύσιν του προβλήματος, εφ’ όσον κυπριακόν έδαφος εξακολουθεί να ευρίσκεται υπό ξένην στρατιωτικήν κατοχήν και το 1/3 του πληθυσμού είναι ακόμη πρόσφυγες, εκδιωχθέντες βιαίως από τις εστίας και την γην των..» Αυτή είναι η πολιτική που υποστήριξαν με σθένος ο αείμνηστος Σπ. Κυπριανού και ο Β. Λυσσαρίδης. Με τις οδυνηρές συνέπειες που επέφερε στο Κυπριακό η «πολιτική του καλού παιδιού», που υιοθέτησαν από το 1988 και εντεύθεν οι ηγεσίες των ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ να προσφέρουν στο Λαό την άλλη πρόταση. Την Πρόταξη…

Υ.Γ. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από το θάνατο του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Η συνεχής επίκληση του ονόματός του από τον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ αποτελεί τη μόνη μέθοδο πειθούς που χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τη δική τους ανεπάρκεια. Δηλαδή, υιοθέτησαν ως τακτική την επίκληση στην αυθεντία…

Το πάθημα της Ντόρας…

2009-12-03T17:45:00.002+02:00

Οι ελεγχόμενοι κομματικοί μηχανισμοί, η ευρεία στήριξη από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ και το κάλπικο χαμόγελο δεν στάθηκαν ικανά ν’ αλλοιώσουν τη βούληση της βάσης του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ). Οι ενδοτικές θέσεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη – Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα λειτούργησαν ως καμπανάκι σε χιλιάδες νεοδημοκράτες, που αφυπνίστηκαν, εισέρευσαν στα εκλογικά τμήματα και με εκκωφαντικό τρόπο πολτοποίησαν τα όνειρά της για την προεδρία της ΝΔ και αργότερα για τον πρωθυπουργικό θώκο.

Ο μέχρι πρότινος κυνηγημένος και φιμωμένος από τα μητσοτακικά κονκλάβια του κόμματος, ο Α. Σαμαράς, είναι ο έβδομος πρόεδρος της ΝΔ. Στο πρόσωπο του «εθνικιστή» Α. Σαμαρά, οι νεοδημοκράτες (και όχι μόνο) αντίκρισαν «την ελπίδα της Ελλάδας» και του έδωσαν το χρίσμα για να ηγηθεί του κόμματός τους σε μια κρίσιμη εποχή, που δρομολογείται κλείσιμο όλων των εθνικών θεμάτων. Τα έργα και οι πράξεις του Α. Σαμαρά αποτελούν εγγύηση για τη μετακίνηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε πιο διεκδικητικές θέσεις, που θα αποτελούν το αντίβαρο στην εξωτερική πολιτική που ασκεί σήμερα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.

Η πρωτοφανής αντίδραση των νεοδημοκρατών αποτελεί προειδοποίηση και στους εν Κύπρω ηγέτες κομμάτων, που σέρνουν τον κυπριακό ελληνισμό σε μια διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, όπου το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι εκ προοιμίου απορριπτέο από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας.

Βαρύτερες όμως είναι οι ευθύνες στα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, που διαχρονικά αποτελούσαν το ανάχωμα για την επιβολή «νόθων λύσεων». Γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνεται άλλο ανεκτή η συμμετοχή των κομμάτων αυτών σ’ έναν ετερόκλητο κυβερνητικό συνεταιρισμό που τα καθιστά συνυπεύθυνα στις διολισθήσεις Χριστόφια στο Κυπριακό.

Επίσης, δεν μπορούν να παραμένουν σε ισχύ αποφάσεις, οι οποίες στοχεύουν σε φίμωση στελεχών, που με τις επισημάνσεις τους έχουν συμβάλει σημαντικά στην έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση της κοινής γνώμης.

Ο Α. Σαμαράς μπορεί να «χαλάσει» το σκηνικό

2009-11-27T23:37:00.000+02:00

Ο Άλβαρο ντε Σότο όταν ρωτήθηκε από τους συγγραφείς του βιβλίου «Το Μυστικό Παζάρι» πώς σχολιάζει τις κυβερνητικές αλλαγές σε Κύπρο (16/2/2003) και Ελλάδα (7/3/2004) δεν έκρυψε την ανησυχία του μήπως χαλάσει η καλοστημένη πλεκτάνη για την επιβολή του σχεδίου Ανάν. Είπε σχετικά: «Γενικά, η εισαγωγή νέων παικτών σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση φέρνει αλλαγές που, πολλές φορές, είναι δύσκολο να τύχουν χειρισμού». Εκ του αποτελέσματος, αποδεικνύεται ότι ήταν άκρως καθοριστικές οι κυβερνητικές αλλαγές.

Σήμερα, με μεγαλύτερη μαεστρία, «στήθηκε» το σκηνικό που θα οδηγήσει στο (όπως - όπως) «κλείσιμο» του Κυπριακού και θα απαλλάξει την Άγκυρα από το «αγκάθι», που ίσως δυσκολέψει την ευρωπαϊκή πορεία της. Ο προσφοροδότης Χριστόφιας και ο εξαφανισμένος ηγέτης της «αντιπολίτευσης», Ν. Αναστασιάδης, αποτελούν το βολικότερο δίδυμο εντός Κύπρου για την προώθηση του κυοφορούμενου, «νέου» σχεδίου. Στην Ελλάδα Πρωθυπουργός είναι, πλέον, ο εκλεκτός του «ξένου παράγοντα» Γ. Παπανδρέου και στην αξιωματική αντιπολίτευση επιδιώκεται η εκλογή της «ρεαλίστριας» Ντόρας Μπακογιάννη – Μητσοτάκη. Μια ενδεχόμενη εκλογική επιτυχία της θυγατέρας του «αποστάτη» Κ. Μητσοτάκη θα αποτελέσει, ίσως, τη μεγαλύτερη επιτυχία του «διεθνούς παράγοντα» στα εσωτερικά Ελλάδας και Κύπρου. Ταυτοχρόνως, τα εθνικά θέματα τίθενται εν κινδύνω.

Αν όμως το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής (29/11/2009) βγάλει νικητή τον Αντώνη Σαμαρά, τότε μπαίνει ένας νέος, αστάθμητος και (για πολλούς) απρόσκλητος παράγοντας στο όλο σκηνικό. Η πατριωτική αντίληψη του Α. Σαμαρά, σε όλα τα εθνικά θέματα, μπορεί να καταστεί εμπόδιο στους σχεδιασμούς των «νονών» της Άγκυρας σε ό,τι αφορά την Κύπρο και γενικότερα τα ελληνοτουρκικά. Για την εν εξελίξει διαδικασία στο Κυπριακό, ο Α. Σαμαράς μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες, αφού θα αποτελέσει το αντίβαρο στην πολιτική του «κατευνασμού» της Άγκυρας που υιοθετείται, επισήμως, από τους Χριστόφια – Παπανδρέου.

Η εκλογική μάχη για την ανάδειξη νέου ηγέτη της Νέας Δημοκρατίας έρχεται σε ένα κρισιμότατο χρονικά σημείο, παραμονές της αξιολόγησης της Τουρκίας από την Ε.Ε. Η θέση της Ντ. Μπακογιάννη επί της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας είναι ευθυγραμμισμένη με αυτή των αγγλοαμερικάνων. Δηλαδή απρόσκοπτη πορεία και πλήρης ένταξη. Η θέση του Α. Σαμαράς φαίνεται να προσεγγίζει αυτή του γαλλογερμανικού άξονα. Δηλαδή κυρώσεις για ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις και στο τέλος τους δρόμου ειδική σχέση.

Άραγε το αποτέλεσμα της Κυριακής (29/11/2009) θα βρει το «διεθνή παράγοντα» να πανηγυρίζει για ακόμα μια νίκη στα εσωτερικά της Ελλάδας και της Κύπρου;

«Reality Show» και «κόμμα εξουσίας» το ΔΗΚΟ;

2009-11-21T00:50:00.001+02:00

Διάβασα με πολύ προσοχή την πρόταση – εισήγηση του προέδρου του ΔΗΚΟ, που κατέθεσε στο Εκτελεστικό Γραφείο (Ε.Γ.) του κόμματος και εγκρίθηκε πλειοψηφικά με αντικαταστατική σύνθεση (βάσει καταστατικού οι βουλευτές συμμετέχουν στο Ε.Γ.: «Σε ειδικές τακτικές συνεδρίες (μια φορά το μήνα) για σκοπούς ενημέρωσης και Συντονισμού» και άρα χωρίς δικαίωμα ψήφου, επίσης δεν προνοείται ηλεκτρονική ή ταχυδρομική ψήφος).

Με έκπληξη διαπίστωσα ότι εντός του έγγραφου, ο κ. Καρογιάν προσομοιάζει το ΔΗΚΟ με «reality show»! Και αυτό γιατί κάποιοι αξιωματούχοι του κόμματος, καθηκόντως, ενημερώνουν την κοινή γνώμη για τις καταστροφικές προτάσεις που κατατίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από τον Πρόεδρο Χριστόφια.

Σε άλλο σημείο του εγγράφου ο κ. Καρογιάν αποκαλεί το ΔΗΚΟ «κόμμα εξουσίας». Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχουν κόμματα εξουσίας, αλλά πολιτικοί προσκολλημένοι στην εξουσία. Είναι άκρως αντιφατικό για τον ΔΗΚΟϊκό ψηφοφόρο να ακούει ότι το κόμμα του είναι «κόμμα εξουσίας», όταν καθημερινώς αντιμετωπίζεται ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας από τον ΑΚΕΛικό οδοστρωτήρα.

Βεβαίως, επί της ουσίας, η σημαντικότερη πτυχή της πρότασης του κ. Καρογιάν είναι η ξεκάθαρη πλέον προσπάθεια φίμωσης των αξιωματούχων της ηγετικής πυραμίδας, των ο οποίων ο λόγος και κυρίως η επιχειρηματολογία ενοχλούν το Προεδρικό και την ανανική ηγεσία του ΑΚΕΛ. Η απειλή ότι όποιος δεν συμμορφώνονται με τη γραμμή Χριστόφια «θα θέτει εαυτόν εκτός κόμματος», αποτελεί κόλαφο για την ιστορία του ΔΗΚΟ.

Το έγγραφο συνολικά δεν περιποιεί τιμή για κανέναν στο ΔΗΚΟ. Το μόνο που κατάφερε ο κ. Καρογιάν είναι να κερδίσει μερικά κολακευτικά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες «Χαραυγή», «Πολίτη» και «Αλήθεια», κάτι που είμαι βέβαιος ότι ούτε ο ίδιος προσδοκούσε.

Το επίσημο ΔΗΚΟ, διά στόματος του εκπροσώπου τύπου, του κ. Φωτίου, κάλεσε τον πρόεδρο Χριστόφια να αποσύρει τις μονομερείς «γενναίες προσφορές» του από το τραπέζι των συνομιλιών. Όμως, ήδη, ο Πρόεδρος Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να εισακουστεί ούτε αυτή η απαίτηση του ΔΗΚΟ, υιοθετώντας την πάγια τακτική του ΑΚΕΛ απέναντι στο ΔΗΚΟ (βλ. συμμετοχή ΔΗΚΟϊκού στη διαπραγματευτική ομάδα). Πώς θα πρέπει να σχολιάσουμε τη νέαν εριστική συμπεριφορά του Προέδρου Χριστόφια και του ΑΚΕΛ απέναντι στο ΔΗΚΟ για να μη θέσουμε εαυτόν εκτός κόμματος;

Περί ενιαίου πολιτικού λόγου...

2009-11-16T18:58:00.002+02:00

Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς ντόρος για την έλλειψη ενιαίου πολιτικού λόγου στις τοποθετήσεις των αξιωματούχων της ηγετικής πυραμίδας του ΔΗΚΟ. Δυστυχώς, ο τρόπος και η ένταση με την οποία προβάλλεται το φαινόμενο, καταδεικνύει μια συντονισμένη προσπάθεια να πληγεί η αξιοπιστία του κόμματος και να σπιλωθούν συγκεκριμένα ηγετικά στελέχη. Η διαπίστωση αυτή εξάγεται αβίαστα και δεν αποτελεί προϊόν συνομωσιολογίας, αφού όσοι κόπτονται για την απουσία ταυτόσημου πολιτικού λεκτικού στις δηλώσεις της δηκοϊκής ηγεσίας, δε δείχνουν την ίδια σπουδή στις άκρως αντιφατικές δηλώσεις των συναγερμικών κ.κ. Ν. Αναστασιάδη και Α. Νεοφύτου.

Επιπροσθέτως, όλοι όσοι σήμερα «ενδιαφέρονται» τόσο πολύ για την εικόνα του ΔΗΚΟ θα πρέπει, επίσης, να μας απαντήσουν, πόσο ενιαίος ήταν ο πολιτικός λόγος στον ΔΗΣΥ κατά τις πρόσφατες ευρωεκλογές, έχοντας ως υποψηφίους την κ. Ε. Θεοχάρους και τον κ. Χ. Στυλιανίδη; Από την άλλη, πώς μπορεί η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ να απαιτεί συμμόρφωση όλων στη γραμμή του Προέδρου Χριστόφια, όταν οι ίδιοι το 2004, στο σημαντικότερο ραντεβού τής μετά ’74 εποχής, συνειδητά επέλεξαν να έχουν την κομματική εφημερίδα τους να υποστηρίζει το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, ενώ το κομματικό ραδιόφωνό τους υποστήριζε το ΝΑΙ; Ειρήσθω εν παρόδω, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ακόμα και υπουργοί της Κυβέρνησης του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου τάσσονταν δημοσίως υπέρ του σχεδίου αγνοώντας τις περί του αντιθέτου εκκλήσεις του, αλλά κανείς δε μίλησε τότε για υπονόμευση του τέως Προέδρου…

Η προσπάθεια υποταγής όλων στη σημερινή ανανική ηγεσία του ΑΚΕΛ και στον Πρόεδρο Χριστόφια δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή. Γι’ αυτό όσοι (εντός και εκτός του ΔΗΚΟ) ονειρεύονται να φιμώσουν τους εκφραστές της φωνής της συνείδησης, της αξιοπρέπειας και της ιστορίας μας, πρέπει να γνωρίζουν ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με την περήφανη πατριωτική βάση του κόμματος.

Οι ανώνυμοι «συνεργάτες»

2009-11-08T11:33:00.003+02:00

Στην ανάλυση (4/11/2009) που έκανε για τα τεκταινόμενα στο ΔΗΚΟ η κ. Ανδρούλα Ταραμουντά επικαλείται ως πηγές «συνεργάτες» του προέδρου του ΔΗΚΟ. Οι εν λόγω «συνεργάτες», όπως αναφέρεται στην ανάλυση τής κ. Α. Ταραμουντά, «διαφωνούν με την ομάδα των τριών αξιωματούχων που πιστεύει ότι τώρα είναι η ώρα για την αξιολόγηση των σχέσεων με τον Πρόεδρο και για αποχώρηση από την κυβέρνηση». Στο κείμενο κατονομάζονται ως μέλη της λεγόμενης «ομάδας», με την οποία «διαφωνούν» οι «συνεργάτες» του προέδρου του ΔΗΚΟ, οι εκ της βάσης του κόμματος εκλεγμένοι: α) αναπληρωτής πρόεδρος κ. Γ. Κολοκασίδης, β) αντιπρόεδρος κ. Ν. Παπαδόπουλος και γ) γενικός γραμματέας κ. Κ. Κενεβέζος.

Στην ανάλυση τής κ. Α. Ταραμουντά, δυστυχώς δεν κατονομάζονται οι «συνεργάτες» του προέδρου του ΔΗΚΟ, οι οποίοι μάλλον δεν θέλουν να αποκαλύψουν τα ονόματά τους. Απλώς, στοχεύουν, διά της διοχέτευσης στον Τύπο των προσωπικών τους απόψεών, να δημιουργήσουν εντυπώσεις στο δηκοϊκό κόσμο και στην κοινή γνώμη ευρύτερα. Όμως, διερωτώμαι ποιους εκπροσωπούν και ποιος τους εξουσιοδότησε για να καταθέτουν, ανωνύμως, τις απόψεις τους. Το μόνο που μπορεί να υποθέσει κάποιος είναι ότι οι συγκεκριμένοι «συνεργάτες» βολεύονται με την υπάρχουσα συνεργασία με τον Πρόεδρο Χριστόφια.

Βεβαίως, οι φίλοι και τα μέλη του ΔΗΚΟ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν έχουν εκχωρήσει την εκπροσώπησή τους σε ανώνυμους βολεμένους και αυτόκλητους «συνεργάτες» του οποιουδήποτε. Οι φίλοι και τα μέλη του ΔΗΚΟ έχουν ως πρώτο μέλημα το Εθνικό θέμα και οι ευαισθησίες τους σε αυτό δεν παζαρεύονται με τα οποιαδήποτε πρόσκαιρα οφέλη προσφέρει η συμμετοχή του κόμματός τους σε μιαν αλλοπρόσαλλη κυβερνητική συνεργασία.

Τέλος, δεν δικαιούται κανένας, ανωνύμως, να προσδιορίζει τις «κόκκινες γραμμές» του ΔΗΚΟ. Δυστυχώς όμως, στην ανάλυση τής κ. Α. Ταραμουντά, οι λεγόμενοι «συνεργάτες» του κ. Καρογιάν «επιχειρηματολογούν ότι παραβίαση κόκκινων γραμμών δεν έχει γίνει». Αν και γνωρίζουν ότι το επίσημο ΔΗΚΟ ουδέποτε αποδέχτηκε λύση με εναλλασσόμενη προεδρία, με υποβάθμιση των ελληνοκυπριακών ψήφων στο 1/16 των τουρκοκυπριακών, με παραμονή εποίκων και με εκ περιτροπής πλειοψηφία στην επίλυση αδιεξόδων.

Διαπραγμάτευση στη βάση αρχών

2009-10-23T21:41:00.000+03:00

Η πρόταση που κατέθεσε η πλευρά μας για στάθμισης της βαρύτητας των ψήφων των ελληνοκυπρίων κατά την εκλογή του Τουρκοκύπριου που θα προεδρεύει περιοδικά, αποτελεί μια πρωτοφανή ρύθμιση που έρχεται σε αντίθεση με τη δημοκρατική αρχή «ένας άνθρωπος, μία ψήφος». Όμως το Προεδρικό και το ΑΚΕΛ επιμένουν στο σλόγκαν ότι «ο Πρόεδρος Χριστόφιας διαπραγματεύεται στη βάση αρχών»!

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, κ. Στεφάνου, μας είπε την αλήθεια: «υπάρχουν αρχές οι οποίες επιδέχονται διαφοροποιήσεις στο πλαίσιο των ιστορικών πραγματικοτήτων και δεδομένων». Η δήλωση αυτή δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη, αφού μέσα σε λίγες λέξεις, ο κ. Στεφάνου, απεκάλυψε τη φιλοσοφία που διέπει τη διαπραγματευτική ομάδα της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Είναι φανερό ότι στην εν λόγω δήλωση έχουν παρεισφρήσει λέξεις και αναφορές των κατακτητών. Όπως οι λεγόμενες «πραγματικότητες». Μήπως οι «πραγματικότητες» που αναφέρει ο κ. Στεφάνου είναι αυτές που επικαλούνται καθημερινώς οι Τούρκοι περί δύο κρατών, δύο λαών και δύο δημοκρατιών; Θεωρώ ότι είναι πολύ ανησυχητικό, αν αυτή η πάγια τουρκική θέση έχει υιοθετηθεί και από τη διαπραγματευτική ομάδα υπό τον Πρόεδρο Χριστόφια. Ίσως πάλι, ως «πραγματικότητες», ο κ. Στεφάνου να εννοεί τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής…

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος λέει ότι «υπάρχουν αρχές που επιδέχονται διαφοροποιήσεις». Εδώ προκύπτουν αμείλικτα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν άμεσα: Ποιος εξουσιοδότησε τη σημερινή διαπραγματευτική ομάδα της πλευράς μας να διαφοροποιεί ή ακόμα και να καταργεί αρχές; Ποιες άλλες αρχές επιδέχονται διαφοροποιήσεις κατά τον κ. Στεφάνου;

Προφανώς, η πρόταση περί σταθμισμένης ψήφου αποτελεί προσπάθεια διόρθωσης των στρεβλώσεων που θα δημιουργούσε η εναλλασσόμενη προεδρία. Όμως ουδέποτε ένα λάθος διορθώνεται με ένα δεύτερο.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ανεπάρκεια των μαθητευόμενων διαπραγματευτών της πλευράς μας βλάπτει σοβαρά την Πατρίδα μας. Η ανοχή αποτελεί πλέον ενοχή…

«Ανεδαφική ψευδαίσθηση ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της»

2009-10-16T12:57:00.002+03:00

Η εξευτελιστική συμφωνία «αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων» μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας, αποτελεί ένα πρώτης τάξεως μάθημα για την ελληνική και ελληνοκυπριακή ηγεσία. Ο αρμένιος πρόεδρος Σερζ Σαρκισιάν και ο αρμένιος υπουργός εξωτερικών Εντουάρ Ναλμπαντιάν υπέκυψαν στις ασφυκτικές πιέσεις των αμερικανών και υπέγραψαν μία συμφωνία, που η πλειοψηφία του λαού τους θεωρεί προδοτική. Και βεβαίως αποτελεί προδοσία για τον λαό της αρμενίας, αφού μέσω αυτής της συμφωνίας απεμπολούν την αναγνώριση της γενοκτονίας 1,5 εκατομμυρίων ομοεθνών τους από τους Οθωμανούς το 1915.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι πριν καν στεγνώσουν οι υπογραφές, ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, αρνείται να επικυρώσει την υπογραφείσα συμφωνία στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Απαιτεί τώρα την αποχώρηση των αρμενικών στρατευμάτων από το Ναγκόρνο – Καραμπάχ! Μετά από μία συμφωνία, στην οποία το άλλο μέρος (η Αρμενία) υποχώρησε από θέσεις αρχής (αναγνώριση της γενοκτονίας), η τουρκική διπλωματία αντιλαμβάνεται την υποχώρηση όχι ως κίνηση καλής θελήσεως, αλλά ως αδυναμία. Γι’ αυτό προχωρεί στο επόμενο βήμα που θα ικανοποιήσει προσωρινώς τη βουλιμία της.

Σε τραγικότερη θέση θα βρισκόταν ο κυπριακός ελληνισμός, αν το 2004 παρέδιδε το κράτος του «έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της». Η φράση αυτή αποτελεί μέρος της παρακαταθήκης του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, που αν οι κ. Σαρκισιάν και Ναλμπαντιάν είχαν μελετήσει, τώρα δεν θα τους αποκαλούσαν προδότες οι απανταχού αρμένιοι.

Μέσω της τρέχουσας διαδικασίας κλεισίματος του Κυπριακό ελλοχεύουν οι ίδιοι ακριβώς κίνδυνοι με το 2004. Δημιουργείται το νέο περίβλημα του σχέδιου Ανάν, το οποίο ουσιαστικά θα δημιουργήσει «δύο κράτη σε συσκευασία ενός», όπως πολύ ευφυώς επεσήμανε σε άρθρο του στον «Κόσμο του Επενδυτή» ο Δ. Κωνσταντακόπουλος. Η παρθενογένεση και οι τουρκικές εγγυήσεις είναι τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσει η Τουρκία για να θέσει υπό την ομηρία της ολόκληρη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πωλείται Ελπίς

2009-10-08T19:24:00.001+03:00

Η αντίδραση του εκλογικού σώματος, στις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, κατέδειξε την ανάγκη του ελληνικού λαού ν’ «αγοράσει» ελπίδα. Ελπίδα για καλύτερες μέρες, κυρίως, σε ό,τι αφορά την ποιότητα ζωής του. Στη μάχη για τον καλύτερο «Πωλητή» ελπίδας κέρδισε θριαμβευτικά ο Γ. Παπανδρέου, τον αυτόχειρα και απελπιστικά μόνο Κ. Καραμανλή.

Ο ήρωας του Αντώνη Σαμαράκη, αφού έχει διαβάσει τις «Μικρές Αγγελίες», γράφει σ’ ένα φύλλο τη δική του αγγελία: «Ζητείται ελπίς». Ύστερα προσθέτει το όνομα και τη διεύθυνσή του και πάει στα γραφεία της εφημερίδας για να τη δημοσιεύσει στο φύλλο της αμέσως επόμενης μέρας. Η ενέργεια του ήρωα στο διήγημα του Σαμαράκη προσομοιάζει με τη διαχρονική συμπεριφορά των ψηφοφόρων, που θεωρούν την κάλπη ως το μέσο για να «δημοσιεύσουν» τη δική τους «Μικρή Αγγελία», για ν’ αναζητήσουν ελπίδα…

Η ανωτέρω εγγενής αδυναμία των πολιτών γίνεται στοιχείο εκμετάλλευσης από τους υποψηφίους, οι οποίοι (με τη βοήθεια των επικοινωνιολόγων) παράγουν τα «κατάλληλα» συνθήματα για να «πουλήσουν» ελπίδα. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι εν Κύπρω, μέσα σε μόλις 20 χρόνια, εκλέξαμε ως Προέδρους της Δημοκρατίας: Το 1988 τον Γ. Βασιλείου με το σύνθημα ότι θα λύσει το Κυπριακό σε 100 μέρες, το 1993 τον Γλ. Κληρίδη με το σύνθημα για ενταφιασμό των ιδεών Γκάλι, το 1998 τον επανεκλέξαμε με το σύνθημα της έλευσης των ρωσικών πυραύλων S-300 και το 2008 τον Δ. Χριστόφια με το σύνθημα για «δίκαιη λύση και δίκαιη κοινωνία». Συνθήματα που έφεραν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, δηλαδή την εκλογική επιτυχία του υποψηφίου, αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Κι όμως κανένας εξ αυτών δεν ένοιωσε την ανάγκη ν’ απολογηθεί στον κυπριακό λαό. Και δυστυχώς ούτε ο εξαπατημένος λαός απαίτησε ποτέ περισσότερο σεβασμό. Αντιθέτως, αναμένει τον επόμενο λαοπλάνο ηγέτη που θα τον γοητεύσει και θα υφαρπάξει την ψήφο του. Ταυτοχρόνως, «μαυρίζει» τον ηγέτη που στέκεται ενώπιον του και κοιτάζοντας τον στα μάτια του λέει τα σύκα: σύκα και τη σκάφη: σκάφη. Τα πρόσφατα παραδείγματα των πολυτέκνων, των εκτάκτων δημοσίων υπαλλήλων και των συγγενών της αεροπορικής τραγωδίας της «Ήλιος» είναι ενδεικτικά… Όμως ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη!

Ο νέος Πρωθυπουργός, ο Γ. Παπανδρέου, οφείλει να αποδείξει ότι το συγκυριακό αβαντάρισμα από τον Ν. Αναστασιάδη δεν είναι κατάλοιπο του 2004 και της τότε συνεργασίας τους για προώθηση του σχεδίου Ανάν. Από την πλευρά μας, ευχόμαστε να μην γνωρίζει κάτι παραπάνω ο Ν. Αναστασιάδης που να τον οδήγησε στη διά συνεντεύξεως υπονόμευση του ομοϊδεάτη του Κ. Καραμανλή.

Η επόμενη μέρα στην Ελλάδα θα είναι φιλοαμερικανική;

2009-09-24T20:40:00.000+03:00

Η επιλογή του πρωθυπουργού κ. Καραμανλή για διενέργεια πρόωρων εκλογών αποτελεί πολιτική αυτοκτονία για τον ίδιο. Η άθλια οικονομική διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, τα σκάνδαλα και η ανυπαρξία ελπιδοφόρας πρότασης για το αύριο, καθιστούν βέβαιη τη συντριπτική ήττα της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ). Το μόνο ερωτηματικό στην εκλογική αναμέτρηση της 4ης Οκτωβρίου είναι αν θα κατορθώσει το ΠΑΣΟΚ να ξεπεράσει το 41%, που θα του δώσει αυτομάτως και αυτοδυναμία, χωρίς να χρειαστεί η χώρα να μπει σε περίοδο ακυβερνησίας. Αφού το αποτέλεσμα έχει προεξοφληθεί, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η επόμενη μέρα στη ΝΔ. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι αν η διαφορά του ΠΑΣΟΚ από τη ΝΔ, το βράδυ των εκλογών, είναι μεγάλη (πέραν των 3-4 μονάδων), τότε το πολιτικό μέλλον του κ. Καραμανλή δεν προοιωνίζεται ευοίωνο. Η θυγατέρα του πρώην πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, κ. Ντόρα Μπακογιάννη, φαίνεται έτοιμη να ηγηθεί στη ΝΔ της επόμενης μέρας.

Οφείλουμε όμως εδώ να παραδεχτούμε ότι ο κ. Καραμανλής ανέβασε κατά πολύ τον πήχη στα Εθνικά Θέματα, σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ του κ. Σημίτη. Όμως αν επιβεβαιωθεί το ανωτέρω σενάριο (πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου και ηγέτιδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης η κ. Μπακογιάννη) η στροφή προς φιλοαμερικανική κατεύθυνση και επιρροή είναι δεδομένη. Ήδη η προδιαγεγραμμένη εκθρόνιση του νυν πρωθυπουργού, προκαλεί «παρενέργειες» στη ΝΔ. Όπως για παράδειγμα η περίεργη στάση ευρωβουλευτών της ΝΔ, που την περασμένη εβδομάδα ψήφισαν στο Στρασβούργο υπέρ της κατασκευής μόνο του αγωγού φυσικού αερίου «Ναμπούκο» (αμερικανικών συμφερόντων). Η ενέργεια των ευρωβουλευτών της ΝΔ έρχεται σε αντίθεση με τη διακηρυγμένη θέση του κ. Καραμανλή για δημιουργία του αγωγού «Σάουθ Στριμ», που θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στην Ιταλία μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας, καθιστώντας έτσι τη χώρα έναν υψηλής σημασίας ενεργειακό κόμβο.

Οι συνέπειες της φιλοαμερικανικής στροφής της Ελλάδας θα είναι καταστροφικές για τον κυπριακό Ελληνισμό. Με Πρόεδρο τον κ. Χριστόφια και «αντιπολιτευόμενο» τον κ. Αναστασιάδη εντός Κύπρου και την ίδια ώρα στην Ελλάδα πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου και αντιπολιτευόμενη την κ. Μπακογιάννη, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που απέρριψε το μοντέλο λύσης τύπου Ανάν, μένει χωρίς ουσιαστική εκπροσώπηση στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Ίσως τώρα να είναι η ώρα των πολιτών να πάρουν πρωτοβουλίες. Η επανασύσταση της Κίνησης Πολιτών μπορεί να αποτελέσει ελπίδα…

«Να ζητήσει συγνώμη από τον Κυπριακό Λαό»

2009-09-10T15:58:00.000+03:00

Ένας εκλεκτός φίλος και εξέχων μέλος της κοινωνίας της Πάφου μάς εξιστορούσε, προσφάτως, ένα πολύ χαρακτηριστικό διάλογο που είχε με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ κ. Μάριο Καρογιάν, σε εκδήλωση στην επαρχία του. Το περιστατικό έλαβε χώρα μερικούς μήνες μετά την ανάληψη της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τον κ. Χριστόφια και πριν από το θάνατο του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλο. Ρωτάει, λοιπόν, ο φίλος από την Πάφο τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ κ. Καρογιάν: «Γιατί ανέχεστε τον Πρόεδρο Χριστόφια, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τους αξιωματούχους του ΑΚΕΛ να ξεκινούν τις δημόσιες τοποθετήσεις τους με τη φράση ‘βγάλαμε την Κύπρο από την γωνιά’; Δεν θεωρείτε ότι με τη φράση αυτή μειώνουν, πρωτίστως, το ΔΗΚΟ, αλλά και τον ίδιο τον Τάσσο Παπαδόπουλο;» Η φερόμενη ως απάντηση του κ. Καρογιάν ήταν: «Γιατί είναι ψέματα; Ακόμα και όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε να δει τον Τάσσο, του μήνυσε ότι θα τον δεχτεί, αφού πρώτα ζητήσει συγνώμη από τον Κυπριακό Λαό για τη συμπεριφορά του το 2004!»

Αν και, προσωπικώς, θεωρώ ατυχέστατη την απάντηση του προέδρου του ΔΗΚΟ, ενόψει εθνικών εκλογών στην Ελλάδα, θα εστιαστώ στο «φαινόμενο» Γιώργος Παπανδρέου. Προφανώς, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος είχε κάθε δικαίωμα να είναι πικραμένος από τη συμπεριφορά του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος αποφάσισε να ανακοινώσει τη θέση του επί του σχεδίου Ανάν στις 7 Απριλίου 2004, λίγες ώρες πριν από το προγραμματισμένο διάγγελμα του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για την ιστορία, ο σημερινός επίδοξος πρωθυπουργός της Ελλάδας μας είπε, τότε, ότι «…Το ΝΑΙ θα είναι μια γενναία ιστορική, πατριωτική στάση υπέρβασης του παρελθόντος…»

Δυστυχώς, ο υιός του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου, και εγγονός του «Γέρου της Δημοκρατίας», Γεωργίου Παπανδρέου, δεν έχει φανεί, μέχρι σήμερα, αντάξιος του επιθέτου το οποίο κουβαλάει, κυρίως, σε ότι αφορά τα εθνικά θέματα και δη το Κυπριακό. Το τρίπτυχο της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ, της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, ήταν «Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση». Ο κυπριακός Ελληνισμός απαιτεί από τον Γ. Παπανδρέου να σεβαστεί τη Λαϊκή Κυριαρχία, όπως αυτή εκφράστηκε στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, και να πει ένα μεγάλο συγνώμη για την τότε συμπεριφορά του.

Ο δικός μας Ιούλιος Βερν

2009-09-04T11:01:00.001+03:00

Πριν από περίπου ένα χρόνο διεξήχθη υπό την αιγίδα της βρετανικής πρεσβείας ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ προσφύγων Κατωκοπιάς και Τουρκοκύπριων που διαμένουν τώρα στην Κατωκοπιά. Για την ιστορία, ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1. Μάλιστα, η Υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης, Κάρολαιν Φλιντ, ενημέρωσε τη βρετανική Βουλή ότι ο «αγώνας έληξε καταλλήλως ισόπαλος 1-1» και πρόσθεσε ότι «ήταν τιμή για μένα να μπορέσω να δώσω το εναρκτήριο σφύριγμα σε δικοινοτικό αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ των νυν Τουρκοκύπριων κατοίκων του χωριού Κατωκοπιά και των πρώην Ελληνοκύπριων κατοίκων». Βεβαίως, ουδείς εκ της Κυβερνήσεώς μας αντέδρασε, τότε, για τις εκουσίως στρεβλωμένες περιγραφές της κ. Φλιντ. Ότι, δηλαδή, οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι «νυν κάτοικοι» της Κατωκοπιάς, αλλά κλεπταποδόχοι (άρα παράνομοι διαχειριστές) των περιουσιών των βιαίως εκτοπισθέντων, νομίμων (και όχι «πρώην»), Ελληνοκύπριων κατοίκων.

Όπως μας έχουν συνηθίσει το τελευταίο διάστημα, οι καλοθελητές στην ελληνοκυπριακή πλευρά κράτησαν, από το προαναφερθέν στημένο περιστατικό, το «καταλλήλως ισόπαλος». Πιο συγκεκριμένα, δημοσιογράφος - συγγραφέας (αυτοαποκαλούμενος και ως «ιστορικός») μετά την αποκάλυψη της εν ψυχρώ δολοφονίας των πέντε Ελληνοκυπρίων στο χωριό Τζιάος, «ισοφάρισε» την αποτρόπαια ενέργεια των Τουρκοκύπριων «μουτζαχίντ», γράφοντας σε καθημερινή εφημερίδα ότι «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι». Η λεγόμενη «ακρίβεια» των έξι ωρών ήταν κάτι που πολύ εύστοχα επεσήμανε με άρθρο του ο ακαδημαϊκός κ. Κώστας Μαυρίδης, αφού όπως αναφέρει δεν υπάρχει πουθενά οποιοδήποτε αδιάσειστο στοιχείο που να καταδεικνύει την ακριβή ώρα εκτέλεση των Ελληνοκυπρίων…

Το μεγάλο στοίχημα για τον δημοσιογράφο – συγγραφέα και την ομάδα του είναι αν θα καταφέρουν να «ισοφαρίσουν» τη νέα συγκλονιστική μαρτυρία, που είδε το φως της δημοσιότητας την περασμένη Δευτέρα (31/8/2009), για τη σφαγή 320 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στα τέλη Αυγούστου του 1974. Οι Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι δέχθηκαν λυσσαλέα επίθεση από Τούρκους στρατιώτες και τους έσφαξαν όλους με ξιφολόγχες. Ο συγκλονισμένος Τουρκοκύπριος συνοδός των αιχμαλώτων δήλωσε ότι «η θάλασσα βάφτηκε κόκκινη από το αίμα των αιχμαλώτων».

Αν ο δημοσιογράφος – συγγραφές κατορθώσει να παρουσιάσει περιστατικό με Ελληνοκύπριους οι οποίοι έσφαξαν ανάλογο αριθμό Τουρκοκύπριων, βασισμένο σε «μάρτυρες» που ως συνήθως δεν μπορεί να αποκαλύψει (!), τότε η επιστημονική προσέγγιση στη μυθοπλασία, που εισήγαγε ο Ιούλιος Βερν τον 19ο αιώνα και τελειοποίησε ο Νταν Μπράουν στις μέρες μας, θα έχει άξιο κύπριο εκπρόσωπο.

Η χώρα που ανθεί «φαιδρά πορτοκαλέα»

2009-09-01T21:04:00.002+03:00

Η ευρεία συζήτηση, που έλαβε χώρα κατά τη διαδικασία «συνδιαλλαγής» των κομμάτων για το διορισμό των «αξιοτέρων» στους ημικρατικούς οργανισμούς, αποτελεί πισωγύρισμα για τη Κύπρο, εντός της οποίας, κατά τ’ άλλα, ανθεί «φαιδρά πορτοκαλέα». Η από αέρος διαπραγμάτευση των κομμάτων ανήγαγε την όλη διαδικασία σε ανατολίτικο παζάρι και για άλλη μια φορά απαξίωσε στα μάτια της κοινής γνώμης την πολιτική και τους πολιτικούς. Τέλος, όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιου είδους δοσοληψίες, υπάρχουν οι «ριγμένοι», οι οποίοι βάλλουν κατά των «ευνοημένων», ενώ οι «ευνοημένοι» επικαλούνται το χθες για να δικαιολογήσουν το σήμερα.

Κατά το χρονικό διάστημα που προηγήθηκε των διορισμών στους ημικρατικούς οργανισμούς, παρατηρήθηκε το γνώριμο και ανά τριετία επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, διάφοροι επιτήδειοι να προσκολλώνται σαν βδέλλες στους ηγέτες των κομμάτων. Οι εν λόγω καιροσκόποι χειροκροτούν κάθε επιλογή (σωστή ή λανθασμένη) του αρχηγού με σκοπό να έχουν την εύνοιά του, για να συμπεριληφθούν στη μαγική λίστα που θα παραδοθεί στο υπουργικό συμβούλιο για την τελική επιλογή του «αξιότερου των αξιοτέρων». Ο εκάστοτε αρχηγός, από την πλευρά του, εκμεταλλεύεται τη «φιλοδοξία» όσων προσέρχονται σ’ αυτόν έρποντας και γλύφοντας, υπόσχεται διορισμούς (τις πλείστες φορές σε τρία και τέσσερα άτομα την ίδια θέση) με αντάλλαγμα να του παρέχουν «προστασία» για να επιβληθεί εντός του κόμματος.

Η περίοδος των υποσχέσεων και πριν την επίσημη ανακοίνωση των διορισμών, λειτουργεί ως μήνας του μέλιτος. Όλα πάνε κατ’ ευχή. Τα προβλήματα, όμως, ξεκινούν όταν διαψευστούν οι προσδοκίες των κατά φαντασίαν υποψηφίων. Τότε, η ηγεσία του κόμματος είναι υποχρεωμένη να βρει τις δικαιολογίες για τη μη εκπλήρωση των υποσχέσεών της, για να κατευνάσει τους πρώην κόλακες και νυν κόρακες. Η συνηθέστερη οδός είναι αυτή της επίρριψης των ευθυνών σ’ αυτόν ή αυτούς που είχαν τον τελικό λόγο. Έτσι, η ηγεσία εκφράζει τη δυσαρέσκειά της (ενίοτε και το θυμό της) για την «άδικη» μεταχείριση που έτυχε το κόμμα και απαιτεί περισσότερο σεβασμό, φυσικά κατόπιν εορτής.

Όλα τα ανωτέρω ευτράπελα που συμβαίνουν εντός των κομμάτων είναι, βεβαίως, εν γνώσει του εκάστοτε Πρόεδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος έχει συνταγματικά τον τελικό λόγο για τους διορισμούς στους ημικρατικούς οργανισμούς. Έτσι, ο Πρόεδρος, με τις επιλογές του, παρεμβαίνει, εμμέσως, στα εσωκομματικά των άλλων κομμάτων και επιβραβεύει εκείνους που θα εξυπηρετήσουν καλύτερα τους δικούς του σχεδιασμούς.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Σύγχρονη Άποψη", τεύχος Σεπτεμβρίου 2009

Ο αγώνας μας βάλλεται εκ των έσω

2009-08-23T11:58:00.001+03:00

Θεωρώ χρέος μου να απαντήσω στο άρθρο του κ. Α. Παράσχου «Μια δεύτερη προδοσία» στο φύλλο της εφημερίδα σας «Καθημερινή» της περασμένης εβδομάδας 15-16 Αυγούστου 2009.

Στο εν λόγω άρθρο, ο κ. Παράσχος καταγγέλλει την απόκρυψη των φωτογραφιών, που όπως ισχυρίζεται ο Τούρκος φωτορεπόρτερ Εργκίν Κονούκσεβερ, αποκαλύπτουν την εν ψυχρώ δολοφονία των πέντε αιχμαλώτων Αντώνη Κορέλη, Ιωάννη Παπαγιάννη, Χριστόφορου Σκορδή, Φίλιππου Χ”Κυριάκου και Παναγιώτη Νικολάου. Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, οι υπεύθυνοι θα πρέπει να «σαπίσουν» στη φυλακή για την αποτρόπαια πράξη τους. Όμως ο κ. Παράσχος, στην προσπάθεια του να υποδείξει το μέγεθος του εγκλήματος που διεπράχθη, λόγω της μη δημοσιοποίησης όλων των φωτογραφιών, πιστεύω ότι προσφέρει ισχυρό άλλοθι στην Τουρκία. Κάτι που θα προσπαθήσω να τεκμηριώσω πιο κάτω:

Λέει λοιπόν στο άρθρο του ο κ. Παράσχος ότι «δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι αποτελεί έγκλημα πολέμου η εν ψυχρώ εκτέλεση των πέντε Ε/Κ στρατιωτών κοντά στο Τζιάος…». Όμως στην ίδια παράγραφο εξισώνει την ενέργεια των τουρκοκύπριων μουτζαχίντ με τον τραυματισμό ενός δημοσιογράφου, αφού όπως αναφέρει «πρόκειται και για έγκλημα πολέμου ο βαρύς τραυματισμός του ανταποκριτή του ΑΝΚΑ Τούρκου δημοσιογράφου Αντέμ Γιαβούζ στην αυλή του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας». Είναι τουλάχιστον άδικο να εξισώνεται η τρις εξακριβωμένη εκτέλεση των αιχμαλώτων (με τεκμήρια τις φωτογραφίες, την ταυτοποίηση των λειψάνων τους και την ομολογία του Εργκίν Κονούκσεβερ), με τον τραυματισμό ενός Τούρκου δημοσιογράφου, που η μόνη επιβεβαίωση του συμβάντος είναι η αμφιλεγόμενη ομολογία του Κονούκσεβερ. Εκτός αν πλέον αποτελεί τακτική να αμφισβητείται ότι λέγεται από Έλληνες, ενώ ότι λέγεται από Τούρκους να αποτελεί θέσφατο!

Διαφωνώ (με κίνδυνο να παρεξηγηθώ) με τον κ. Παράσχω στη διάκριση που κάνει στην εκτέλεση των αιχμαλώτων, την οποία αποκαλεί «έγκλημα» και την απόκρυψη των φωτογραφιών, την οποία αποκαλεί «μέγιστο έγκλημα». Νομίζω αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία το παράγωγο μιας ενέργειας να θεωρείται απεχθέστερο αυτής.

Το σημαντικότερο όμως όσων αναφέρει ο κ. Παράσχος είναι ότι το προαναφερθέν «μέγιστο έγκλημα [..] διεπράχθη από την Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον πολλών ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών οικογενειών». Κάτι που ενισχύει λίγο πιο κάτω αφού διερωτάται «μήπως το κράτος μας ήταν ο μεγαλύτερος αυτουργός αυτού του εγκλήματος».

Ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο αγώνας μας βάλλεται εκ των έσω και η επίτευξη του ύψιστου στόχου, που δεν είναι άλλος από την Απελευθέρωση των σκλαβωμένων εδαφών μας, απομακρύνεται μέρα με τη μέρα.

Η άλλη πλευρά της τραγωδίας

2009-08-20T10:42:00.001+03:00

Η εξακρίβωση της τύχης των πέντε αγνοουμένων στη φωτογραφία σύμβολο του αγώνα μας, αποτελεί ισχυρή τεκμηρίωση για τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, που διέπραξε ο τουρκικός στρατός και οι τουρκοκύπριοι «μουτζαχίντ» το 1974. Όμως, πίσω από την τραγωδία των ηρωικώς πεσόντων παλικαριών, υπάρχουν κι άλλες, παράλληλες ιστορίες, που αξίζει να μνημονευτούν.

Μια τέτοια ιστορία είναι και η εξής: Ένας εκ των πέντε ηρώων, πριν τον καλέσει το καθήκον, αρραβωνιάστηκε μια νεαρή τότε κοπέλα, η οποία από τότε και μέχρι πριν από λίγες μέρες (όταν έγινε η ταυτοποίηση των λειψάνων του) τον περίμενε. Γι’ αυτήν ο χρόνος σταμάτησε στις 14 Αυγούστου το ’74. Από τότε αφοσιώθηκε στον έτερον έρωτα της ζωής της, τη Ζωγραφική. Η θλίψη και ο πόνος, που δεν τα μοιράστηκε με κανένα, την οδήγησαν να διαβεί τα δύσκολα μονοπάτια της Τέχνης και να την κατακτήσει. Με αποτέλεσμα, σήμερα, να συγκαταλέγεται στους κορυφαίους καλλιτέχνες που γέννησε η Κύπρος.

Ιστορίες που παραμένουν στο σκοτάδι, όπως η ανωτέρω, αποτελούν τις παρακαταθήκες τής γενιάς που βίωσε τη φρίκη του πολέμου και την απελπισία του ξεριζωμού. Αποτελούν όμως και τα βιώματα της μεταπολεμικής γενιάς, της γενιάς που βίωσε το άδικο από την κούνια της. Αυτές οι ιστορίες θα πρέπει να βγουν στο φως. Διότι το φως αυτό θα φωτίσει το μέλλον μας. Θα γαλουχήσει με ιδανικά, αρχές και αξίες τους νέους αυτού του τόπου. Μόνο τότε δεν θα πάει χαμένος τόσος πόνος. Μόνο τότε θα δικαιωθεί, έστω μερικώς, η υπομονή και η επιμονή όσων καρτερικά περίμεναν, αδίκως, τη λύτρωση. Η λύτρωση που για κάποιους πλέον δεν θα έρθει ποτέ. Ας ξέρουν τουλάχιστον ότι η δική τους υπερήφανη «διαχείριση» της οικογενειακής τους τραγωδίας θα λαμπρύνει τις γενιές που θα έρθουν…

Μας θεωρούν ηλίθιους;

2009-08-13T02:30:00.006+03:00

Η διαχείριση από την Κυβέρνηση και τα εκφραστικά της όργανα δύο περιστατικών, που έλαβαν χώρα την περασμένη εβδομάδα, μας κάνουν να διερωτόμαστε αν μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους!

Η πρώτη περίπτωση αφορά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Ρωσίας κ. Πούτιν. Λέει λοιπόν ο κ. Πούτιν κατά την επίσκεψή του στην Άγκυρα: «Η χώρα μου υποστηρίζει τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας, τα σχέδια των Ηνωμένα Έθνη και το σχέδιο Ανάν» και συνέχισε λέγοντας ότι «θα επιδιώξουμε και στο μέλλον την οικοδόμηση των σχέσεων και με τα δύο τμήματα της Κύπρου και θα αναπτύξουμε τις οικονομικές σχέσεις συμπεριλαμβανομένων αυτών με το τουρκικό τμήμα». Η πρώτη αντίδραση από την πλευρά της Κυβέρνησης ήρθε από τον Προεδρικό Επίτροπο κ. Γ. Ιακώβου, ο οποίος μας είπε το εξής καθησυχαστικό: «Πιστεύω ότι η θέση της Ρωσίας στο Κυπριακό, αλλά και γενικότερα έναντι της Κύπρου, δεν έχει αλλάξει». Ενώ η εφημερίδα «Χαραυγή» κυκλοφόρησε την επόμενη μέρα (8/8/2009) με τον πηχυαίο τίτλο: «Σταθερή η θέση της Ρωσίας»! Εδώ πρέπει να θυμίσουμε ότι τον Απρίλιο του 2004 (λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα), όταν ο τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Ανάν ζήτησε από το Συμβούλιο Ασφαλείας να εγκρίνει το σχέδιό του και να ενθαρρύνει τις δύο πλευρές να το αποδεχτούν, ο πρέσβης της Ρωσίας κ. Γεννάντι Γκατίλωφ άσκησε βέτο και διαχώρισε τη θέση της χώρας του από τις υπόλοιπες δεκατέσσερις χώρες – μέλη.

Το δεύτερο περιστατικό αφορά τις εργασίες εκβάθυνσης του λιμενίσκου των Κοκκίνων. Τις εικόνες του συνεργείου, που διενεργούσε τις εν λόγω εργασίες, πρόβαλαν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια και επιβεβαίωσαν με δηλώσεις τους εκπρόσωποι της τουρκικής πλευράς. Όμως ο Προεδρικός Επίτροπος κ. Γ. Ιακώβου, θέλοντας να μας πείσει ότι «τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται», γελοιοποιήθηκε, αφού μας είπε ότι πρόκειται απλώς για καθάρισμα από τα … φύκια! Όμως η εκβάθυνση είναι γεγονός, αφού όπως δήλωσε ο κοινοτάρχης του Κάτω Πύργου κ. Κώστας Μιχαηλίδης «πλοία προσέγγισαν την προκυμαία».

Η παραπληροφόρηση, που επιχειρείται από την Κυβέρνηση, είναι μία ακόμα απέλπιδα προσπάθεια για να διατηρηθεί το δήθεν «καλό κλίμα». Όμως η Κυβέρνηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να θυσιάσει στο βωμό του όποιου κλίματος την αποδεδειγμένη πλέον εκτέλεση των πέντε στρατιωτών του 398ου Τάγματος Πεζικού, οι οποίοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι στο χωριό Τζιάος από τον τουρκικό στρατό. Η Κυβέρνηση έχει όλα τα τεκμήρια για να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Θα το πράξει;

Ο δήθεν προοδευτικός Πρόεδρος

2009-07-27T16:05:00.008+03:00

Είναι, πλέον, ασφαλές να πούμε ότι τα περί δήθεν «προοδευτικής διακυβέρνησης» ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας μερικών παρωπιδοφόρων ακελικών. Η «δίκαιη κοινωνία», που ευαγγελίστηκε το προεκλογικό επιτελείο του Δ. Χριστόφια, έγινε ο παράδεισος του κύπριου «αριστερού», αφού η κόκκινη άλωση του δημόσιου τομέα τούς αναβάθμισε σε Άρεια φυλή. Ενώ, η «δίκαιη λύση» αποδεικνύεται, εμπράκτως, ότι ορίζεται ως η επαναφορά του σχεδίου Ανάν, με την εξής διαφορά: Τις πρόνοιες τού τότε σχεδίου για τις οποίες το απέρριψε ο κυρίαρχος λαός και οι οποίες μας επιβλήθηκαν λόγω της ετεροβαρούς επιδιαιτησίας, στην τρέχουσα διαδικασία έχουν κατατεθεί από τη δική μας πλευρά!

Οι νέες συλλήψεις, που έγιναν στο συλλαλητήριο της 20ης Ιουλίου, ενισχύουν περαιτέρω την άποψη περί ελλειμματικής δημοκρατίας αφότου εισήλθε στο Προεδρικό μέγαρο ο Δ. Χριστόφιας. Το χειρότερο όμως είναι ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού κάθε σαββατοκυρίακο, εν τη παρουσία του ιδίου και άλλων ηγετικών στελεχών του ΑΚΕΛ, εν χωρώ μερίδα οπαδών της Ομόνοιας βρίζουν το ελληνικό έθνος, καίνε ελληνικές σημαίες και ανεμίζουν περήφανα τη σημαία του ψευδοκράτους. Όμως ουδέποτε ο κ. Άντρος Κυπριανού καταδίκασε με «βδελυγμία» την πράσινη κερκίδα και ουδέποτε η αστυνομία συνέλαβε κανέναν οπαδό, έστω για εξακρίβωση στοιχείων!

Είναι λυπηρό να αναγκαζόμαστε να θυμίσουμε τους εν Κύπρω «κουμουνιστές» ότι οι ομοϊδεάτες τους εν Ελλάδι, το 1999, πραγματοποιούσαν ογκώδη συλλαλητήρια στα οποία, υπό το σύνθημα «Σημίτη προδότη, καταδότη», εξέφραζαν την αντίθεση τους στη σύλληψη και παράδοση του Οτσαλάν. Βεβαίως, στη γενέτειρα της Δημοκρατίας, είναι περιττό να πούμε ότι ουδεμία σύλληψη πραγματοποιήθηκε για λόγους εξύβρισης του τότε πρωθυπουργού. Και κάτι ακόμα, ποια θα είναι η αντίδραση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ αν κάποτε οι αμερικανοί αποφασίσουν να συλλαμβάνουν όσους φωνάζουν (δικαίως) «φονιάδες των λαών, αμερικάνοι» στις αντιαμερικανικές πορείες (π.χ. στην επέτειο του Πολυτεχνείου);

Τέλος, στο κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθεί να επιβάλει η Κυβέρνηση Χριστόφια, αλλά και στη γενικότερη προσπάθεια αποχαύνωσης της νέας γενιάς, εντάσσεται και η παραδειγματική τιμωρία των εκπαιδευτών στα ΚΕΝ, οι οποίοι παρότρυναν τους νεοσύλλεκτους να φωνάζουν μεταξύ άλλων: «το κορμί κι αν λιώσει, θα μπούμε στο Βαρώσι», «Ελλάς, Ελλάς σκέπασε κι εμάς».

Και όλα αυτά υπό την υψηλή προστασία της ηγεσίας του ΔΗΣΥ και τον ελλιπή παρεμβατισμό της συμπολίτευσης...

Οι «μάγκες» και τα παχύδερμα

2009-07-16T15:54:00.022+03:00

Στο άρθρο «Η μήνις του ΔΗΚΟ θυσία στην κομματική ‘παλληκαριά’» (Φιλελεύθερος, 14/7/2009), ο τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας, κ. Γιώργος Καλλινίκου, ελλείψει επιχειρημάτων, ειρωνεύεται το ΔΗΚΟ και τους αξιωματούχους του ότι «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όταν μιλούν για το εθνικό θέμα». Διερωτώμαι αν θα ήταν πιο βολικό για τον κ. Καλλινίκου αν όλοι επιδείκνυαν νομιμοφροσύνη - υποταγή στις απαιτήσεις της Τουρκίας και ν’ αφήναμε τις δέκα χιλιάδες μέλισσες του Ονήσιλου να ψοφήσουν απάνω στο παχύ μας δέρμα, κατά τον Παντελή Μηχανικό.

Ο κ. Καλλινίκου προσπαθεί να μειώσει τον εκ της βάσης του ΔΗΚΟ νεοεκλεγέντα Γενικό Γραμματέα, αφού διερωτάται «ποια είναι τα κριτήρια για να γίνει κάποιος πολιτικός, αν μπορεί οποιοσδήποτε να μπει σ’ αυτό το χώρο». Η προσέγγιση αυτή αποτελεί ασέβεια προς την κομματική βάση του κόμματος και παράλληλα μειώνει την αξιοπιστία του ίδιου του αρθρογράφου, ο οποίος δεν έδειξε την ίδια σπουδή όταν άλλες ηγεσίες επιβλήθηκαν στα κόμματά τους είτε δια της «δημοκρατίας των 105», είτε δια του «εκσφενδονισμού σταχτοδοχείων».

Ο κ. Καλλινίκου δικαιολογεί τη «διπλωματική» επιλογή του Πρόεδρου Χριστόφια, να μην προτάξει «κόκκινες γραμμές», αφού, όπως λέει, αν το έκανε τότε και η τουρκοκυπριακή πλευρά θα πρότασσε τις δικές της «κόκκινες γραμμές». Το παράδοξο είναι ότι το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Φιλελεύθερος», την ίδια μέρα, τιτλοφορούσε «Λύση αλά... τουρκικά» και στον υπότιτλο πρόβαλλε τις απαιτήσεις της Τουρκίας «Διάλυση Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνιμες παρεκκλίσεις, εγγυήσεις». Εκτός, αν υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι για την Τουρκία το ανωτέρω τρίπτυχο είναι διαπραγματεύσιμο!

Τέλος, διερωτάται, ο κ. Καλλινίκου, γιατί δεν εισηγούνται, οι «μάγκες» του ΔΗΚΟ, άλλο τρόπο επίλυσης του Κυπριακού. Δεν είμαι ο αρμόδιος να απαντήσω, γι’ αυτό προτείνω στον κ. Καλλινίκου να (ξανά)διαβάσει το άρθρο του επίκουρου καθηγητή στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, δρα Μάριου Ευρυβιάδη, το οποίο δημοσιεύτηκε στον κυριακάτικο «Φιλελεύθερο» (12/7/2009) και προτείνει το μπλοκάρισμα του κεφαλαίου ενέργειας ως πρώτο βήμα για διόρθωση της λανθάνουσας πορείας μας...

Ο κ. Λόρδος και τα «κούτσουρα»

2009-07-14T21:19:00.008+03:00

Νιώθω την ανάγκη να δώσω μίαν απάντηση στο άρθρο του κ. Λόρδου στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» (12/7/2009) με τίτλο «Ντροπή για τα κόμματα και τους ηγέτες».

Στο άρθρο του, ο κ. Λόρδος, βάλλει κατά πάντων για τη μη εφαρμογή του νεοαποικιακού μέτρου για εισαγωγή φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου μέσω GCE. Κατανοώ, βεβαίως, την ανάγκη του να υπερασπιστεί τα γαλαζοαίματα τέκνα της «υψηλής κοινωνίας» (λόγω παχουλής τσέπης) στην οποία ανήκει ο κ. Λόρδος. Όμως, οι ανακρίβειες που αναφέρει πρέπει να απαντηθούν.

Λέει, λοιπόν, ο εν λόγω κύριος «ντροπή στους καθηγητές που πολλοί από αυτούς εισήχθησαν ως φοιτητές σε διεθνή πανεπιστήμια με τα ίδια ακριβώς διεθνή πιστοποιητικά». Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι σε καμία άλλη χώρα του κόσμου (εκτός από την Αγγλία, τη Μάλτα, τη Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και τη Σρι Λάνκα – εκτός αν αυτές είναι οι χώρες που έχουν «παγκοσμίου κύρους πανεπιστήμια» κ. Λόρδε – μια απλή έρευνα στη Βικιπαίδεια με τη λέξη κλειδί “GCE” θα σας πείσει), δεν γίνονται αποδεχτά τα GCE. Αυτό όφειλε να το γνωρίζει ο πολυταξιδεμένος κ. Λόρδος.

Πιο κάτω στο άρθρο του, ο κ. Λόρδος, κατηγορεί τους καθηγητές (αν είναι δυνατόν) ότι «εξασκούν παράνομα δεύτερο επάγγελμα [..] τα φροντιστήρια». Φαίνεται ότι για την οικονομική ελίτ που εκπροσωπεί ο κ. Λόρδος μόνο οι μισθωτοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ενισχύσουν, μερικώς, το εισόδημά τους. Αυτό είναι αποκλειστικό δικαίωμα των βιομηχάνων, των επιχειρηματιών και των ξενοδοχειαρχών κατά τον κ. Λόρδο.

Ο κ. Λόρδος, στο άρθρο του, προσπαθεί να μειώσει το κύρος των Παγκύπριων Εξετάσεων, αφού αναφέρεται στα GCE ως «πολύ ανώτερα διεθνή πιστοποιητικά». Βεβαίως, ο κ. Λόρδος δεν μπορεί να ανεχθεί το γεγονός ότι στις Παγκύπριες Εξετάσεις οι διορθωτές δεν βαθμολογούν με βάση το επίθετο του εξεταζόμενου ή τις καταθέσεις του πατέρα του σ’ ελβετικές τράπεζες. Επίσης, πρέπει να ξέρει ότι πολλοί μαθητές του δημόσιου Λυκείου (τα «κούτσουρα», όπως τα αποκαλεί ο κ. Λόρδος) περνούν τα GCE με βαθμό Α από την πρώτη τάξη.

Όσο για το χαρακτηρισμό «κούτσουρα» που μοιράζει απλόχερα και γενικευμένα, ο ανωτέρω κύριος, στους αποφοίτους των δημοσίων σχολείων, έχω να του πω ότι αυτά τα «κούτσουρα» ξεκινούν από το μηδέν. Χωρίς «πλάτες» και γνωστά «επώνυμα». Πολλά τέτοια «κούτσουρα» κοσμούν τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και τιμούν τους γονιούς τους που τους ανάγιωσαν, τους καθηγητές τους που τους έμαθαν γράμματα και τη μικρή μας Κύπρο.

Περί αποχώρησης...

2009-06-25T15:59:00.016+03:00

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ ότι δεν τίθεται θέμα αποχώρησης από το κυβερνητικό σχήμα μεταφέρθηκε στους πολίτες από μερίδα των Μ.Μ.Ε., άκρως, στρεβλωμένη. Συγκεκριμένες φυλλάδες και «ελεγχόμενα» τηλεοπτικά κανάλια προσπάθησαν να περάσουν το μήνυμα ότι, τάχατες, το ΔΗΚΟ, ομόφωνα, επικροτεί τον Πρόεδρο Χριστόφια στους χειρισμούς του στο Κυπριακό. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί. Ο λόγος είναι ότι στις δύο μόνο συνεδριάσεις που πραγματοποίησε η νεοεκλεγείσα Κεντρική Επιτροπή δεν έγινε καμία ενημέρωση του σώματος για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Άρα, οποιαδήποτε απόφαση, υπέρ ή κατά, απλώς θα εξυπηρετούσε προσωπικές φιλοδοξίες κάποιων στελεχών.

Θεωρώ πολύ προσβλητικό για το κόμμα μου να παρουσιάζεται από μερίδα των Μ.Μ.Ε. ότι στα συλλογικά του όργανα συζητιέται η παραμονή ή η αποχώρηση από την Κυβέρνηση. Στο ΔΗΚΟ πρέπει να συζητούνται οι προϋποθέσεις για τη συμμετοχή στην εκάστοτε Κυβέρνηση. Επίσης, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι το ΔΗΚΟ είχε και έχει σοβαρότατες διαφωνίες σε κεφαλαιώδη ζητήματα με τον Πρόεδρο Χριστόφια (υποχωρήσεις στο Κυπριακό, αλλαγή βιβλίων Ιστορίας και Εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση», μείωση θητείας της Ε.Φ.) και όμως (κακώς) δεν τέθηκε προς συζήτηση, στα συλλογικά όργανα του κόμματος, το θέμα της αποχώρησης. Θα ήταν τεράστιο λάθος και μεγάλη υποκρισία αν υπό το βάρος της ήττας στις ευρωεκλογές το ΔΗΚΟ αποχωρούσε από την Κυβέρνηση για λόγους ... ποσοστών!

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό θα είναι ραγδαίες μέχρι το τέλος του χρόνου. Το ΔΗΚΟ θα πρέπει να ασκήσει την επιρροή του στον Πρόεδρο Χριστόφια για να αποτρέψει τη δρομολογούμενη μονογραφή των «συμφωνηθέντων». Κάτι που φαίνεται ότι θα ικανοποιούσε, ιδιαιτέρως, τους αγγλοαμερικάνους, αφού έτσι η Τουρκία, φορώντας το καλό της προσωπείο, να περάσει αλώβητη την αξιολόγηση της ενταξιακής της πορείας στο τέλος του έτους. Αν σε αυτό το κρίσιμο ραντεβού το ΔΗΚΟ δεν καταφέρει να επηρεάσει τον Προέδρο Χριστόφια και ο τελευταίος αποφασίσει να προχωρήσει όχι με τους εταίρους του στην Κυβέρνηση, αλλά με τους Βασιλείου, Αναστασιάδη και Πουργουρίδη, τότε η αποχώρηση θα είναι η μόνη αξιοπρεπής κίνηση.

Εύχομαι μόνο, όταν το ΔΗΚΟ θα επιχειρεί την υστάτη ώρα «ηρωική» έξοδο από την Κυβέρνηση, η Κυπριακή Δημοκρατία να μην «χορεύει», ήδη, το χορό του Ζαλόγγου...

Όροι και απειλές από τον Μάρκο Κυπριανού

2009-06-12T19:07:00.004+03:00

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πολίτης», τη Δευτέρα 8/6/2009, με τίτλο «3 όροι Μάρκου στον Καρογιάν», αλλά και η συνέντευξη του υπουργού εξωτερικών στην εφημερίδα «Καθημερινή,» την Κυριακή 7/6/2009, στην οποία μας επιβάλλει την παραμονή μας στην Κυβέρνηση άνευ όρων, καταδεικνύουν την προσπάθεια του ανδρός, με πατερναλιστικό τρόπο, να προκαταβάλει τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων του κόμματος. Ως νονός παρωχημένων εποχών απειλεί τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ ότι αν δεν προχωρήσει σε «ξεκαθάρισμα» (!) εντός του ΔΗΚΟ και αν δεν πει το mea culpa για την προεκλογική εκστρατεία που διεξήγαγε, θα άρει τη στήριξη που του παρέχει.

Το περίεργο είναι από που αντλεί ο κ. Μάρκος Κυπριανού αυτή την έπαρση για να εξαπολύει απειλές και να επιβάλλει όρους. Όταν έλαμψε δια της απουσίας του στο κρισιμότερο ραντεβού για να διασωθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, της οποίας σήμερα είναι υπουργός. Όταν απουσίασε επιδεικτικά από τον προεκλογικό αγώνα των Προεδρικών Εκλογών του 2008 και εμφανίστηκε στον δεύτερο γύρο για να ηγηθεί της συναλλαγής είτε με τον Κασουλίδη, είτε με τον Χριστόφια! Πώς μπορεί σήμερα να πιστεύει ότι έχει καθοριστικό λόγο στις αποφάσεις του ΔΗΚΟ;

Πρέπει να υπενθυμίσουμε στον κ. Μάρκο Κυπριανού ότι το όποιο «ξεκαθάρισμα» σε ένα κόμμα γίνεται με τη λαϊκή κυριαρχία και όχι με το πατρονάρισμα. Το ΔΗΚΟ διεξήγαγε εκλογικό συνέδριο και ο κόσμος του ΔΗΚΟ όρισε την ηγεσία του βάσει του πολιτικού λόγου που οι τότε υποψήφιοι εξέφραζαν. Τώρα, όμως, το κόμμα περνάει τη χειρότερη φάση της ιστορίας του και μόνο με συλλογικές αποφάσεις μπορεί το ΔΗΚΟ να εξέλθει από το αδιέξοδο, που το οδήγησε η συναλλαγή σε προσωπικό επίπεδο με τον Πρόεδρο Χριστόφια.

Ο λόγος ιδρύσεως του ΔΗΚΟ, από τον αείμνηστο Σπύρο Κυπριανού, ήταν η επιδίωξη αξιοπρεπούς λύσης που θα διασφαλίζει την επιβίωση, δια μέσου των αιώνων, του ελληνισμού στο νησί. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Χριστόφια αμφισβήτησε, ποικιλοτρόπως, τη στόχευση αυτή και, δυστυχώς, η αντίδραση του ΔΗΚΟ ήταν υποτονική και ελλιπής. Ο δηκοϊκός κόσμος, με την αποχή του από τις κάλπες, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα στην ηγεσία για διόρθωση της λανθάνουσας πορείας που ακολουθείται τους τελευταίους 16 μήνες...

Το κόμμα που αξιώθηκε έναν τέτοιον ηγέτη

2009-05-21T11:45:00.001+03:00

Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, τίμησε τον αείμνηστο τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο με τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευση του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την τελετή τίμησαν με την παρουσία τους ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδας Ιερώνυμος.

Η είδηση αυτή πρέπει να κάνει όλους τους κύπριους υπερήφανους που αξιώθηκαν έναν τέτοιον ηγέτη. Ακόμα περισσότερο τους φίλους και τα μέλη του ΔΗΚΟ, που είχαμε το τιμητικό προνόμιο να ηγείται του κόμματός μας για μιαν εξαετία (2000-2006).

Δυστυχώς, παρατηρείται μια σταδιακή περιθωριοποίηση της πολιτικής παρακαταθήκης του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Στην πρόσφατη ανακοίνωση του ΔΗΚΟ για την επέτειο των πέντε χρόνων από το σωτήριο ΟΧΙ του κυπριακού ελληνισμού, η αποφυγή οποιασδήποτε αναφοράς στον μπροστάρη του αγώνα μας δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά. Ερωτηματικά που τέθηκαν από πολλούς φίλους του κόμματος προς τον ηγεσία, αλλά απαντήσεις δεν δόθηκαν. Ίσως, ο εμφανής παραμερισμός του κεφαλαίου «Τάσσος Παπαδόπουλος» από το ΔΗΚΟ, να είναι επικοινωνιακή επιλογή. Όμως τα ποσοστά του κόμματος στις δημοσκοπήσεις δείχνουν πόσο αποδοκιμάζεται από τους φίλους του κόμματος αυτή η επιζήμια επιλογή. Εκτός και αν αποτελεί μέρος της συνδιαλλαγής που έγινε με τον Πρόεδρο Χριστόφια...

Το επίσημο ΔΗΚΟ δεν τίμησε, ως όφειλε, τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο όσο ήταν εν ζωή, αλλά ούτε και μεταθανάτια. Δεν πρέπει να λησμονούν, μερικοί, την εκδήλωση που διοργάνωσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος για να τιμήσει τον άλλο μεγάλο ηγέτη και ιδρυτή του ΔΗΚΟ, τον αείμνηστο Σπύρο Κυπριανού. Γιατί, οι πραγματικά μεγάλοι άντρες δεν τρέμουν τη σκιά των άλλων μεγάλων αντρών...

Επισημαίνω, ακόμα, για σκοπούς σύγκρισης, την εκδήλωση που έγινε προς τιμή του Πρέδρου Χριστόφια από το ΑΚΕΛ, τρεις μόλις μήνες μετά την αποχώρησή του από τη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος. Ενώ στο ΔΗΣΥ είναι αμέτρητες οι εκδηλώσεις τιμής – προσωπολαγνείας προς τον Γλαύκο Κληρίδη.

Ενόψει ευρωεκλογών, το ΔΗΚΟ οφείλει να κάνει στροφή προς τη διεκδικητική πολιτική του Τάσσου Παπαδόπουλου και να δημιουργήσει ελπίδα στον κόσμο ότι επίκειται αποχώρηση από τη συνεργασία που φορτώνει το κόμμα συνυπευθυνότητα των επιζήμιων επιλογών του Προέδρου Χριστόφια. Σε αντίθετη περίπτωση, τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων θα επαληθευτούν και στις κάλπες, κάτι που θα είναι οδυνηρό, πρωτίστως, για τη Κύπρο μας.

Το περήφανο ΟΧΙ της ΟΕΛΜΕΚ

2009-05-13T16:13:00.004+03:00

Η απόφαση του Κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΕΛΜΕΚ για απόρριψη της πρότασης εισαγωγής φοιτητών στα δημόσια πανεπιστήμια μέσω των βρετανικών εξετάσεων GCE αποτελεί, ίσως, το ηχηρότερο ράπισμα που δέχτηκε ο νυν υπουργός Παιδείας στους 15 μήνες της θητείας του. Με την απόφασή της, η ΟΕΛΜΕΚ, καθηκόντως, διέσωσε το δημόσιο σχολείο. Ένα δημόσιο σχολείο, που την τελευταία εικοσαετία έδωσε τους περισσότερους, ποσοστιαία, επιστήμονες στην Ευρώπη. Όσο και αν κάποιοι θέλουν να το αγνοούν, στην προσπάθεια τους να ισοπεδώσουν τα πάντα στη δημόσια Παιδεία! Επίσης, η ΟΕΛΜΕΚ εξέθεσε, ανεπανόρθωτα, τον υπουργό Παιδείας, ο οποίος αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της απόφασης, λειτουργώντας ως τσάρος σε ολοκληρωτικά καθεστώτα άλλων εποχών, δήλωσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι θα προχωρήσει κανονικά στην εφαρμογή του μέτρου.

Όμως, θα πρέπει να εξετάσουμε και μια άλλη σημαντική παράμετρο, που δεν τέθηκε προς συζήτηση και καταδεικνύει την συμπαιγνία του υπουργού Παιδείας κ. Δημητρίου και του πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου κ. Ζένιου κατά του δημόσιου σχολείου μέσης εκπαίδευσης. Αν θεωρήσουμε ότι εισάγονται φοιτητές σε ποσοστό 3% με κριτήριο εισαγωγής τα GCE, σε σχέση με το 17% των μαθητών που φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία, τότε, αναλογικά, αντιστοιχεί ποσοστό επιτυχίας εισαγωγής στα δημόσια πανεπιστήμια, περίπου 18%. Ενώ στα δημόσια σχολεία φοιτούν 9000 τελειόφοιτοι, οι οποίοι θα διεκδικήσουν τις περίπου 1500 θέσεις του Πανεπιστημίου Κύπρου και του ΤΕΠΑΚ. Το ποσοστό επιτυχίας στην περίπτωση του δημοσίου σχολείου θα κυμανθεί γύρω στο 16%. Άρα, υπάρχει δυσμενής διάκριση για τους μαθητές του δημόσιου σχολείου! Και αν υιοθετούσαμε την αρχική πρόταση των «πεφωτισμένων» του Πανεπιστημίου Κύπρου για ποσοστό εισαγωγής 10% με GCE, τότε το ποσοστό επιτυχίας των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων θα εκτινασσόταν στο 60%! Και ερωτώ, δεν είναι αυτός ένας τρόπος για να οδηγηθούν ακόμα και οι τελειόφοιτοι των δημοσίων σχολείων (όσων οι γονείς έχουν την οικονομική άνεση) στα ιδιαίτερα μαθήματα για να αυξήσουν τις πιθανότητες εισαγωγής τους στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας;

Τέλος, ακόμα περιμένουμε μιαν απάντηση από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου στο ερώτημα που, επανειλημμένως, τέθηκε για τον τρόπο επιλογής των φοιτητών που θα εισάγονται μέσω των βρετανικών εξετάσεων GCE. Πολλοί εξεταζόμενοι στα GCE, μετά από πολλαπλές προσπάθειες, κατορθώνουν να παίρνουν βαθμό Α. Με το ποσοστό του 3%, στα πλείστα τμήματα του Πανεπιστημίου Κύπρου θα μπαίνει ένας φοιτητής μέσω GCE. Ποιος θα είναι αυτός; Μήπως, ο υιός του βουλευτή;

Η παγίδα της ενδιάμεσης συμφωνίας

2009-04-24T14:14:00.001+03:00

Εκ των θετικών του σχεδίου Ανάν ήταν η πρόνοια: «Εάν η Θεμελιώδης Συμφωνία δεν εγκριθεί με τα χωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα, θα καταστεί άκυρη», άρα και ως μη γενόμενη. Η συγκεκριμένη πρόνοια ίσως θεωρηθεί, από τον ιστορικό του μέλλοντος, ως το μόνο ελαφρυντικό για τους εκπροσώπους μας στη διαπραγματευτική διαδικασία, που οδήγησε στο σχέδιο Ανάν. Η ακύρωση όλων των επιμέρους συμφωνηθέντων σε περίπτωση αποτυχίας συνολικής διευθέτησης, είναι η τακτική που ακολουθείται, παγκοσμίως, από τον τελευταίο διπλωμάτη μέχρι και τους αρχηγούς κρατών.

Για την τρέχουσα διαδικασία, αρκετοί αναλυτές κάνουν λόγο για δρομολογούμενη υπογραφή ενδιάμεσης συμφωνίας από τους Χριστόφια – Ταλάτ, αν και εφόσον δεν υπάρξει συνολική διευθέτηση του Κυπριακού, πριν από το κρίσιμο ραντεβού της Τουρκίας με την Ε.Ε. τον προσεχή Δεκέμβριο. Θα είναι, δηλαδή, η πρώτη φορά, που εκπρόσωπός μας, στη διαπραγματευτική διαδικασία, θα βάλει την υπογραφή του κάτω από ένα μίνιμουμ πλαίσιο συμφωνηθέντων, στο οποίο θα περιλαμβάνονται και οι οδυνηρές υποχωρήσεις – δώρα, που έγιναν από τη δική μας πλευρά ως ένδειξη της ειλικρινούς μας πρόθεσης για επίτευξη λύσης το συντομότερο δυνατό. Άρα, η υπογραμμένη, πλέον, ενδιάμεση συμφωνία θα είναι η αφετηρία για κάθε επόμενη προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Και, ίσως, αυτή να είναι πολύ μακριά χρονικά. Δηλαδή, στον επόμενο κρίσιμο σταθμό του τρένου της Τουρκίας προς την Ε.Ε.

Η ανησυχία που προκαλεί μια τέτοια εξέλιξη ενισχύεται και από τις δηλώσεις του Γ.Γ. του κυβερνώντος κόμματος, του κ. Α. Κυπριανού, ο οποίος δήλωσε, την επομένη της «εκλογικής νίκης» του κ. Ντ. Έρογλου, ότι «όσα έχουν συμφωνηθεί με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ μέχρι σήμερα δεν μπορούν να ξανασυζητηθούν». Γίνεται, δηλαδή, μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως αναγκαιότητα (!) η υπογραφή ενδιάμεσης συμφωνίας, ούτως ώστε να γίνει αποδεχτή από την κοινή γνώμη.

Αν η υπό διαπραγμάτευση λύση (Δ.Δ.Ο. με πολιτική ισότητα), με δεδομένες και τις υποχωρήσεις Χριστόφια σε θέματα που για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Κύπρου θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτα, αποτελεί για κάποιους ουτοπία είναι επιλογή τους. Δεν έχουν, όμως, κανένα δικαίωμα να δεσμεύσουν τους επόμενους (αν υπάρξουν) να διεκδικήσουν ένα δικαιότερο μέλλον για τα παιδιά μας.

Τι θα δοθεί στο «πάρε-δώσε» και οι ευθύνες του ΔΗΚΟ

2009-04-16T18:57:00.003+03:00

Τις τελευταίες μέρες έγινε, πλέον, ξεκάθαρη η διαδικασία που ακολουθείται στις διαπραγματεύσεις. Ο «ειδικός» σύμβουλος του ΟΗΕ για το Κυπριακό, κ. Αλεξάντερ Ντάουνερ, αφού μας είπε τα γνωστά περί «τελευταίας ευκαιρίας», τόνισε ότι στα τέλη Μαΐου πρέπει να περάσουμε στη φάση του «πάρε – δώσε» (εντούτοις, ο Πρόεδρος Χριστόφιας επιμένει ότι δεν αποδέχεται χρονοδιαγράμματα). Το βασανιστικό ερώτημα που τίθεται είναι: Ποια περιθώρια έχει η δική μας πλευρά για να εισέλθει σε μια τόσο επικίνδυνη διαδικασία;

Στη σημαντική αυτή καμπή των διαπραγματεύσεων, ο Πρόεδρος Χριστόφιας είναι, εντελώς, αφοπλισμένος. Η βιασύνη του να αποδεχτεί a priori την εκ περιτροπής προεδρία, την παραμονή 50.000 εποίκων και το συνεταιρισμό δύο συνιστώντων κρατών δεν του αφήνουν περιθώρια να διεκδικήσει οτιδήποτε για την πλευρά μας, αφού στη λογική του «πάρε – δώσε» θα του ζητηθούν ανταλλάγματα, τα οποία, πλέον, δεν διαθέτει. Άρα, ποια θα είναι η ωφέλεια για τη δική μας πλευρά στη φάση αυτή;

Αν ο Πρόεδρος Χριστόφιας, στη φάση του «πάρε – δώσε», θεωρεί ότι μπορεί ακόμα να ... δώσει, το ΔΗΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει να συμπορεύεται μαζί του και να χρεώνεται τις όποιες περαιτέρω υποχωρήσεις. Αυτή είναι και η απαίτηση της βάσης του κόμματος, όπως αυτή εξάγεται, αβίαστα, από τα αποτελέσματα των εσωκομματικών εκλογών. Η συμπόρευση συνεπάγεται, πάντοτε, και συνυπευθυνότητα.

Δυστυχώς, στο ΔΗΚΟ συμβαίνει το εξής παράδοξο: Όσοι, σήμερα, δηλώνουν δυσαρεστημένοι με τους χειρισμούς της κυβέρνησης Χριστόφια (στο Κυπριακό, στην Παιδεία, στην Άμυνα) είναι αποστασιοποιημένοι. Έτσι, μια μικρή ομάδα καιροσκόπων άδραξε την ευκαιρία να προσκληθεί στην ηγεσία του κόμματος, κυρίως στον πρόεδρο κ. Καρογιάν, και απελπισμένα προσπαθεί να αποκρύψει τα μηνύματα αγανάκτησης που εκπέμπει, καθημερινώς, ο δηκοϊκός κόσμος. Αυτή τη στρεβλή εικόνα που έχουν, σήμερα, ο πρόεδρος κ. Καρογιάν και οι πέριξ του, τη διοχετεύουν, άθελα τους, στα εχθρικά, ως προς τις θέσεις του ΔΗΚΟ, Μ.Μ.Ε. (Πολίτης, Χαραυγή, Αλήθεια, Άστρα, CNC Plus και ... ΡΙΚ) με αποτέλεσμα να διογκώνεται, καθημερινώς, το χάσμα μεταξύ της ηγεσίας και της βάσης του κόμματος.

Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα

2009-04-02T20:52:00.001+03:00

Η εθνική παλιγγενεσία, που διαπέρασε το Είναι μας κατά τη διάρκεια των δύο εθνικών εορτών, πρέπει, επιτέλους, να δράσει. Πρέπει να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Λίγο ακόμα. Πολύ περισσότερο, όσοι γεννηθήκαμε και ανδρωθήκαμε μετά την εισβολή. Που μεγαλώσαμε με το «Δεν Ξεχνώ». Η γενιά, δηλαδή, που σήμερα μπαίνει στο στίβο της ζωής και παλεύει να αφήσει το στίγμα της. Θα τα καταφέρει;

Είμαι βέβαιος ότι αν συνεχίσουμε να υποκύπτουμε στους πειρασμούς της καθημερινότητας και παράλληλα αφεθούμε να ξεχάσουμε τον εθνικό ιστορικό μας βίο, τότε για τις επόμενες γενιές, απλώς, θα περάσουμε απαρατήρητοι... Η περηφάνια που νιώθουμε για τη γενιά που έφερε, εμάς, στον κόσμο (όσο και αν ο εγωισμός μας δεν μας επιτρέπει να τους το πούμε), δεν απαιτήθηκε από τους ίδιους, αλλά κερδήθηκε μέσα από τους αγώνες που έδωσε.

Στην τρίτη ηλικία, έχουμε σήμερα τη γενιά που έγραψε, με χρυσές σελίδες, το Έπος του 55-59. Που βίωσε τη φρίκη της εισβολής. Που μέσα από τα τσαντίρια της προσφυγιάς ξανάρχισε τη ζωή της από το μηδέν. Σ’ αυτή τη γενιά απευθυνόταν ο Εθνάρχης Μακάριος όταν έλεγε: «Σε χαιρετίζω με αισθήματα τιμής και θαυμασμού για το αδούλωτο φρόνημά σου, το αγωνιστικό πνεύμα σου, θαυμάζω τη μεγαλοσύνη που μετριέται με της καρδιάς το πύρωμα και με το σθένος, τις πολλές δοκιμασίες, που άντεξες και δεν ελύγισες, ήρωα και μεγαλομάρτυρα Κυπριακέ λαέ». Μπορούμε, άραγε, να σταθούμε απέναντί σε αυτούς τους ηρωικούς ανθρώπους και βλέποντάς τους στα μάτια να τους πούμε ότι είμαστε αντάξιοι των αγώνων και των θυσιών τους; Ότι είμαστε εμείς, που θα μεταφέρουμε το μεγαλείο των ιδεών τους στις επόμενες γενιές; Ομοίως, όταν εμείς θα είμαστε στη θέση τους, με τί αισθήματα θα μας αντιμετωπίσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας; Για ποιο κατόρθωμά μας, θα πρέπει να νιώθουν περήφανοι;

Η γενιά του 55-59 κατέλειπε σ’ εμάς ιεράν παρακαταθήκη, να μεταφέρουμε το μεγαλείο του ελληνισμού (με ό,τι ο όρος συνεπάγεται) στις επόμενες γενεές. Για να το κατορθώσουμε αυτό, θα πρέπει να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Ίσως, τότε, να καταφέρουμε να ιδούμε τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο...

Φωνή Λαού, οργή Θεού

2009-03-19T23:56:00.002+02:00

Το 449 π.Χ., στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι Έλληνες χρειάστηκε να κρατήσουν μυστικό το θάνατο του μεγάλου αθηναίου στρατηγού Κίμωνα με την πεποίθηση ότι οι αθηναίοι μαχητές, βέβαιοι για τις ικανότητες του αρχηγού τους, θα κατακτούσαν τη νίκη, όπως και έγινε. Από τότε παρέμεινε η φράση «και νεκρός ενίκα».

Όσοι βιάστηκαν να προεξοφλήσουν τον ενταφιασμό της πολιτικής του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό, μετά και τον θάνατό του, διαψεύστηκαν πανηγυρικά. Ο περήφανος δηκοϊκός κόσμος απέδειξε ότι τα όποια λάφυρα της εξουσίας δεν αποτελούν ιδανικά του. Δεν υπάκουσε στις έμμεσες παροτρύνσεις της ηγεσίας του ΑΚΕΛ προς συγκεκριμένους υποψηφίους. Δεν υπάκουσε ούτε στις λίστες της ντροπής! Έκανε το καθήκον του απέναντι στην Ιστορία, τις αρχές και τις αξίες του. Όμως, παράλληλα, απογοήτευσε πολλούς, εντός και εκτός Κύπρου, που περίμεναν κάμψη του φρονήματος των μελών του ΔΗΚΟ και συνθηκολόγηση στη λογική των προσωπικών μικροανταλλαγμάτων. Κάτι που θα ευκόλυνε το έργο τους στη δρομολογούμενη επαναφορά του σχεδίου Ανάν, υπό το περίβλημα της λύσης «από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους».

Από την Κυριακή (15/3/2009) το βράδυ, το ΔΗΚΟ δεν είναι, πλέον, δεδομένο για κανέναν! Τα μέλη του ΔΗΚΟ απαίτησαν σκληρότερη στάση απέναντι στα λάθη και στις παραλείψεις του Προέδρου Χριστόφια. Η λογική του «διαφωνώ αλλά στηρίζω» και των μεσοβέζικων αποφάσεων δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία των δηκοϊκών. Ειδικότερα για το ύψιστο Εθνικό θέμα, για την Παιδεία, την Άμυνα και άλλα μείζονα θέματα χρειάζονται κρυστάλλινες τοποθετήσεις στη βάση αρχών και όχι συμβιβασμών και ανταλαγμάτων.

Από το εκλογικό συνέδριο της 15ης Μαρτίου 2009, το ΔΗΚΟ εξήλθε ενισχυμένο. Το κάθε μέλος μπορεί, πλέον, να ελπίζει βάσιμα, ότι το κόμμα του θα στραφεί προς τη διεκδικητική γραμμή που χάραξαν οι ιστορικοί του ηγέτες. Θα σταθεί κριτικά (με όποιο κόστος) απέναντι στον Πρόεδρο Χριστόφια και είτε θα συνδιαμορφώσει πολιτική εντός κυβερνήσεως, είτε η αποχώρηση από αυτή γίνεται πλέον επιλογή. Δικαίως, ένα ιστορικό μέλος του κόμματος, την ώρα της ανακήρυξης των νεοεκλεγέντων για την ηγεσία του ΔΗΚΟ, φώναξε: «στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη», ανακουφισμένος μετά την οδυνηρή ήττα, τόσο για το ΔΗΚΟ όσο και για τον τόπο, στις περσινές προεδρικές εκλογές. Έστω αν το «τίμημα» για κάποιους ήταν η αναβάθμιση εντός και εκτός κόμματος... Ιδού η ευκαιρία να λειτουργήσουν συναινετικά και καθοδηγούμενοι από τη λαϊκή εντολή, να πορευτούν προς στο μέλλον. Τότε, θα μας βρουν συμπαραστάτες.

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά τα 1397 μέλη του ΔΗΚΟ, που με τίμησαν με τη ψήφο τους και μου έδωσαν την ευκαιρία να υπηρετήσω το κόμμα μου από τη θέση του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής.

Η δική μας ιστορία της 14ης Μαρτίου 1957

2009-03-14T21:55:00.004+02:00

Ήταν μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957. Οι συγκρατούμενοί του φώναζαν: «Θάρρος Παλληκαρίδη, θάρρος Παλληκαρίδη». Όμως, ο εκ Τσάδας 18χρονος μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Πάφου, ο ποιητής, ο ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης τους αποστομώνει: «Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος». Κοντοστέκεται μπροστά στη μακάβρια θηλιά και ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Οι δήμιοι τα χάνουν... Φωνάζει ξανά στους συναγωνιστές του: «Γεια σας αδέλφια! Γεια σας λεβέντες! Ελπίζω να 'μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός και υπερήφανος». 12:02 ανοίγει η καταπακτή της αγχόνης και ο Βαγορής ανεβαίνει την ανηφοριά της Αθανασίας...

«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου», γράφει στο τελευταίο του γράμμα και συνεχίζει: «Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Κι όμως, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης καθόρισε ο ίδιος τη μοίρα του. Όταν στο «Ειδικό Δικαστήριο», την 25η Φεβρουαρίου 1957, απαγγέλθηκε το κατηγορητήριο από το «δικαστή» Σω, ο 18χρονος μαθητής δήλωσε περήφανα ένοχος. Ερωτά ο αφελής Σω: «Έχεις να είπης τι διατί να μη σου επιβληθή ποινή;». Και η απάντηση του Βαγορή: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο όμως το οποίον έχω να είπω είναι τούτο: Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Αυτή την ιστορία θα μάθουν τα παιδιά μας για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη! Γιατί θα τους την πούμε εμείς. Είτε τη γράψουν στα σχολικά βιβλία, είτε όχι! Η 14η Μαρτίου 1957 θα μπολιάζει, παντοτινά, τη μαθητιώσα νεολαία με Αρετή και Τόλμη. Διότι χρειάζεται Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία.

Το Προσκλητήριο της Αξιοπρέπειάς μας

2009-03-05T20:26:00.001+02:00

Το επικείμενο συνέδριο του ΔΗΚΟ αποτελεί την κορυφαία δημοκρατική διαδικασία του κόμματος. Ήρθε επιτέλους η ώρα για τα μέλη του ΔΗΚΟ, τα οποία αποτελούν τη λαϊκή και κυρίαρχη βάση του κόμματος, να εκφραστούν ελεύθερα και κυρίως να δεσμεύσουν τη νέα ηγεσία. Τη δύσκολη ετούτη ώρα, που το κόμμα παρέμεινε ορφανό από τους ιστορικούς του ηγέτες, καλείται ο λαός, εν τη σοφία του, να δείξει το δρόμο. Το δρόμο του Εθνικού συμφέροντος. Το δρόμο της αξιοπρέπειάς μας... Από το προσκλητήριο αυτό δεν πρέπει να λείψει κανείς!

Όμως, οι όποιες αποφάσεις των δικοϊκών μελών πρέπει να παρθούν έχοντας τα ώτα τους κλειστά στις προκλητικότατες παρεμβάσεις του ΑΚΕΛ στα εσωκομματικά του ΔΗΚΟ. Αποτελεί ύψιστη ύβρη για την Ιστορία του ΔΗΚΟ, η προσπάθεια του ακελικού οδοστρωτήρα να παρουσιάσει υποψηφίους για την ηγετική πυραμίδα του κόμματος, ως «αγκάθια» για την περαιτέρω συνεργασία ΑΚΕΛ – ΔΗΚΟ. Ο πρόσφατος αποκλεισμός του αναπληρωτή πρόεδρου του ΔΗΚΟ, κ. Γ. Κολοκασίδη, από τον Προέδρο Χριστόφια κατά την ενημέρωση του ΔΗΚΟ για το Κυπριακό, αλλά και οι εμπρηστικές δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου εναντίον του κ. Γ. Κολοκασίδη, δημιουργούν σοβαρό προηγούμενο για τις σχέσεις των δύο κομμάτων. Και τούτο γιατί, προσφάτως, εκλογική αναμέτρηση έλαβε χώρα και στο ΑΚΕΛ. Η ηγεσία όμως του ΔΗΚΟ, ενώ είχε κάθε λόγο να ταχθεί υπέρ του υποψηφίου που συμπορεύτηκε με το συντριπτικό ΟΧΙ του κυπριακού Ελληνισμού το 2004, σεβάστηκε τα του οίκου του κόμματος της Αριστεράς και προτίμησε τη σιωπή. Απαιτούμε, τουλάχιστον, ανάλογη αντιμετώπιση, έστω από τώρα μέχρι το πέρας των εργασιών του συνεδρίου.

Το συνέδριο αυτό οφείλει να δώσει προοπτική. Να αναγεννήσει την ελπίδα. Να επαναβεβαιώσει τις κόκκινες γραμμές μας, που δυστυχώς αγνοήθηκαν από τον Πρόεδρο Χριστόφια με την αποδοχή λύσης συνεταιρισμού δύο κρατιδίων με εγγυημένες πλειοψηφίες, με την παραμονή 50.000 εποίκων και με την αντιδημοκρατική πρόνοια περί εναλλασσόμενης Προεδρίας. Να φράξει τον Εθνικό διχασμό που προκαλεί και ενισχύει, καθημερινώς, ο επικίνδυνος, πλέον, υπουργός της Παιδείας. Και κάτι τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, να φέρει πιο κοντά τις όμορες δυνάμεις του ενδιάμεσου χώρου. Γιατί το ΔΗΚΟ δεν είναι ταγμένο για τίποτα λιγότερο...

Στον ενδιάμεσο χώρο δεν αρμόζει ο ρόλος του κομπάρσου

2009-03-01T21:13:00.001+02:00

Οι προεδρικές εκλογές της περασμένης χρονιάς, αναντίλεκτα, δημιούργησαν νέα δεδομένα στο φάσμα των πολιτικών αποχρώσεων. Ο υποψήφιος των κομμάτων που κινούνται στον ευρύτερο ενδιάμεσο χώρο, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, συγκέντρωσε το 32% του εκλογικού σώματος. Τα εν λόγω κόμματα συσπειρώθηκαν υπό ένα συγκεκριμένο προεκλογικό πρόγραμμα, το οποίο μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για τη διεύρυνση της συνεργασίας τους και την τελική ενοποίηση. Η ευρεία λαϊκή αποδοχή που έτυχε το προεκλογικό πρόγραμμα του Τάσσου Παπαδόπουλου, από τη βάση των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, καταρρίπτει συντριπτικά το επιχείρημα που ακούγεται περί σοβαρών ιδεολογικών αποκλίσεων!

Μετά το επιτυχές εγχείρημα του ΑΚΕΛ να διεκδικήσει την Προεδρία αυτόνομα, σε συνδυασμό με τα παραδοσιακά ποσοστά των κομμάτων των άκρων (ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ), γίνεται ευκόλως αντιληπτό ότι οι προεδρικοί υποψήφιοι, προερχόμενοι από τα δυο αυτά κόμματα, θα βρίσκονται πάντοτε στο δεύτερο γύρο των εκλογών. Άρα οι ηγεσίες των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, με το σημερινό καθεστώς, θα είναι απλώς νεροκουβαλητές. Οφείλουν λοιπόν οι ηγέτες του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ να απαντήσουν στο δίλημμα: Θα διατηρήσουν τη σημερινή τους «ικανότητα» να μεταφέρουν δεξιά ή αριστερά μερικές χιλιάδες ψήφους με προσωπικά ανταλλάγματα; Ή θα λειτουργήσουν υπεράνω προσωπικών φιλοδοξιών και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για έναν ενιαίο κεντρώο χώρο με προοπτική να διαδραματίσει δημιουργικό ρόλο στη λύση του Κυπριακού και στην εσωτερική διακυβέρνηση; Ομοίως, δίλημμα πρέπει να βασανίζει και τη λαϊκή βάση των κομμάτων αν θα επιτρέψει στην εκάστοτε ηγεσία, να της συμπεριφέρεται ως ερίφιο στο μαντρί που θα καθοδηγείται από τα «κελεύσματα» της μαγκούρας του τσοπάνη!

Βήμα προς την ορθή κατεύθυνση της ενοποίηση, και ενόψει ευρωεκλογών, αποτελεί η δημιουργία κοινού μετώπου, κατά των δυνάμεων που απεργάζονται την επαναφορά του σχεδίου Ανάν (με άλλο περιτύλιγμα). Έτσι θα αποτραπεί μια «τεχνητή» προεκλογική αντιπαράθεση, σε επιμέρους θέματα, μεταξύ ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ για τη διεκδίκηση της έκτης έδρας. Μια διαμάχη που κάνει από τώρα τα επιτελεία ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση! Η διάσπαση των δυνάμεων του ΟΧΙ, σε μια τόσο κρίσιμη καμπή του Κυπριακού, θα ανοίξει την κερκόπορτα στους κάθε λογής πεφωτισμένους, αυτόκλητους συμβουλάτορες να μας «καθοδηγήσουν» σε αποδοχή συμβιβασμού – συνθηκολόγησης.

Ένα τελευταίο, αλλά σοβαρό και εξώφθαλμο πρόβλημα που υπάρχει, είναι η λειψανδρία που παρατηρείται σήμερα στα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου. Αυτό έχει ως συνέπεια, σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές αντιπαραθέσεις, οι εκπρόσωποί τους να χάνουν τη μάχη των εντυπώσεων λόγω άγνοιας ή/και ανικανότητας. Αυτή η αδυναμία για χρόνια καλυπτόταν από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του Σπύρου Κυπριανού και του Τάσσου Παπαδόπουλου στο ΔΗΚΟ και του Βάσου Λυσσαρίδη στην ΕΔΕΚ. Δυστυχώς όμως, όπως σοφά επισήμανε προσφάτως ο Αρχιεπίσκοπος, προσωπικότητες αυτού του βεληνεκούς δίνονται στους λαούς με το σταγονόμετρο!

Σήμερα, τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου εκτελούν χρέη κομπάρσου και η ευθύνη των σημερινών ηγετών του είναι ασήκωτη για την κατάντια των πάλαι ποτέ πατριωτικών δυνάμεων του κυπριακού ελληνισμού. Γι’ αυτό πρέπει άμεσα να επανεκτιμηθεί η χρησιμότητα – αναγκαιότητα της ενοποίησης του ενδιάμεσου χώρου.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Σύγχρονη Άποψη", τεύχος Μαρτίου 2009

Το δικαίωμα του λαού της Βενεζουέλας να πει ΟΧΙ

2009-02-16T15:58:00.004+02:00

Την περασμένη Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009, η εφημερίδα New York Times κυκλοφόρησε με κύριο άρθρο της «Το δικαίωμα του λαού της Βενεζουέλα να πει ΟΧΙ» (Venezuelans’ Right to say No), ενόψει του δημοψηφίσματος της Κυριακής (14/02/2009) για την έγκριση ή όχι της πρότασης Τσάβες για αναθεώρηση του Συντάγματος.

Το δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής αποτελεί επανάληψη του δημοψηφίσματος της 2ας Δεκεμβρίου 2007, στο οποίο ο λαός της Βενεζουέλας είπε ΟΧΙ στις μεταρρυθμίσεις του Προέδρου Ούγκο Τσάβες. Ο στόχος των μεταρρυθμίσεων ήταν (και είναι) να αυξήσει τις εξουσίες του, όπως οι απεριόριστες προεδρικές θητείες, το δικαίωμα επιβολής της λογοκρισίας στον τύπο σε καταστάσεις κρίσης, οι απεριόριστες υποψηφιότητες στις προεδρικές εκλογές και η εφαρμογή κολεκτιβιστικών μέτρων στην οικονομία της χώρας, μέτρα που όπως υποστηρίζει η αντιπολίτευση μπορεί να οδηγήσουν την χώρα ξανά σε δικτατορικό καθεστώς. Μετά την αποτυχία του, ο Τσάβες σκλήρυνε τη στάση του κατά των αντιφρονούντων και όταν ο ανεξάρτητος οργανισμός Human Rights Watch (είναι ο μόνος οργανισμός που επέκρινε ακόμα και τις ΗΠΑ λέγοντας ότι έχουν χάσει την αξιοπιστία τους σαν προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω του τρόπου με τον οποίο χειρίζονται υπόπτους για τρομοκρατία) σε έκθεσή του ανέφερε ότι «οι πολιτικές του Τσάβες υποβαθμίζουν τη Δημοκρατία της χώρας του», ο ίδιος απάντησε με αποστολή ένοπλων μυστικών πρακτόρων, οι οποίοι απήγαγαν από το ξενοδοχείο δυο αντιπροσώπους του οργανισμού, τους έβαλαν σε ένα αεροπλάνο και τους έστειλαν στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.

Μετά όμως την εκλογική νίκη του Τσάβες στις δημοτικές εκλογές της 23ης Νοεμβρίου 2008, όπου το PSUV (το κόμμα το οποίο απαρτίζουν οι δυνάμεις που υποστηρίζουν τη «μπολιβαριανή διαδικασία» και ηγείται ο ίδιος ο Τσάβες) κέρδισε 5,5 εκατομμύρια ψήφους περισσότερους από το δημοψήφισμα του Δεκέμβρη του 2007, δηλαδή το 57% των ψήφων και 17 από τις 22 Πολιτείες, ο Τσάβες θεωρεί ότι τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για επανάληψη του δημοψηφίσματος.

Στο άρθρο της, η εφημερίδα New York Times, μεταξύ άλλων κάλεσε τους ψηφοφόρους να μην υποχωρήσουν. Κάλεσε το λαό της Βενεζουέλας να αποδείξει ότι πιστεύει στη Δημοκρατία του, την Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας! Η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στον «ελεύθερο κόσμο» κάλεσε το λαό της Βενεζουέλας να μην απαρνηθεί το δικαίωμά του να λέει ΟΧΙ...

Τελικώς, ο λαός της Βενεζουέλας, την περασμένη Κυριακή, υπερψήφισε, έστω οριακά (53%), τις μεταρρυθμίσεις του Προέδρου Ούγκο Τσάβες. Έτσι κι αλλιώς θα επαναλαμβανόταν η διαδικασία μέχρι να πει το ΝΑΙ...

Θέλουμε την αξιοπρέπεια μας πίσω!

2009-01-24T00:10:00.008+02:00

Πέρασαν κιόλας 40 μέρες από το θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου. Κι όμως μέρα με τη μέρα το κενό που άφησε πίσω του γιγαντώνεται. Διευρύνεται η ανασφάλεια που δημιουργεί η μυστικοπάθεια με την οποία διαπραγματεύεται το μέλλον των παιδειών μας ο Πρόεδρος Χριστόφιας, ενώ ο υπουργός Παιδείας με τις προσβλητικές του τοποθετήσεις βάλθηκε να εξισώσει την εισβολή, τους εγκλωβισμένους, τους πολλαπλάσιους έλληνες πεσόντες και αγνοουμένους μας και τον ξεριζωμό από τις πατρογονικές μας εστίες με τη «βιαιότητα» που επέδειξε το νόμιμο κράτος για να καταπνίξει την τουρκανταρσία του 63-64. (Τίτλος της ακελικής εφημερίδας: «Συνετρίβη η Ανταρσία στη Λεμεσό» και συνεχίζει: «οι νόμιμες δυνάμεις της Δημοκρατίας κυρίευσαν χτες με ηρωικές εφόδους όλα τα οχυρά των Τούρκων στασιαστών. Δεκάδες Τούρκοι τρομοκράτες εφονεύθησαν και πάνω από εκατόν ετραυματίσθησαν», εφημερίδα «Χαραυγή» 14/02/1964.)

Αφελώς πολλοί πιστέψαμε ότι το κενό ενός ιστορικού ηγέτη με 50χρονη πείρα στο Εθνικό πρόβλημα θα μπορούσε να καλυφθεί ΜΟΝΟ με τη σοφία των πολλών. Δυστυχώς όμως η σημερινή κατάσταση στο ΔΗΚΟ και στην ΕΔΕΚ που προσπαθούν οι ολίγοι να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους σε χαρτοφυλάκια και σε συνεχόμενες θητείες ισοπεδώνουν την αξιοπρέπειά μας.

Ενόψει του εκλογικού συνεδρίου του ΔΗΚΟ δημιουργείται μια τεράστια ευκαιρία για να τεθούν προς συζήτηση: το μείζον θέμα της συνέχισης ή όχι της στήριξης άνευ όρων του Προέδρου Χριστόφια και οι προοπτικές της ενοποίησης του ενδιάμεσου χώρου. Οι διεκδικούντες τα ανώτατα αξιώματα του κόμματος οφείλουν να τοποθετηθούν ευθαρσώς και όχι με γενικόλογα όπως γίνεται μέχρι και σήμερα. Θέλουμε πράξεις και όχι ακροβατισμούς!

Χρέος βαρύ πέφτει στους ώμους του κ. Α. Αγγελίδη και του κ. Γ. Κολοκασίδη. Οι δύο αυτοί πολιτικοί άντρες, κόντρα στον «ακελικό οδοστρωτήρα», όρθωσαν το ανάστημά τους και διαχώρισαν τη θέση τους ως προς τις ταπεινωτικές υποχωρήσεις του Προέδρου Χριστόφια και τους ατυχείς χειρισμούς του. Τώρα είναι η ώρα ένας εκ των δύο να μπει μπροστάρης. Χωρίς βαρίδια ανίερων συναλλαγών μπορούν να επαναφέρουν το ΔΗΚΟ σε σωστή πατριωτική πορεία. Μπορούν να ηγηθούν της προσπάθειας ενοποίησης των δυνάμεων του ΟΧΙ και όλοι μαζί να δώσουμε τη μάχη της Κύπρου. Όπως πράξαμε τον Απρίλη του 2004...

«Διαίρει και βασίλευε»

2008-12-24T15:37:00.002+02:00

Ο αθηναίος κωμικός ποιητής Κρατίνος, πρόδρομος του Αριστοφάνη, είχε πει: «Εν δε διχοστασίη και Ανδροκλέης πολεμαρχεί», δηλαδή «όταν πέφτει διχόνοια, κυβερνά ακόμα κι ο Ανδροκλής». Ο Ανδροκλής ήταν ένας πολιτικός και δημαγωγός που, ανάμεσα στ' άλλα, είχε κατηγορήσει τον Αλκιβιάδη πως χλεύασε τα Ελευσίνια Μυστήρια...

Η διχόνοια που σπέρνει στις τάξεις του ΔΗΚΟ (έπεται η ΕΔΕΚ), η ηγεσία του ΑΚΕΛ, είναι πλέον άνευ αμφισβητήσεως. Ο εκπρόσωπος τύπου του ΑΚΕΛ, κ. Α. Κυπριανού, αναφέρθηκε επιλεκτικά, από το βήμα της βουλής, στην καλή συνεργασία με τον Μάριο Καρογιάν και τον προερχόμενο από το ΔΗΚΟ υπουργό εξωτερικών Μάρκο Κυπριανού. Ακολούθησε η δήλωση του κ. Κατσουρίδη ότι αποτελεί πολιτική παραδοξότητα να διαφέρουν τόσο πολύ οι θέσεις που εξέφρασαν βουλευτές του ΔΗΚΟ, στη διάρκεια της συζήτησης των προϋπολογισμών, από εκείνες που ο πρόεδρος του κόμματός τους εξέφρασε τόσο εντός του Εθνικού Συμβουλίου αλλά και δημοσίως, και ο οποίος δεν διαφώνησε με τους χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας!

Η πριμοδότηση που γίνεται από μέρους της ηγεσίας του ΑΚΕΛ προς τον πρόεδρο του κόμματος και προς τον υπουργό εξωτερικών δεν μπορεί να θεωρείται καλοπροαίρετη. Κανείς δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει υπέρ «θυελλώδους έρωτα» του ΑΚΕΛ προς τους δύο αυτούς πολιτικούς άνδρες. Εξάλλου ο νυν πρόεδρος του ΔΗΚΟ αναρριχήθηκε στη κορυφή της πυραμίδας του κόμματος λόγω του διαχρονικού φλερτ του ανθυποψηφίου του, κ. Ν. Κλεάνθους, με το ΑΚΕΛ (ασχέτως αν ο τελευταίος προσπαθεί να χρεώσει αλλού την εκλογική του ήττα). Η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσπαθεί να διαιρέσει το κόμμα και να σπείρει τόση διχόνοια που όταν το ΔΗΚΟ (μαζί με τ’ άλλα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου) χρειαστεί να σταθεί ανάχωμα για να «απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία», θα τελεί υπό αδελφοκτόνο εσωστρέφεια.

Το επίσημο ΔΗΚΟ, αντί να στέλνει sms στους βουλευτές του να περιορίσουν την αντιπαράθεσή τους με τον Πρόεδρο Χριστόφια, θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο για την πατρίδα μας αν απαντούσε στις διχαστικές προκλήσεις της ηγεσία του ΑΚΕΛ τείνοντας χέρι συνεργασίας στα κόμματα με τα οποία ταυτίζεται πλήρως στη διαχείριση του Κυπριακού και όχι μόνο. Εξάλλου η ταύτιση των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου επαναβεβαιώθηκε στη συζήτηση του κρατικού προϋπολογισμού στη βουλή.

Η δική μου γενιά ποιους θα «αναστήσει»;

2008-12-14T23:31:00.012+02:00

Θα ξεκινήσω με μιαν αναφορά από το βιβλίου «Το μυστικό παζάρι», όπου οι δημοσιογράφοι Βενιζέλος, Ιγνατίου και Μελέτης φέρνουν στο φως συγκλονιστικές στιγμές που σφράγισαν το μέλλον του Ελληνισμού σε τούτα δω τα μάρμαρα. Λέει λοιπόν στο βιβλίο (σελ. 456) ότι λίγα λεπτά πριν από το διάγγελμά του, ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους και τον Χαβιέ Σολάνα. Η συζήτηση με τον αξιωματούχο της Ε.Ε. κράτησε μόλις 35 δευτερόλεπτα! Ο κ. Σολάνα είπε στον Τάσσο: «Είμαι βέβαιος ότι νοιάζεστε για το λαό σας. Και είμαι βέβαιος ότι θα τους ζητήσετε να υποστηρίξουν την επανένωση». Ο κ. Παπαδόπουλος απάντησε: «Επειδή με ενδιαφέρει το συμφέρον του λαού μου, θα τους ζητήσω να πουν «ΟΧΙ».

Ιστορική διαπίστωση αποτελεί το γεγονός ότι όποτε ο Ελληνισμός κινδυνεύει με αφανισμό πάντοτε στο τιμόνι θα είναι ένας μεγάλος ηγέτης που θα ορθώσει το ανάστημά του για να φυλάξει Θερμοπύλες. Ωσάν ο Θεός να είναι Έλληνας... Γι’ αυτό η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας χωρίς να γνωρίζουμε, προσωπικά, τον άνθρωπο Τάσσο Παπαδόπουλο, κατάφερε να μιλήσει στις καρδιές μας. Η κραυγή αγωνίας του για τούτο τον τόπο θα μας συντροφεύει μέχρι το δικό μας βιολογικό τέλος. Έστω κι δεν κατορθώσαμε να του προσφέρουμε, εν ζωή, όσα θα του προσφέρει η Ιστορία!

Από όσα δήλωσαν οι επώνυμοι για το θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου θα κρατήσω για πάντα τα λόγια του Πρωθυπουργού της Ελλάδος κ. Καραμανλή: «ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσε με συνέπεια, αγωνιστικότητα, με πατριωτισμό τη δύσκολη μάχη για το μέλλον της μαρτυρικής του πατρίδας. Επί Προεδρίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, η Κύπρος βρήκε τη θέση που της αξίζει ως κράτος μέλος της Ε.Ε. Ο Ελληνισμός τού οφείλει πολλά».

Οι μεγάλοι ηγέτες γεννιούνται (δεν γίνονται!) και διασφαλίζουν την εθνική και φυσική επιβίωση του λαού τους. Η δική μου γενιά, με θλίψη παρατηρώ, ότι ψάχνει πλέον, όχι για ηγέτες, αλλά για αλχημιστές (όπως εύστοχα εξηγεί στο βιβλίο του ο Μίμης Ανδρουλάκης «Ζητούνται Άλχημιστες»). Σήμερα, οι νέοι εκκολαπτόμενοι πολιτικοί διακρίνονται για τις ικανότητες τους στην «πολιτισμένη ισορροπία» για να έχουν όλα τα «εχέγγυα» να πάρουν την επόμενη θέση που θα τους προταθεί. Το βάρος, όμως, για τη γενιά μου είναι ασήκωτο. Αναλάβαμε να κουβαλήσουμε το βαρύ φορτίο Ιδεών των Αυξεντίου, Παλληκαρίδη, του Τάσου Μάρκου, του Μακάριου, του Σπύρου και του Τάσσου, του Γιατρού...

Ας προβληματιστούμε όλοι... Η δική μου γενιά ποιους θα «αναστήσει»;

Κοινό μέτωπο ενόψει ευρωεκλογών

2008-12-05T06:26:00.005+02:00

Εκτός από τους «βολεμένους», υπάρχει κανείς άλλος που να μην αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της ενοποίησης του ενδιάμεσου χώρου; Πώς θα αντιμετωπιστεί διαφορετικά η σχεδόν καθολική προπαγάνδα για τους «αριστοτεχνικούς» χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια; Πώς θα αντιμετωπιστεί η επιχειρούμενη παραχάραξη της ένδοξης Ιστορίας μας και η ενοχοποίηση των Ελλήνων της Κύπρου για τα δεινά του μαρτυρικού λαού μας; Πώς θα αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα ατοπήματα του κ. Αναστασιάδη περί εγγυήσεων και οι επαναλαμβανόμενες απειλές των παραφυάδων του περί τελευταίας ευκαιρίας;

Οι νυν «βολεμένοι», προεκλογικώς, επιχειρηματολογούσαν υπέρ της υποψηφιότητας Τάσσου Παπαδόπουλου και έθεταν στο λαό το δίλημμα «Τάσσος ή σχέδιο Ανάν» (εμπνευσμένοι από την περιβόητη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη το 1974: «Καραμανλής ή Τανκς»). Σήμερα στηρίζουν τον Πρόεδρο Χριστόφια και τον πιστώνουν με σωστή τακτική. «Συμφωνώ απόλυτα και με την τακτική, αλλά και με τις θέσεις που ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα διατυπώσει κατά τη διάρκεια της συνάντησής του», δήλωνε ο κ. Καρογιάν πριν την πρώτη συνάντηση Χριστόφια – Ταλάτ στο πλαίσιο των απευθείας συνομιλιών. Διερωτώμαι, πότε λέγαμε ψέματα! Πριν από τη 17η Φεβρουαρίου 2008 ή μετά;

Ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση αποτελεί η εκλογική συνεργασία – ενόψει ευρωεκλογών – των κομμάτων και των εξεχουσών προσωπικοτήτων που στήριξαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αποτελεί χρέος στον τόπο μας, στην Ιστορία μας, αλλά κυρίως στις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς. Είναι η δικαίωση του λοιδορούμενου πανταχόθεν Τάσσου Παπαδόπουλου!

Με μπροστάρη το Βάσσο Λυσσαρίδη (ο οποίος από την Αθήνα έδωσε το σύνθημα στη μεγαλειώδη εκδήλωση της 12ης Νοεμβρίου 2008 στο Πολεμικό Μουσείο) μπορεί να δημιουργηθεί ένα ευρωψηφοδέλτιο με κοινά αποδεχτές προσωπικότητες. Οι δικαιολογίες που ακούγονται από τον περίγυρο των «βολεμένων» περί αδυναμίας συγκλίσεων είναι εκ του πονηρού. Το πρόγραμμα υπάρχει και έχει ήδη γίνει αποδεκτό από το 32% του λαού! – Αλήθεια, ποιον εξυπηρετεί η διάσπαση αυτού του ποσοστού; – Το (προεκλογικό) πρόγραμμα διακυβέρνησης του Τάσσου Παπαδόπουλου μπορεί να αποτελέσει, και πάλι, την κοινή βάση μιας νέας μακρόπνοης συνεργασίας.

Ενδεχόμενη δημιουργία κοινού μετώπου, κατά των δυνάμεων που απεργάζονται την επαναφορά του σχεδίου Ανάν (με άλλο περιτύλιγμα), θα αποτρέψει μιαν «τεχνητή» προεκλογική αντιπαράθεση, σε επιμέρους θέματα, μεταξύ ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ για τη διεκδίκηση της έκτης έδρας. Μια τέτοια διαμάχη κάνει από τώρα τα επιτελεία ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥ να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση! Θα τους κάνετε τη χάρη κύριοι «βολεμένοι»; Μην ανησυχείτε για τα χαρτοφυλάκιά σας! Οι ικανοί πάντα επιπλέουν... Ή μήπως και οι φελλοί;

«Εύχομαι και ελπίζω»

2008-11-20T23:28:00.002+02:00

Θα έχετε προσέξει ότι ο καραβοκύρης του ανεμοδαρμένου καραβιού «Κύπρος» συνηθίζει ν’ αρχίζει τις δηλώσεις του με τη φράση «εύχομαι και ελπίζω». Είναι αμέτρητες οι φορές που έχει επαναλάβει την εν λόγω φράση τις τελευταίες εβδομάδες! Μερικές από τις επικλήσεις της ... θεάς Τύχης ήταν οι εξής:

Την 1/9/2008 δήλωνε «εύχομαι και ελπίζω στο μέλλον και οι κατοχικές δυνάμεις και η Τουρκία να κατανοήσουν ότι δεν πηγαίνουμε στις συνομιλίες με τα χέρια υψωμένα πάνω». Εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα: Αν πηγαίναμε με τα χέρια υψωμένα πάνω, πόσες ακόμα υποχωρήσεις (και ποιες) θα έκανε η πλευρά μας;

Στις 6/11/2008 αναφερόμενος στα μέτρα στήριξης της οικονομίας δήλωσε: «εύχομαι και ελπίζω αυτά τα μέτρα να είναι ικανά να αντιμετωπίσουν αυτή τη κρίση». Βεβαίως, και εμείς το ευχόμαστε αυτό...

Ενώ στις 17/11/2008 πριν αναχωρήσει για επίσημη επίσκεψη στη Μόσχα δήλωσε «εύχομαι και ελπίζω η Τουρκία να έχει αποφασίσει να λυθεί το Κυπριακό, διαφορετικά δεν θα λυθεί»! Κάτι μας είπε... το αυτονόητο!

Και ερωτώ: Πόσοι από εμάς αν άκουγαν π.χ. τον κυβερνήτη ενός αεροπλάνου λίγο πριν την απογείωση να λέει «εύχομαι και ελπίζω να φτάσουμε στον προορισμό μας» θα τολμούσαν να ταξιδέψουν;

Γιατί, με τόση ευκολία, εναποθέτουμε την τύχη της πατρίδας μας σε κάποιον που δεν πιστεύει, ο ίδιος στον εαυτό του; Αλλιώς, πως εξηγείται η συνεχής αναφορά σε μεταφυσικές δυνάμεις;

Μόνο οι καθημερινοί αναγνώστες των ύμνων της κ. Γκιούρωφ προς τον «αριστοτέχνη» Χριστόφια, στην εφημερίδα «Χαραυγή», μπορούν να εθελοτυφλούν τόσο, που να μην διαπιστώνουν ότι η Κύπρος είναι πλέον στον αυτόματο πιλότο. Και ότι καθοδηγείται με τηλεχειριστήριο από τους ιμπεριαλιστές αγγλοαμερικάνους.

Ως απλός πολίτης, εύχομαι και ελπίζω η πενταετία Χριστόφια να μην είναι ακόμα χειρότερη από την πενταετία Βασιλείου και τη δεύτερη πενταετία Κληρίδη! Αν και οι πρώτοι οχτώ μήνες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Εύχομαι και ελπίζω να κερδίσω στον Τζόκερ! Αλλά πρώτα πρέπει ν’ αρχίσω να παίζω...

«Στην άκρη του αρχιπελάγους...»

2008-11-06T22:12:00.002+02:00

Στις 6 Νοεμβρίου 2006, πέρασε στην αιωνιότητα ο στρατηγός Δημήτριος Ματαφιάς. Σε ηλικία 73 ετών, νικημένος από τη λευχαιμία, ο στρατηγός Ματαφιάς άφησε την τελευταία του πνοή στο στρατιωτικό νοσοκομείο Νίμιτς των Αθηνών. Πέρασαν, ήδη, δύο χρόνια που τα ματωμένα τούτα χώματα, «στην άκρη του αρχιπελάγους», σκέπασαν για πάντα τον ακούραστο και ανυποχώρητο πατριώτη. Όμως «του ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται»!

Ο στρατηγός Ματαφιάς υπηρέτησε για δεκατρείς μήνες ως αρχηγός της Ε.Φ. (1985-86) και κατάφερε να επαναφέρει τη λεβεντιά και την αγωνιστικότητα στο στράτευμά μας. Αγάπησε την Κύπρο όσο λίγοι. Όρθωσε το ανάστημα του σε δύσκολες ώρες για τον ελληνισμό και δε συμβιβάστηκε ποτέ με τις «αδυναμίες» των πολιτικών ηγεσιών Ελλάδος και Κύπρου. Αγαπήθηκε όμως και απ’ όσους είχαν την τύχη να υπηρετήσουν υπό τις διαταγές του.

Αγαπήθηκε, επίσης, από τους νέους αυτού του τόπου (όσο και αν κάποιοι «θέλουν» να πιστεύουν ότι οι νέοι σήμερα διατελούν σε κατάσταση άνευ ιδανικών και αξιών) και το έδειξαν, εμπράκτως, όταν ο στρατηγός έδινε την ύστατη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Κύπριοι φοιτητές στην Πάτρα, που δημιούργησαν την πρώτη τράπεζα αίματος φοιτητών (αλήθεια πόσοι εν Κύπρω το γνωρίζουν αυτό;), ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα «εθνικού καθήκοντος», έστησαν γέφυρα ζωής για να προσφέρουν στο στρατηγό το ... αίμα τους! Αυτοί οι νέοι, κόντρα στο κλίμα του οχαδερφισμού, φάνηκαν αντάξιοι των ιδανικών που επιβάλει η εθνική μας καταγωγή. Φάνηκαν αντάξιοι σε όσα ο ίδιος ο στρατηγός δήλωνε στον «Κήρυκα» (17/11/1985): «Αυτοί οι νέοι θα είναι οι αυριανοί ηγέτες του τόπου. Δεν έχουν καμιά άλλη εκλογή, παρά να διαφεντέψουν αυτή την πατρίδα κι αν χρειαστεί να δώσουν το αίμα τους. Το τόσο πανάκριβο αίμα. Επειδή είμαστε ιδιαίτερα λίγοι οι Έλληνες δεν θα πρέπει να πάει χαμένο. Και για να μην πάει χαμένο, θα πρέπει να εκπαιδευτούν σωστά, όσο είναι στο στρατό και όσο θα είναι έφεδροι. Με την όλη συστράτευση του κυπριακού ελληνισμού, θα μπορέσουμε να επιτύχουμε να μείνουμε ελεύθεροι σ΄αυτό τον τόπο. Θέλουμε να πούμε προς όλους και προς κάθε κατεύθυνση ότι: Ό,τι μας ανήκει θα το διεκδικήσουμε. Με πίστη και με πείσμα».

Στρατηγέ Ματαφιά, σ’ ευχαριστούμε για ό,τι πρόσφερες στον αγωνιζόμενο κυπριακό ελληνισμό. Είμαστε περήφανοι που θα είσαι για πάντα μαζί μας... «στην άκρη του αρχιπελάγους».

Σπουδαία τα λάχανα

2008-10-24T20:27:00.006+03:00

Κατά την περίοδο που στην Κύπρο η προεκλογική παραφροσύνη είχε χτυπήσει κόκκινο, ο τέως καγκελάριος Γκέρχαντ Σρέντερ επισκέφθηκε τα κατεχόμενα για ιδιωτική επίσκεψη μέσω του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου. Ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Τάσσος Παπαδόπουλος σχολίασε την παράνομη επίσκεψη με την πολυσυζητημένη φράση «σπουδαία τα λάχανα». Δραττόμενοι της ευκαιρίας, Χριστόφιας και Κασουλίδης, με τάσεις ακατάσχετης καταστροφολογίας, έκαναν δηλώσεις για δήθεν αναβάθμιση του ψευδοκράτους! Ο μεν κ. Κασουλίδης δήλωσε ότι: «Ένας Πρόεδρος που θεωρεί σπουδαία τα λάχανα τέτοιου είδους χαστούκια που δεχόμαστε, που οδηγούν στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους, είναι ένας Πρόεδρος που δεν μπορεί να χειριστεί την υπόθεση της Κύπρου». Ο δε νυν Πρόεδρος κ. Χριστόφιας κατηγόρησε τον Τάσσο Παπαδόπουλο για: «στείρα πολιτική και για παλινδρομήσεις, με αποτέλεσμα να αποενοχοποιηθεί η Τουρκία, να ξεχαστεί η ουσία του Κυπριακού και να ασκούνται πιέσεις στην Κύπρο για λειτουργία των κατεχομένων λιμανιών». Πρόσθεσε, επίσης, ότι: «τα λάχανα θα είναι σπουδαία και εμείς θα πατώσουμε»!

Θα αντισταθώ στον πειρασμό να αναμασήσω τις περιφρονητικές αναφορές των «ελεγχόμενων», από τους Χριστόφια - Αναστασιάδη, Μ.Μ.Ε. για το ανωτέρω συμβάν. Ο κάθε προβληματιζόμενος πολίτης μπορεί να ανατρέξει στα φύλλα εκείνων των ημερών και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα...

Στη νέα εποχή του «καλού κλίματος», ελέω «ευέλικτης» και «αριστοτεχνικής» πολιτικής, σε ψήφισμα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης καλείται η Κυπριακή Δημοκρατία να συναινέσει στο άνοιγμα των «δικών τους λιμανιών», στο απευθείας εμπόριο! Επίσης, την ημέρα που εμείς γιορτάζαμε την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κατοχικός ηγέτης και «τέως» σύντροφος προσφώνησε το Συμβούλιο της Ευρώπης για πρώτη φορά! Τέλος, η Τουρκία κατόρθωσε να εκλεγεί ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., επίσης για πρώτη φορά! Σπουδαία τα λάχανα...

Όμως, άκρως ανησυχητική είναι η στάση των ηγεσιών των κομμάτων ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ, που σφυρίζουν αδιάφορα και επιμένουν να αγνοούν τον αναβρασμό στις τάξεις των ψηφοφόρων τους. Τα κόμματα αυτά είναι ταγμένα από τους ιδρυτές τους να προασπίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να αντισταθούν σε «νόθες» λύσεις. Αλήθεια, πώς μπορούν σήμερα οι διάδοχοί τους να κοιμούνται ήσυχοι;

Ο ηγέτης και οι κόλακες της εξουσίας

2008-09-29T16:02:00.009+03:00

«Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία» έγραψε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Ο Νικολό Μακιαβέλλι, στο έργο του «Ο Ηγεμόνας», κάνει ιδιαίτερη μνεία στους κόλακες, που, όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι γεμάτα τα «παλάτια». Χαρακτηρίζει την παρουσία τους ως πανούκλα! Δυστυχώς, στη «σύγχρονη» κοινωνία της Κύπρου, πεντακόσια ολόκληρα χρόνια μετά τη συγγραφή του «Ηγεμόνα» από το Μακιαβέλλι, η «πανούκλα» θεριεύει.

Οι Ηρακλειδείς της εξουσίας κατορθώνουν με την ίδια ευκολία που προσκυνούσαν τον προηγούμενο ηγέτη, σήμερα να υποκλίνονται μπροστά στο νέο, περιμένοντας τον επόμενο… Είναι, πάντοτε, οι πρώτοι που εγκαταλείπουν το νυν ηγέτη, όταν αυτός «βουλιάζει» ή μόλις χάσει την εξουσία, για να καθίσουν δίπλα στο νέο ισχυρό αφεντικό.

Λειτουργούν ως παραμορφωτικός καθρέφτης της πραγματικότητας και αποπροσανατολίζουν τον ηγέτη για να εδραιώνουν τη θέση τους. Πάγια τακτική τους είναι να επιβραβεύουν τον ηγέτη για κάθε του ενέργεια, σωστή ή λανθασμένη. Αυτό έχει ως συνέπεια να αφήνεται ο ηγέτης στο έλεος του Θεού, όταν αυτός χρειάζεται σωστή καθοδήγηση ή διόρθωση της λανθάνουσας πορείας του.

Οι αυλοκόλακες είναι ευκόλως αναγνωρίσιμοι, αφού περιφέρονται δίπλα και γύρω από τον ηγέτη σαν στενός κορσές. Διακατέχονται από αλαζονεία και υπεροψία απέναντι στους πληβείους, ενώ απέναντι στον προστατευόμενο ηγέτη από αισθήματα υποτελούς ραγιαδισμού. Μιλούν πάντοτε εξ ονόματος του αφεντικού και όταν δε γλύφουν, συκοφαντούν.

Ο πραγματικός στόχος του παρατρεχάμενου κόλακα είναι, βεβαίως, να αντλεί για ίδιον όφελος! Εξυπηρετεί, αθόρυβα, τα δικά του συμφέροντα, εκμεταλλευόμενος την προνομιακή μεταχείριση που τυγχάνει από τον κολακευμένο ηγέτη. Η ρήση του Δημόκριτου ότι «εκείνος που σε επαινεί για κάτι που δεν έχεις, επιθυμεί να σου αποσπάσει αυτό που έχεις» δίνει το στίγμα της λογικής που τους διέπει.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η λαϊκή παροιμία «ο κόρακας κι ο κόλακας έχουν το ίδιο χρώμα, ο ένας το ’χει στην ψυχή κι ο άλλος εις το σώμα».

Τέλος, μια θουκυδίδεια συμβουλή προς τους κόλακες: «Ο άνθρωπος κατά τη φύση του συμπεριφέρεται με ξιπασιά απέναντι σ' αυτούς που τον κολακεύουν, και με σεβασμό προς εκείνους που δεν υποκλίνονται».

Ο «ανένδοτος» αγώνας συνεχίζεται...

2008-09-10T09:35:00.002+03:00

Σε μια περίοδο, που οι ηγεσίες των κομμάτων στηρίζουν τους χειρισμούς Χριστόφια στο Κυπριακό υπό την αρχιμήδεια φράση «μη μου τους κύκλους τάραττε», για να καρπώνονται τα πρόσκαιρα «οφέλη» της συμμετοχής (;) στον κυβερνητικό μηχανισμό, στην Αμμόχωστο δώσαμε τη μάχη για να αποδείξουμε ότι υπάρχουν φωνές που τάσσονται κατά του επίπλαστου «καλού κλίματος». Φωνές που τάσσονται κατά της δρομολογούμενης επαναφοράς τους σχεδίου Ανάν.

Την προσπάθειά μας στήριξε το 41% του εκλογικού σώματος. Στείλαμε το μήνυμα ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό νέων, που με προσωπικό κόστος, θα αγωνιστεί κατά της όποιας λύσης θα απεμπολεί ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα ή/και βασικές ελευθερίες. Η συγκινητική υποστήριξη, που τύχαμε από αμμοχωστιανούς από όλες τις επαρχίες της μη κατεχόμενης επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε τον «ανένδοτο» αγώνα. Όποιο και αν είναι το προσωπικό κόστος, θα παραμείνουμε στην πρώτη γραμμή, με ή χωρίς αξιώματα, για να αντισταθούμε στις τουρκικές (και όχι μόνο) μεθοδεύσεις για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επίσης, θα εναντιωθούμε με σθένος, κατά των ενεργειών της Κυβέρνησης Χριστόφια για εξαφάνιση της εθνικής μας ταυτότητας.

Τέλος, θα ήθελα να συγχαρώ τον ανθυποψήφιό μου για την εκλογική του νίκη και εύχομαι, ολόψυχα, στη νέα ηγεσία της επαρχιακής επιτροπής της ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου καλή δύναμη και πάντα επιτυχίες.

Με υψηλό αίσθημα ευθύνης

2008-09-05T10:03:00.002+03:00

Το Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008 (10:00 – 16:00), θα πραγματοποιηθεί τη 10ο Τακτικό Επαρχιακό Συνέδριο της ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου στο ξενοδοχείο Adams Beach Hotel στην Αγία Νάπα.

Με υψηλό αίσθημα ευθύνης και γνωρίζοντας τις δυσκολίες του όλου εγχειρήματος, διεκδικώ την ψήφο των Αμμοχωστιανών (μελών της ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου) για την προεδρία της ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου.

Υπηρέτησα με όλες μου τις δυνάμεις τη φοιτητική μας παράταξη Αναγέννηση. Υπηρέτησα το κόμμα μας, το ΔΗ.ΚΟ., συμμετέχοντας στην συντονιστική επιτροπή για την επανίδρυση του ΔΗ.ΚΟ. Ελλάδος, κατόπιν στη Γραμματεία του ΔΗ.ΚΟ. Ελλάδος και αναλαμβάνοντας ως υπεύθυνος καθόδου φοιτητών και εργαζομένων από το εξωτερικό σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2001 και εντεύθεν. Τέλος, υποστήριξα, ποικιλοτρόπως, την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Με προσωπικό κόστος, ποτέ δεν επέλεξα να κρυφτώ πίσω από το δάκτυλό μου, ούτε να λειτουργήσω ως αυλοκόλακας κανενός,. Με καθαρό λόγο, κυρίως μέσω αρθρογραφίας στον ημερήσιο τύπο, εκφράζω τις απόψεις μου. Ευελπιστώ, αν εκλεγώ, μαζί με τους υπόλοιπους συναγωνιστές στην επαρχιακή επιτροπή της ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου, να έχουμε συνεχή και διεκδικητικό πολιτικό λόγο, πρώτιστα στο Κυπριακό, αλλά και στα υπόλοιπα καθημερινά προβλήματα των νέων της επαρχίας μας και όχι μόνο.

Το Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008, τα μέλη της ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου θα εκλέξουν τους νέους αντιπροσώπους τους. Απευθύνομαι στα μέλη αυτά και τους ζητώ να στηρίξουν την υποψηφιότητά μου. Όλοι μαζί, μπορούμε να σηκώσουμε τη ΝΕ.ΔΗ.Κ. Αμμοχώστου πιο ψηλά. Μαζί, χέρι – χέρι, όπως κάναμε τα τελευταία δέκα χρόνια! Μπορούμε...